Ad Valvas 1966-1967 - pagina 85

ad valvas WEEKBLAD VAN DE C IVITAS AC ADEMIC A DER VRIJE UNIVERSITEIT

14e JAARGANG

Nr. 11 25 november 1966

in memoriam prof. dr. mr. T. S. G. Mulia In een zeer druk bezochte rouwdienst in verband met het overlijden van prof. Mulia heeft prof. dr. J. Verkuyl een toespraak gehouden, waaruit wij hier enkele delen overnemen. Toen dr. Mulia in Djakarta gereed stond om te vertrekken naar Nederland in verband met het eredoctoraat dat hem zou ver­ strekt worden aan de Vrije Universiteit, heeft hij lange tijd geaarzeld, omdat zijn gezondheidstoestand reeds erg broos en wankel was. Maar tenslotte heeft hij met zijn vrouw het besluit genomen om te gaan. Van een van de motieven daartoe legde hij openlijk rekenschap af m de toespraak ter gelegenheid van zijn erepromotie. Daarin zei hij immers, dat o.a. de herinnering aan de vele vrienden en medestanders, met wie hij samengewerkt heeft op het gebied van kerk en zending, en in het bijzonder bij ds totstandkoming van de Raad van Kerken, hem had doen besluiten naar Neder­ land te gaan voor deze gebeurtenis. Hij deelde mee, dat hij hun aanwezigheid op hoge prijs stelde, omdat hij wist ­ zoals hij het zei ­ dat ook voor hen evenals voor hemzelf de levensavond nadert. Tevens heeft hij tegen zijn echtgenote gezegd, dat wanneer hij sterven zou in Nederland hij toch gaarne begraven zou worden in Djakarta, in zijn eigen geboorteland, temidden van de kerken en de samenleving die hij heeft gediend. Sneller dan hij zelf en wij allen hadden verwacht, is de levens­ avond afgesloten. Wij respecteren ten volle de wens van de ontslapene om in Djakarta begraven te worden en wij hebben met ontroerde dankbaarheid vernomen, dat hem een staats­ begrafenis ten deel zal vallen. Ik wil u uitnodigen om uw aandacht te vestigen op Hebr. 12 : I en 2, op de wolk der getuigen, die ons omringt. Ik zie Mulia in de geest temidden van de veteranen en pioniers uit de kerken van Azië, waartoe hij heeft mogen behoren. En ik denk nu dat hij staat en leeft naast die generatiegenoten van hem, die hij zo goed heeft gekend: T. Z. Koo, van C hina, Azariah, Sarah C hakko en Ralla Ram van India, Kosaki en Umuri, van Japan, Soetjipto van de Java C .S.V., die in de Japanse bezettingstijd stierf en van Paul Devananden, van Bangalore. De wolk der getuigen is zo oneindig groot, veel groter dan wij ons bewust zijn; en het gedenken van hen die ons zijn voorgegaan en die de loopbaan voleindigd hebben, is nu en zal nu zijn een bron van troost en van bemoediging. Hij was een pioniersfiguur. Hij was een van de eerste christenen in Indonesië uit de krmg der intelligentsia die het dwars tegen de geest van het kolonialisme in waagde verantwoordelijkheden te aanvaarden, nadat hij zich op voorbeeldige wijze tot het dragen van die verantwoordelijkheden systematisch en met grote ijver had voorbereid. Ik citeer nu een merkwaardige uitspraak van de ontslapene uit 1934: „Er moeten niet alleen op het gebied van de koloniale politiek, maar ook op het terrein van Gods Koninkrijk in Indië forsche

,

*«i-

"*;'>'.

..'*-.

""^^^t*--4^

daden komen, die blijk geven van vertrouwen in het Indonesisch leiderschap. Dit is de noodzakelijke consequentie van eiken opvoedingsarbeid. Opvoeden is vasthouden, maar ook loslaten; het is vasthouden om los te laten. Voor dit laatste gelden geen politieke, sociale, in het algemeen zakelijke overwegingen. Het moment, wanneer het mogelijk is om leiding aan anderen toe te vertrouwen, is vaak op rationeele gronden niet aan te geven. Het is een zaak van geloof en vertrouwen. Toevertrouwen van de leiding aan de krachten uit het volk beteekent afstand doen van eigene positie, is zelfverloochening, dus een dwaasheid in de oosen der wereld. In de kolonie weegt het nog zwaarder, omdat het tegelijk beteekent prijsgeven van de superioriteit van ras en van gevindiceerd leiderschap, het beteekent het loslaten van het feit ten behoeve van de norm. Er zijn, die volhouden, dat dit een onmogelijkheid is, de natio­ nalisten aan beide zijden zijn van deze meening. De C hristen gelooft echter in de uiteindelijke overwinning van den Geest." Mulia wist zich geroepen en gezonden door God reeds vanaf zijn vroege jeugdjaren. Hij wist, dat hij door aanleg en gaven en levensloop aangewezen was om allerlei initiatieven te ont­ plooien. En hij wist zich daarbij in de rug gedekt door God, die hem riep. Zo heeft hij allerlei initiatieven ontplooid, die wij bij zijn erepromotie breed hebben genoemd en die wij hier slechts aanduiden: initiatieven op politiek terrein ver voor de Tweede Wereldoorlog, initiatieven op het terrein van het theologisch onderwijs, van het christelijk hoger onderwijs, van de organisatie van het Bijbelgenootschap, enz., enz. Hij heeft zich laten gebruiken door de Heer door vele moeilijke en moeizame jaren heen en hij was ook een pionier in het persoonlijk geloofsleven, een man met een zeer bewust, helder geloofsbewustzijn, die doorzette en volhardde. Zo blijve hij ons ten voorbeeld vanuit de triumferende kerk, vanuit de wolk der getuigen die ons omringt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen