Ad Valvas 1974-1975 - pagina 219

3

AD VALVAS — 24 JANUARI 1975

De open universiteit, een blil(opener Tgdens het symposium symposiam over de open universiteit, nniversiteit, dat werd georganiseerd door de twee Amsterdamse universiteiten 16 en 17 januari, ging het uiteindelgk om de hamvraag; een open school of een open universiteit uiteindelijk in Nederland. De weinige aanwezigen gedurende de twee dagen (niet meer dan totaal honderd) kregen een hoeveelheid informatie over zich heen gestrooid, die er niet om loog.

Wanneer h e t symposium bedoeld was, wat in de uitnodiging omschreven werd — om zowel de wetenschappelijke en de technische en administratieve medewerkers en ook studenten van beide Amsterdamse universiteiten evenals belangstellenden in de gelegenheid te stellen kennis te nemen om de ervaringen van deze jonge universiteit — dan is dit inderüaad gekikt. Er waren met name belangstellenden, maar dan wel van buiten de twee Amsterdamse universiteiten. Trouwens, de voertaal van het symposium was engels. Voorts zal niet iedere medewerker of lid van de technische en administratitve staf de vrijheid (tijd) hebben gehad om het symposium bij te wonen. De studenten waren blijkbaar druk bezig er voor te zorgen dat zij zelf in ieder geval niet naar een open universiteit zouden dienen te worden verwezen. Al met al bestond de groep deelnemers hoofdzakelijk uit incrowd-people. Mensen, die duidelijk op de hoogte waren met de ervaringen van de Britse open u n i versiteit. Voor de meeste aanwezigen was de hoeveelheid informatie voor h e t grootste deel d a n ook reeds bekend.

DOOR CEES FABER

Wetenschappelijk onderwijsresearch

medewerker aan de VU

slechts van deze experimenten leren. Wij zullen echter in onze eigen situatie moeten bezien wat wenselijk is. Hierbij gaat het om doelgroep (aantal, spreiding, vooropleiding, leeftijd etc.) doelstelling (kursussen, diploma's, niveauverhoging, tweede kans etc.) en middelen (hier: financiële, personele, en materiële voorzieningen die nodig zijn om

doelstellingen te realiseren en doelgroep te bereiken). Het is zo simpel als wat, prof. Hawkridge zei In de paneldiscussie aan het eind van het symposium: „Misschien moeten jullie in Nederland wel meer kijken naar de duitse situatie, naar het Deutsches Institut für Femstudien in Tübingen (DIFF) die op ruimere schaal bezig is dan wij in Engeland. Het antwoord kan alleen maar luiden: „ook, ook!" Een ding is duidelijk, een open universiteit is goed, määr niet genoeg. Het moet een onderdeel zijn ^ a n een komplex van voorzieningen. Het moet daarbij in Nederland niet gaan om: of, of. Maar om: en, en. We moeten van de Britse open universiteit willen

Tijdens het symposium was er een tentoonstelling, waarop de mogelijkheden voor „huiswerk" werden gedemonstreerd.

leren. Maar ook van experimenten in de USA en de USSR met onder meer open admission (City university of New York), open school (Philadelphia parkway program) arbeidsverlof = educational leave, (polytichnics van Moskou en Kiev). NIET GENOEG Maar met dit alles moeten wij het belangrijkste niet vergeten: Onderzoek n a a r de Nederlandse situatie! Er wordt in Nederland veel te weinig tot in het geheel geen onderzoek gedaan naar wat de manifeste en latente behoeften zijn van ons Nederlanders n a a r onderwijs en vorming in 1975 en bijvoorbeeld in 1980. Dat is moeUijk, zeker, en het kost geld. Het kan nooit voor 100% sluitend zijn. Maar het zal nog moeilijker worden, nog meer geld kosten en nog voor geen 5% sluitend zijn wanneer wij helemaal geen onderzoek doen naar wat wij Nederlanders n u e n i n de tachtiger

L A N G E RIJ Het is daarom goed dat een symposium over de Britse open universiteit is georganiseerd juist omdat wij moeten wensen dat het het eerste symposium uit een lange rij van symposia, konferenties, onderzoeken etc. is die erbij behulpzaam zullen zijn duidelijk te maken aan de overheid, aan onderwijsmensen, m a a r ook a a n feiteiyk iedere Nederlander die het gaat om een zaak als een kwaliteit v a n bestaan. E e n v a n de elementen daarbij is de kwaliteit van onderwijs en vorm i n g nu en op middellange en lange termijn. Eén symposium is niet genoeg. Maar het is wel goed dat het georganiseerd is. Hopelijk is het niet de laatste ontmoetingsplaats geweest om van gedachten te wisselen en elkaar te prikkelen om het blik nederlandse behoeften en wensen naar onderwijs en vormng open te trekken.

E I G E N SITUATIE Dit leidt tot de konklusie dat het tijdens het symposium uiteindelijk ging om de hamvraag, open school of open universiteit in Nederland. Het is van belang te stellen dat de Britse open universiteit een geweldige zaak is. Allen men moet die zaak niet overdrijven, evenmin als men deze moet negeren of kleineren, het gaat echter om meer. In andere landen vinden ook allerlei experimenten plaats om aan bepaalde behoeften en wensen op onderwijsgebied die reeds bestaan, op een betere en ruimere manier te voldoen of aan nieuw ontstane behoeften en wensen op onderwijs- en vormingsgebied het hoofd te bieden. In Nederland kunnen wij

De open universiteit, een blikopener. We hebben jammer genoeg waarschijnlijk nog heel wat van die blikopeners nodig.

PLANTAGES GENATIONALISEERD

De hierdoor uitgespaarde kosten komen ten goede aan de Sarvodaya-beweging.

arvodaya-thee op de VU In de week van 18 tot 22 november werd door de Wereldwinkel VU een actie gehouden die beoogde de Sarvodaya-thee, afkomstig van Sri Lanka (het vroegere Ceylon), grotere bekendheid te geven. Ook Ook stelde de Wereldwinkel voor deze thee op de VU te gaan gebruiken. Een belangrijk argument was, dat de winst die op deze thee gemaakt werd ten goede zou komen aan de arbeiders op de theeplantages. Nu echter blijkt dat aan deze thee toch een luchtje zit. In dit artikel zet de produktiegroep Wereldwinkel VU uiteen waarom. Na afloop van de theeweek is het stil geworden om de Sarvodayathee. Terwijl wij bezig waren met de konkrete invoering van de thee, bereikten ons onverwachts berichten over nationalisaties van theeplantages in Sri Lanka. Ariyaratne, leider van de Sarvodaya-beweging berichtte dat ook de Sarvodaya-plantages niet buiten Ie nationalisaties waren gebleven. Dit heeft ingrijpende gevolgen voor de theeaksie. Op zich vinden we nationalisaties een goede zaak, temeer daar de theeplukkers nu hun rechten kunnen laten gelden ten opzichte van de regering via verkiezingen e.d., en niet langer afhankelijk zijn van de willekeur van particuliere plantage-eigenaren. Deze nationalisaties werden uitgevoerd in het kader van de landsealing-act (landhervormingswei), die het aan Ceylonezen niet toestaat om meer dan 10 hectare in bezit te hebben. Bij deze nationalisatiewet doen zich twee komplikaties voor: • De theeplantages in handen van buitenlandse ondernemingen worden niet genationaliseerd. Het is overigens duidelijk waarom ze buiten schot blijven. Nationalisatie er-

jaren aan allerlei verschillende vormen en methoden van onderwijs en vorming nodig hebben. E r zal meer aan onderwijs technologie, onderwijsekonomie en, onderwijsfuturologie gedaan moeten worden. Dat kunnen we zeker overnemen van het buitenland. Als wij de cijfers van het International Labour Office in Geneve mogen geloven dan zullen mensen in de tachtiger jaren gemddeld 3 dagen per week werken, jonge mensen de 20 zijn in 1980 zullen 3 x tijdens hun leven dienen te veranderen. Onderwijs en vorming zijn voor die veranderde vraag niet klaar. Wij allemaal trouwens niet. Er zal goed, gericht onderzoek dienen te worden gedaan. De Britse Open Universiteit is een geweldig experiment waarvan wij kunnen leren, dat een open universiteit niet genoeg is. Dat een open universiteit onderdeel dient te zijn van een komplex van voorzieningen om zoveel mogelijk verschillende vormen van onderwijs en vorming aan te bieden van zo veel mogelijk methoden op een zo efficiënt en effektieve wijze als maar enigszins kan.

van zou ogenblikkelijk een boycot van Ceylonese thee op de Londense theebeurs ten gevolge hebben. Voor Sri Lanka, dat voor 60 % afhankelijk is van de thee-export, zou de al zeer slechte ekonomische situatie nog verslechteren. Bovendien zouden andere landen gestimuleerd worden meer thee te verbouwen; de theestruik kan namelijk al na een jaar geplukt worden, en na opheffing van de boycot zou een vergroot theeaanbod van andere landen een prijsdaling, en dus een vermindering van Sri Lanka's exportopbrengsten inhouden. • De meeste arbeiders op de theeplantages zijn staatsloze burgers, de zogenaamde India-Tamils. De mensonwaardige werkomstandigheden van theeplukkers blijven ook grotendeels bestaan, omdat de plantages maar voor een klein deel in handen van Ceylonezen en de Ceylonese overheid. G E E N ZUIVERE K O F F I E De nationalisatie van de twee kleine theeplantages, waar de Sarvodaya-beweging het vruchtgebruik van had, betekent, dat de beweging

AKSIE MISLUKT?

LunchpauzebespeSiiigeii CoupcriH'Orgel

De pessimisten over het nut van ontwikkelingshulp schijnen weer eens gelijk te krijgen. „Je kunt er toch niets aan doen, het komt toch altijd in verkeerde handen terecht, enz " Als je alleen maar kijkt naar wat we tot nu toe aan verbetering van de situatie — met name de situatie op de theeplantages — hebben kunnen doen, is dit wel waar. Maar aan de andere kant is nu wel duidelijk geworden, iedereen is weer aan het denken gezet over ontwikkeling en het ontwikkelingsmodel van de Sarvodaya-beweging. Het werk van de Sarvodaya-beweging — één voorbeeld van een „peoples movement" — heeft door de aksie grote bekendheid gekregen onder de VU-bevolking. Daarnaast is een grote aandacht geweest voor de Produkten, die door de mensen in de dorpen van de beweging gemaakt werden: batiks, rietmatten en houtsnijwerk, dat op de tentoonstelling te koop was. In totaal heeft de verkoop — inclusief bestellingen — een bedrag van ƒ 4000 opgeleverd, en de Sarvodaya-beweging is gevraagd dit geld te bestemmen voor een bepaald Projekt. De wereldwinkel VU staat dan ook nog volledig achter de doelstellingen en werkwijze van de Sarvodaya-Shramadana beweging, maar kan zich niet meer achter de invoering van de thee stellen, omdat deze door de onveranderde produktiestruktuur meer een symbool dan een werkelijk middel voor hulp is geworden. Helaas is er nog steeds geen alternatief voor de op het eerste gezicht geurige en dampende kop thee op de uitschenkpunten, die om zijn ontstaanswijze eigenlijk bitter als gal zou moeten zijn.

29 jan.: prof. dr. F . C. Stam speelt werken van o.a. Joh. Pachelbel, Louis Couperin, Joh. A. Guilain, Nie. Ant. Lebègue.

(Een gewijzigde en aangevulde theemap is binnenkort weer verkrijgbaar bij Reinier Gosker, Swammerdamstraat 60 hs, en op 12 A-18)

de thee, die ze wil exporteren, moet kopen op de beurs. Aangezien het op een grote beurs onmogelijk is om te bepalen van welke plantage de thee afkomstig is, wordt op deze manier de produktiestruktuur van door buitenlanders beheerste theeplantages in stand gehouden. Nu de Sarvodaya-thee dus geen zuivere koffie meer kan zijn, valt het de wereldwinkel VU moeilijk nog langer achter de invoering van deze thee te staan. Zij heeft immers deze thee gepropageerd met de volgende argumenten: — alternatieve produktiestruktuur — alternatieve handelsstruktuur — beter winstverdeling en prijsaandeel voor Sri Lanka. — alternatieve produktiestruktuur: op de plantages werkten de Sarvodaya-vrijwilligers volgens de principes van de beweging, geïspireerd op het boeddhisme, aan persoonlijkheids- en gemeenschapsontwikkeling. N u de plantages eigendom

van de staat zijn, kunnen de vrijwilligers hier niet meer werken. De opbrengst van de thee komt dus niet De thee, de door de Sarvodaya-be— alternatieve handelsstruktuur: De thee, die door de Sarvodaya-beweging wordt geëxporteerd, wordt nu normaal op de beurs in Colombo gekocht. Omdat men zorgt voor eigen scheepsruimte, wordt, naar de woorden van een Sarvodaya-werkers: „het nog overheersende, koloniale handelskanaal, al is het maar een symbolische druppel in de oceaan van oude, misdadige handelsmonopolies, doorbroken." Hierdoor gaat de Sarvodaya-thee meer als middel tot het zichtbaar maken van de handelsstrukturen fungeren dan als werkelijke hulp. — winstverdeling: tijdens de theeaksie werd duidelijk, dat in het land van verkoop de meeste winst werd gemaakt op normale handelsthee. Nog steeds wordt de Sarvodayathee echter in Sri Lanka verpakt (werkgelegenheid) en in Nederland door vrijwilligers gedistribueerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen