In Jezus ontslapen - pagina 143

133 stellingen bij uw altoos weer pogen, om van uw boezemzonde af te komen. Altoos die onrust in de conseiè'ntie. Die ontevreden-

heid met en over uzelven eiken avond, als ge voor God op uw knieën laagt, opnieuw. Uw Catechismus past op deze vermoeienis der ziel vooral het Sabbathsgebod toe. Uw geestelijke Sabbath.: een „ vieren van uw booze werken ," en alzoo hier beneden reeds een aanvangen van den eeuwigen Sabbath, d. i. van de eeuwige ruste. Het bloed des kruises brengt hem, die gelooft, in en na de bekeering, wel den vrede. „Wij dan, gerechtvaardigd door het geloof, hebben vrede met God." Maar nog niet de ruste. De strijd, de moeite duurt ook na de bekeering voort. Niet alsof ik het reeds begrepen heb, maar of ik het mocht grijpen." Die overwint, overwint in den strijd na zijn bekeering, die ,

zal alles beërven.

Die overwonnen

zal

hebben

tot

den einde toe, voor hem

is

de eeuwige rust.

Dan nooit meer de De zonde die ons

drijver, nooit meer de verzoeking. hier jaagt, en in zijn strikken lokt, daar-

boven voor altoos ontwapend. Daarboven machteloos, gelijk

wij

hier, helaas, zoo dikwijls

machteloos stonden tegenover haar.

En toch, ook dit geeft u op verre na nog geen klaren blik in de ruste die er voor het volk van God blijft. In Gods heilig Woord wordt die eeuwige ruste in een scherp omlijnd beeld geteekend.

Het

altoos Israël in de woestijn, dat in het land van melk zal vinden. Israël dat om zijn morren en zijn afdolen in de woestijn wordt opgehouden, en niet in de ruste ingaat. Israël dat na veertig jaren boete in zijn geslacht vernieuwd, door Josua in de ruste wordt ingeleid. En van dit Israël nu wordt gezegd, dat het de ruste slechts in de schais

en honig de ruste

,

duwen van het zinnebeeld genoot, want

dat de ware Josua het volk dat gelooft en sterft in zijn gemeenschap, door de vallei der schaduwen des doods heen in de eeuwige rust inbrengt.

onze Jezus

is, die al

Waarop

ziet dit nu? Stellig niet op de zorgen en moeiten des levens, want Israël at in de woestijn het „ brood der machtigen ," en dronk uit de steenrots. Zijn gewaad sleet niet, en zijn schoeisel was niet vergaan. Zoo ooit een volk onbezorgd geleefd heeft dan was het Israël in de woestijn. En ook kunt ge niet zeggen dat in de woestijn de verzoe,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen