Ad Valvas 1967-1968 - pagina 83

vu-boekhandel zo maar wat vragen de heer P. R. Rienks van de VU-boekhandel in gesprek met Ad Valvas A. V. We hebben u hier onlangs zo maar zien binnenkomen; we hoorden dat u in universitair verband iets op het gebied van de boekverkoop zou doen. Welke voorgeschiedenis heeft uw komst naar de boekenhoek van het provisorium? R.

Mijn antiquarische (tevens gewone) boekhandel in de Molsteeg, „Dat Narrenschyp" geheten, werd door veel VU-studenten bezocht: ik zat dicht bij het universitaire centrum aan de Keizersgracht. Toen de „trek naar het zuiden" van de universiteit op gang kwam heb ik bedacht, dat ik eigenlijk maar mee moest trekken. Mij verdiepend in vergelijkbare objecten in het buitenland, kwam ik tot de ontdekking, dat de university-bookshops daar veelal op het campusterrein een plaats vonden. Mijn contacten met de VU - die zelf ook in deze richting al langer dacht, maar nog niet tot verdere uitwerking van de plannen was gekomen - waren zó prettig, dat ik graag deze (vorm van) samenwerking met de universiteit ben aangegaan.

A.V. Welke vorm? R.

Deze, dat ik niet alleen gelegenheid kreeg mij in de universiteit te vestigen, maar ook zakelijk kon samenwerken. Deze boekhandel is nu een commanditair vennootschap : de Vereniging voor wetenschappelijk onderwijs op gereformeerde grondslag is commanditair, stil vennote, terwijl ik beherend vennoot ben.

A. V. U bent altijd al „boekenman" geweest? R.

Ik heb aan de VU economie gestudeerd, was tegelijk mede-eigenaar van (en ploeteraar in) de Molsteeg. Deze zaak werd destijds door mijn broer opgericht om met de baten ervan zijn studie te kunnen bekostigen (hij is nu predikant in Zeist). Toen hij de pastorie introk en ik mijn studie begon heb ik zijn (waarschijnlijk wel unieke) manier van studeren en zaken doen overgenomen. De boekhandel fascineerde mij zo, dat het mijn vak moest worden. Nu na bijna lo jaar full-time boekhandel zeg ik: een mooier vak is er voor mij niet!

A. V. Maar je bent toch niet plotsklaps boekhandelaar? R.

Nee! Daar moet je heel wat voor doen. Je moet niet alleen adem genoeg hebben om door schade en schande een behoorlijke dosis „boekenwijsheid" op te doen, je moet bovendien zorgen dat je aan de eisen van de vereniging met de lange naam voldoet. En dat betekent jarenlang al je vrije tijd gebruiken om vakdiploma's te halen. Ze zijn er gekomen; ik mag zelfs uitgever zijn.

A.V. Moet een universiteitsboekhandelaar anders zijn dan een „gewone"? R.

De goede boekhandelaar is niet alleen maar uitvoerder van bestellingen, hoewel dat op zichzelf een arbeidsintensieve bezigheid is en veel vakkennis vereist. De boekhandelaar moet zijn klanten de weg wijzen, helpen bij het zoeken en vinden van wat ze nu precies willen. De volgroeide universiteitsboekhandelaar is eigenlijk een soort studiebegeleider. Hij raadt aan en af. Door de keuze van zijn assortiment beïnvloedt hij zijn klanten, maar aan die verantwoordelijkheid kan hij niet ontkomen. Hij moet zoveel mogelijk laten zien, want de kijker wordt pas koper als hij voldoende kan zien. Daarvoor is nodig dat hij een levendig contact onderhoudt met alle faculteiten. Hij zal veel oriënterende lectuur moeten bijhouden. En hij moet ervoor zorgen dat hij genoeg (en dat is veel) tijd beschikbaar houdt om met de mensen te praten (d.i. vooral te luisteren).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen