De meidoorn in de kap - pagina 11

als

allen

Nog

levende dragers daarvan ?

Leeft er hart

dat accoord ?

in

niet.

Het

vooralsnog een knap accoord. Maar er kan een levend

is

worden. Er móet een levend, een innig accoord van

accoord van

komen. Een accoord, waarin de stem van ons volk zelf niedeklinkt. Willen wij in dezen democratischen tijd waarlijk aanspraak hebben op de regeermacht, dan moet de kloof tusschen het

—

lisme of de vrijzinnigheid en ons volk verdwijnen.

Wat

Wij komen allen

ook

te

sticht,

is

beschamend;

al is

Alsof de geestelijke nooden door de stoffelijke

begrijpelijk.

welgedane pastoor

brand

kort in toewijding aan anderen, aan hunne

en aan hunne geestelijke nooden. Het

werden beheerscht. en die

?

ontbreekt ons inderdaad ?

stoffelijke 't

libera-

Maar hoe

niet

door het leven des geestes

die uitgeteerde

moeder

zelf,

beveelt

daar, wier kind thuis

de andere kinderen en haarzelf mishandelt, aan: vrouw-

waan verkochten

tje bid

maar trouw;

tijdens

hongersnood, voor geld, eetbare bidprentjes, die den honger

zouden

stillen.

in

dien

die Jezuïeten in

Polen

Alsof stoffelijke en geestelijke nooden hetzelfde waren,

roept de historisch-materialist den werkman, die hoogerop wil, toe: neem gerust van uwen werkgever, als hij het u niet geeft, de meerwaarde van uw arbeid; en in dezelfde eenzijdigheid staat de staatssocialist vijandig tegenover kerk en wijsheid, omdat hij brood alleen

de voorwaarde acht voor hoogere ontwikkeling. Schieten wij in

toewijding, het

is

vaak omdat

wij, die niet-éénzijdig uit

leven, niet weten, of wij stoffelijke dan wel geestelijke hulp

verleenen.

Onze tekortkoming

koming volhardt, en verwijft;

maatschappij

fluistert:

en

dan

eerlijk,

laat

bij

moeten

deze tekort-

duivel der zelf begoocheling en

der

de wereld haar beloop hebben, laat

staat desnoods vèrloopen, als

minder wordt. O, valkuil der weelde! Alsof

kunnen leven!

maar wie

kort

rust in zelfbehagen en roest in zichzelven vast,

hem komt de

bij

gemakzucht en

hij

is

te

één beginsel

wij

gij

zelf

maar

niet

op ons zelven zouden

Alsof niet iedere draad van onze kleederen, iedere

plank, die wij betreden, ieder stuk dat wij eten, ieder boek dat wij

openen, stof ware van de groote wereld, waarin wij zelven als niets zijn, alsof dit alles niet

ware

tot

stand

gekomen ook door den arbeid

en den geest van ons voorgeslacht en van onze tijdgenooten, alsof zelfs niet iedere gedachte, die wij koesteren,

heid, die

wortelde

in

de eeuwig-

voor onze vaderen geene andere was dan voor ons zelven!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen