Ad Valvas 1967-1968 - pagina 339

De sen tinelies dus zwijgen nooit, overdag niet in één van de vijfentwintig talen die Kisangani rijk is, 's nachts niet in het snurken. Wat hier wel vaak zwijgt is het verkeer, dat voor een belangrijk deel bestaat uit de universiteitsbussen, één voor studenten en één voor docenten, beide gratis. Het is goed dat ze er zijn, want tien minuten lopen kost teveel transpiratie, ook al geeft het plaatselijke marktje veel inspiraties. Evenals de VU

overbrugt, totdat ineens de Congo weer in zicht komt, met op haar oevers een stad: Kisangani. Na een geslaagde landing vind je jezelf terug temidden van een groep Nederlandse kerkgangers, snakkend naar koffie. Deze concentratie is echter een onwaarschijnlijke toestand, die zich slechts korte tijd handhaaft en al spoedig blijkt de voertaal op dit eiland toch Frans te zijn en het contact interraciaal.

De pasgeboren universiteit in Kisangani heeft het niet gemakkelijk. Vanaf haar eerste levensdag (1964) bevond zij zich in het centrum van politieke troebelen. Het jaar 1967-1968 is het eerste dat ongestoord verloopt, maar het langzame herstel van de communicatie- en transportmogelijkheden werkt sterk belemmerend op de verdere ontwikkeling. Echter, wat er ook mag ontbreken, de studenten zijn er en verwachten onderwijs. Van de visiteurs wordt het kunststukje verwacht, met niet veel meer dan zij in hun hoofd of koffer bij zich dragen, studenten op te leiden die geen boeken kunnen kopen. Met name in de b-faculteit wordt nu met recht experimenteerkunst vereist. De studenten verdienen deze inspanning echter ten volle. Het klinkt als een tekst uit Jesaja die betrekking heeft op de wachters op de muren van Jeruzalem, maar het gaat hier om de sentinelles voor het „guest house" van de Université Libre du Congo. Er zijn heel wat Vrije Universiteiten in de wereld, maar niet één wordt zo goed bewaakt als deze. Niet één is dan ook zo rijk in vergelijking met de stad waarvan zij een universiteitsstad maakt. En bovendien, er zijn er niet veel die er op kunnen bogen dat hagedissen en kikkers, vuurvliegjes en slangen gebruik maken van het weggetje waaraan de docenten wonen. Weliswaar is het bij ons weten nog niet voorgekomen dat de sentinelles een uitslaande brand, veroorzaakt door genoemde vliegjes, moesten doven, maar wel heeft op een avond de dapperste van hen op het professorenpad een slang van twee meter gedood; een andere ving op een avond iets dat het midden houdt tussen een tor en een rinoceros (acht centimeter).

ligt de ULC vrij ver van het stadscentrum, wat hier inderdaad resulteert in veel peripatetisch onderricht, om niet te spreken van hagecoUeges. En ook de ULC ligt in de geluidstrog van een startbaan hier: de startbaan, maar slechts zelden maakt een (het) vliegtuig gebruik van deze faciliteit. Kisangani is geografisch gezien het centrum van Afrika, maar toch heeft het het karakter van een eenzaam eiland, vier uur vliegen met de Air Congo of zeven dagen varen over de fleuve Congo scheiden het van Kinshasa, het raakpunt met de westerse wereld. De reis van Amsterdam naar deze tropische metropool geeft geen problemen: je neemt gewoon het vliegtuig en de wereldkaart schuift onder je door, de kleuren zijn aUeen feller dan op school. De tweede helft is een kwestie van volhouden, een doorwaakte nacht wordt beloond met een plaats in het vliegtuig, dat inderdaad vertrekt en vervolgens een onafzienbare groene bomenzee

Tot zover enkele indrukken; er zal nog heel wat meer nodig zijn om een goed beeld te kunnen geven van deze universiteit in Afrika. Het is als met de tam-tam-taal, waarvan het principe ons reeds in Amsterdam duidelijk gemaakt is door de lezing van prof. Carrington, die wij hier in zijn element terugvonden: de ritmiek van het woord wordt op het tweetonige instrument uitgezonden, de luisteraar heeft de keus uit een groot aantal woorden, maar door de omschrijving van een begrip op verschillende manieren wordt het tenslotte duidelijk, 's Nachts khnkt hier de tam-tam temidden van het overige koor der stilte: sprekcls en vleerkikkers, zijn stem klinkt nu tot in Nederland. Het is belangrijk dat hij juist verstaan wordt door de bosongo, de witte man. A. Davidse M. J. J. Spoor A. D. Vreugdenhü

3

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen