Van strak gespannen snaren - pagina 42

18 vertroost!

Toen

een kind was, vleide

ik

ik

wel

't

hoofd tegen

wat van haar begeerde, en o met wat goede moederoogen zag ze mij dan aan! Maar wat is de moederliefde nog bij de ontfermingen Gods? O, wat is 't de borst mijner moeder,

ik

Goddelijke barmhartigheid en goedertierenheid

heerlijk, zich in die in te

als

„Och Heer, erbarm u over

wikkelen en te schreien:

mijne

ellende." 't

Is

zoo volkomen waar, wat een Duitsch versje zegt:

Wer

glaubt, der

ist

grosz und reich,

Er hat Gott und Himmelreich! glaubt, der ist klein und arm,

Wer Und Dit

schreit nur:

„Gott erbarm!"

gelooft, die

is

is:

Wie

Hij heeft

Wie Hij

God

groot en

rijk.

en hemelrijk!

gelooft, die

is

roept slechts;

klein en arm.

„Dat de Heere

zich erbarm!"

„Heere, erbarm U!" Geliefde gemeente, laat dat onze, ook

uwe bede blijve! Laat 't uw bede blijven voor uwen leeraar, die mede zoo zwaar door des Heeren Hand is bezocht. Laat 't óók uwe bede blijven voor

uw

u liefhebbenden oud-leeraar R.

J.

W. RUDOLPH.

Amersfoort, 30 October 1913. Geliefde gemeente!

Na

een goede kuur en een voorspoedige reis ben ik verleden mijn vrouw te Amersfoort aangekomen.

week Woensdag met

We

vonden

thuis

allen

wel,

over dagen met ons

en ons hart vloeit thans

van dankbaarheid aan den Heere, Die ons zóó nabij is geweest; van dankbaarheid aan

in moeilijke

allen, die

hebben medegeleefd, ons hebben verkwikt met hunne brieven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen