Ad Valvas 1968-1969 - pagina 73

met medewerking van alle disputen, die bij het Corps betrokken zijn. De Senaat hoopt door deze punten enigszins duidelijk gemaakt te hebben, dat het komen­ de jaar wel degelijk veranderingen zullen in­ treden en dat Hij een beleid zal voeren, dat het hdmaatschap van een Corpslid en een Corpsdispuut aannemelijk moet maken. Het is te betreuren dat de ov Odysseus momen­ teel niet meer kan meedenken over en mee­ werken aan een dergelijk beleid, dat boven­ dien des te beter gevoerd kan worden, naar­ mate aan de sanering van de financiële si­ tuatie ook door de disputen wordt meege­ werkt. Voor de huidige Corpsdisputen moge deze publikatie dienen als een oproep tot verdere ­ kritische ­ medewerking aan het huidige Senaatsbeleid. Voor de Senaat, H. vanAndel, rector

FRAGy^ARISCH Ingezonden in de Volkskrant (29.10.68} GEACHTE REDA CTIE „studenten" Stop nu toch alstublieft met dat „studenten" zus en „studenten" zo. Dat kunt u in uw informatie beter weglaten. Het zijn dood­ gewone herrieschoppers die daarvoor de straat opgaan. Als ze wat hardhandig in het gareel worden gebracht door de pohtie, schreeuwen en schoppen ze onmiddellijk, dat heb ik zelf meegemaakt. Ze maken mij niet wijs dat de „heren" nog kunnen studeren na al dat schreeuwen en al het gooi­ en smijt­ werk, waarmee zij zich zo nodig moeten be­ zighouden. Vrijheid van demonstratie, uit­ stekend, dat is een goed recht, maar de rest van de burgerij (de grote meerderheid) heeft toch ook rechten en daar wordt door de ASVA­leden enzovoorts, geen rekening mee gehouden. Die oproerige Paul Verhey toonde zich beslist niet intelligent genoeg in Mies en Scène. Wij hebben ons voor de TY verkneu­ terd bij het zien hoe dat mannetje zich in allerlei bochten wrong, om iets zinnigs te zeggen. Mijn advies: jongens als jullie weer eens een klap van de poütie krijgen, na jullie tergende uitdagingen, neemt het dan ridder­ lijk op, ook al komt die klap hard aan. Laat je verbinden bij de dichtstbijzijnde hulppost en kruip daarna onder de dekens. Na zo'n knokpartijtje is het zoet rusten. In het ver­ volg dus, handen af van de politie, die is tolerant genoeg. AMSTERDAM S. Prins Inleiding uit het jaarverslag­196 7 van de Academische Raad Bij de Wet op het wetenschappelijk onder­ wijs is aan de Academische Raad als taak op­ gedragen de samenwerking van de universi­ teiten en hogescholen te bevorderen, een schakel te vormen tussen deze instellingen en de maatschappij, de aanpassing te bevor­ deren van het wetenschappelijk onderwijs aan de ontwikkelingen van de wetenschap en aan de behoeften van de maatschappij en ten slotte als adviesUchaam op te treden zo­ wel voor de overheid als voor de universi­

teiten en hogescholen. Op al deze terreinen was de raad ook in het verslagjaar actief. Terwijl voor bijzonderheden dienaangaande naar de hiervolgende bladzijden wordt ver­ wezen, mag op deze plaats voor één onder­ werp aandacht worden gevraagd. Zoals reeds in de inleiding van het verslag over 1966 werd vermeld, heeft de dagelijkse raad in dat jaar de vraag aan de orde gesteld in hoeverre de bovenbedoelde bepalingen van de wet en de uitwerking daarvan, de gunstigst mogelijke voorwaarden bieden voor een goede taakvervulling door de raad. Het gaat daarbij met name om de vraag, of de raad in zijn huidige opzet en werkwijze zal kunnen beantwoorden aan de veranderen­ de eisen die hem reeds in de nabije toekomst kunnen worden gesteld. De dageÜjkse raad heeft na een aantal oriënterende gesprekken met de voorzitters van de belangrijkste com­ missies in december 1967 aan dit onderwerp een tweedaagse vergadering gewijd. De sinds­ dien met de voorzitters van de wetenschaps­ commissies en secties van de raad gehouden besprekingen hebben de overtuiging van de dagelijkse raad bevestigd, dat een nauwere band tussen de (sub)faculteiten en (onder)­ afdeüngen ener­ en de secties van de raad anderzijds wenselijk is en dat het ook op andere gronden aanbeveling verdient wijzi­ gingen in de werkwijze en samenstelling van de raad ­ ook wat betreft het zitting nemen van leden van de wetenschappelijke staf en van studenten ­ tot stand te brengen. Naar het zich bij afsluiting van dit verslag laat aanzien, zal de raad in het najaar van 1968 een afgerond geheel van voorstellen van de dagelijkse raad in behandeling kunnen nemen.

Illustratie bij artikel De Financiële Zijde Van Het Studeren in het blad,,Straks Studeren" (oktober 1968/nummer 7)

Verbogen (ook uit de Volkskrant van 2 november) Posthumus Posthumi Posthumo Posthumum Posthumo Posthumi Posthumorum Posthumis... Hoger onderwijs was de titel van een bijdrage „In de hoek" in het Goois Nieuwsblad van 4 november: In antwoord op een discussie­rapport van prof. Posthumus over wijzigingen bij het hoger onderwijs hebben enige Nijmeegse studenten de idee van een raden­universiteit naar voren gebracht. Volgens het rapport van de genoemde hoog­ leraar zou in de toekomst de selectie door vóór­examens moeten worden verscherpt en de studieduur bekort. Studenten die voor de tweede maal zakken zouden van de weelde­ rige borst der Alma Mater worden weggerukt. De mogelijkheid om op kosten der gemeen­ schap zonder opmerkelijke inspanning „stu­ dent" te blijven wordt hierdoor dus krachtig ingekort. Door de selectie bij de aanvang be­ vordert men ook dat allerlei jongelui, die qua kennis en intelligentie niet op de universiteit thuis behoren, tijdig een andere richting kunnen inslaan. Het Ugt voor de hand dat tegen deze ruwe methoden reeds aanstonds bezwaren gerezen zijn. Een paar Nijmeegse studenten hebben de koe der wijsheid aanstonds bij de hoorns gevat. Hun plan voor de „raden­universiteit" onder­ scheidt zich door de gedachte, dat voortaan alle tentamens en examens zouden moeten worden afgeschaft. Het systeem komt hierop neer dat profes­ soren, wetenschappelijke staf en studenten tezamen een bepaald „project" zouden be­ studeren, waarbij aan de deelnemende studiosi na enige tijd op aanwijzing van de overige medewerkers de doctorsbul moet worden uitgereikt. Dit geschiedt al naar ge­ lang hun ijver en toewijding bij de collegae in de smaak gevallen zijn. Alle studenten hebben daarin medezeggingschap. Het is een zeer vooruitstrevend plan, dat dan ook enigszins naar Mao riekt. In elk geval biedt het 't voordeel dat al die vervelende tentamens bij humeurige oude proffen voortaan van de baan zijn, evenals het kan­ didaats­examen, het doctoraal en het proef­ schrift. De revolutionaire tendens van dit systeem was mij aanstonds duidelijk bij de herinnering aan een universiteit in Indonesië waaraan ik zelf enige tijd als hoogleraar verbonden ben geweest. Die hogeschool werd „overnight" opgericht, ten tijde van de Indonesische revolutie en iedereen die lezen en schrijven kon zag zich op dezelfde wijze onverhoeds tot professor gebombardeerd. Aan studenten geen gebrek! Van alle zijden stroomden de dessa's en de kam pongs leeg om tot intellectueel te worden opgeleid. Want intellectuelen vormen, zoals bekend, het zout en de gist van de revolutie. Er waren vele analfabeten bij, maar dat mocht de pret niet drukken. Het voornaam­ ste was dat men bij zijn aanmelding een pa­ piertje kreeg met de mededeling dat de dra­ ger ervan als student stond ingeschreven en zich dus in de armen der Wetenschap gestort had. Het is mogelijk dat mijn colleges niet leven­ dig en boeiend genoeg waren, maar het ver­ loop aan de universiteit was nog al veront­ rustend; men kwam, zag en verdween. Later bleek dat de inschrijf­biljetten in de

5

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen