Van strak gespannen snaren - pagina 76

52

Het was nu een

vochtige

kille,

betoovering was geheel geweken;

schoon! Helder blonk

zijn

water

in

Decemberdag; de

herfst-

en toch was de Rijn nog de schemering.

Wat

verschilt

De

toch van 't zeenat! zee kan zoo loodkleurig 't rivierwater getint zijn; door den bries in beweging gebracht, en wit gekuifd, lijken hare wateren zoo recht „wateren des doods". Heel anders 't

rivierwater,

levend water als

zwarte,

geregelde

inzonderheid schittert.

afstanden

Mijn vrouw bleef

was

Rijnwater,

dat

schier

altijd

vertoonde in

't

zich

een

Rijndorp

als

de bergen

reuzen in de invallende duisternis op.

natte

tooverachtig flonkerend in

ik

't

Aan weerskanten sprongen

of

Op stad,

electrische licht.

haar coupé. Ik ging naar den spijswagen;

er de eenige gast; en ging er rustig in een hoekje zitten

mijmeren.

de dagen mijner jeugd.

Ik dacht aan

De

Rijn

is

de eerste

Levendig herinner ik mij, hoe ik als kind met mijn moeder menigmalen van Eist naar Arnhem reed. Voor de brug spanden we uit; en hoe verheugd hep ik

rivier,

'

die

ik leerde

kennen.

dan aan de hand mijner moeder over de schipbrug bij Arnhem! Hoe gelukkig is de jeugdige mensch, wanneer hij nog aan de hand zijner moeder door 't leven huppelt! En wat heb ik recht veel van de liefde mijner moeder, wier eenige zoon ik was, mogen genieten! In latere donkere dagen, toen mijn verdwaasde hart omdoolde in de afgronden van 't atheïsme, is de gedachte van de liefde mijner moeder één der eerste lichtstralen geweest, waarbij ik

uit

die

„die moederhefde

is

geraakte. „Neen," zoo dacht ik, geen gevolg van de verbinding van atomen

duisternis

en moleculen; waar zulke moederliefde is, daar moet de Eeuwige Geest zijn. Die Eeuwige Liefde is; deze is noodig om iets dergelijks als de moederliefde uit te denken en te scheppen!" Volkomen versta ik dan ook, wat Napoleon antwoordde op de vraag, wat noodig is voor de verhooging van een volk. „Geef ons moeders!" zeide de scherpziende staats- en krijgsman, die eenmaal helaas zoo menig moederhart in rouw heeft gedompeld.

Van

mijn eigen verleden bracht de Rijn mijn voortwiegelenden

gedachtengang op 't prilst verleden van ons volk. Op platboomde vaartuigen voeren eenmaal de Nederduitsche stammen langs den Rijn naar de lage, Nederlandsche gewesten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen