Ad Valvas 1975-1976 - pagina 255

AD VA LVA S — 29 FEBRUARI 1976

11

VUSO­raadsUd Lex Oude Weerninck vindt f' ^

Getuigenispolitiek veroorzaaict universitaire onbestuurbaarlieid In dit artikel een en ander over het wel en wee van onze Universiteits­ raad; het funktioneren van deze raad en de rol die de VUSO daarbü speelt In de Universiteitsraad zijn diverse groeperini^en binnen onze Univer­ siteit vertegenwoordigd, zoals het Wetenschappelijk Personeel (WP), Tech­ nische en Administratieve Staf (TAS) en de studenten, middels de PKV en de VUSO. Ten aanzien van de rol die de frakties in de raad spelen, is de VUSO van mening dat zg, naast de specifieke belangenbehartiging van de groep die zq vertegenwoordigen, zich tevens moeten richten op het algemeen nniveristair belang; men zit niet in de raad om uitsluitend een soort van gfetuigfenispoUtiek te bedrijven, zou dat wel gebeuren — en de praktijk heeft uitj^ewezen dat dit zo is — dan loopt een ieder het risico dat door deze politiek het algemeen universitair bestuur onmogelijk wordt gemaakt, het brengt een niet tot een compromis willen komen met zich mee, iets waarvan ik met name de PKV­fraktie wil be­ schuldigen: krijgen ze in de Nniversiteitsraad hun zin niet, dan dreigt men met buitenparlementaire akties, zoals het uitvoeren van bezettingen. Ruwweg kan men qua fimctione­ ren van drie geledingen tot de vol­ gende indeling komen: het WP kan als mono­dienstverlenend be­ schouwd worden gezien haar pri­ maire deelrelatie om de student onderwijs te geven; de TAS zou ik als dubbel­dienstverlenend willen beschouwen: zij is er ien dienste van zowel studenten als WP. Ge­ zien de belangrijke (dienstverlenen­ de) funktie van de TAS en haar vrij hoge mate van continuïteit, wil ik opmerken dat er mijns inziens te weinig aandacht wordt besteed aan de voor haar meest essentiële in de Universiteitsraad te behan­ delen onderwerpen. Wanneer enkele onderwerpen aan­ gaande gebeurtenissen in het bui­ tenland — onderwerpen die vaak naar de mening van de VUSO niet in de UR thuishoren — in de UR besproken worden, komt het vaak voor dat met name voor de TAS belangrijke onderwerpen omwille van de tijd naar mijn mening te weinig aandacht krijgen. Op grond van hetgeen ik zojuist over getui­ genispolitiek gezegd heb, en een mogelijke discriminatie van de TAS­UR­leden, kan ik de opmer­ king van het TAS­lid Kapteyn, als zou de kritiek op de herstrukture­ ring puur eigenbelang zijn, bijzon­ der goed voorstellen, hoe onjuist die opmerking misschien ook is. Wat de behandeling van onderwer­ pen aangaande het buitenland be­ treft, wil ik verwijzen naar het UR­besluit van 15 januari 1974 (ref. nr. 6416), waarvan de strek­ king is dat wanneer het Universi­ teitsbestuur zich op het terrein van de algemene politiek gaat bewegen, los van het doel dat de universiteit beoogt, zij buiten haar taakstelling treedt en zich op' een gebied be­ geeft waarvoor andere organisaties in aanmerking komen of meer des­ kundig zijn. In elk geval zal de mate waarin de Vrije Universiteit (via persoonlijke of zakelijke rela­ tie) betrokken is bij een zich voor­ doende kwestie een duidelijke rol moeten spelen. Het lijkt mij niet zinvol om in deze uitsluitend als criterium het „in strijd zijn met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens" te hante­ ren. (Hieibij valt met name te den­ ken aan de artikelen 5, 9, 18 en 19).

Verstarring Het probleem van de verstarring begint zich duidelijker te manifes­ teren. De terminologie die bij in­ voering van de Wet Universitaire Bestuurshervormingen (WUB) be­ stond, wordt nog steeds gebruikt: geen financiële drempels in het onderwijs, recht op onderwijs voor iedereen, handen af van de collec­ tieve voorzieningen, weg met de studentenstops; woorden als we­ zenlijk, essentieel en principieel; dit alles is tot een weinig gevarieerde verzameling van inhoudsloze cli­ ché's geworden. Aangezien de ge­ bruikers (en met name de SRVU/ PKV kombinatie) deze termen nooit kracht hebben bijgezet door te komen met op korte termijn haalbare alternatieven, heeft de standaard terminologie — en voor de buitenwereld de universiteitsra­ den — aan geloofwaardigheid inge­ boet. Ik ben van mening dat ge­ tuigenispolitiek — het niet willen komen tot een kompromis — zowel verstarring als een obstruktie van een effektief algemeen universitair bestuur tot gevolg heeft. Ook op het gebied van vergader­ techniek heeft misschien wel een vorm van verstarring plaatsgevon­ den in de vorm van egotripperij. Vele UR­leden hebben aan het be­ gin van de vergadering hun ver­ haaltje op papier gezet en zijn niet van zins om, wanneer door de gang van zakea tijdens, een vergade­

ring zij hun oorspronkelijke papie­ ren standpunt, hun meegegeven door de achterban, misschien beter aan zouden kunnen passen, zo niet veranderen, enige flexibiliteit in hun opstelling te betrachten. Deze raadsleden kunnen beter door mid­ del van het opsturen van hun schriftelijke standpunten aan de vergaderingen „deelnemen" en thuisblijven, dan door ellenlange verhalen de vergadering onnodig op te houden. De VUSO is een groot voorstander van de gedachte dat men zonder last maar met rug­ gespraak in welk VU­bestuursor­ gaan dan ook dient te zitten. Egotripperij is m.i. met name te wijten aan een zojuist genoemde vorm van verstarring: men wil zich niet aanpassen aan aktuele gebeur­ tenissen tijdens de vergadering; ook al heeft een vorige spreker in brede lijnen hetzelfde gezegd wat de daaropvolgende spreker wil vertel­ len, toch zal de laatste spreker we­ derom met een gelijksooitig verhaal voor de dag komen, dit alles tot heil van het ego van de spreker on­ der het motto „the show must go on". Verstarring heeft ook plaatsgevon­ den door het permanent terug wil­ len komen op eerder genomen raadsbesluiten. Een sterk staaltje hiervan had een ieder aan kunnen treffen tijdens de UR­vergadering van 10 februari j.l., toen na het aannemen van een (overigens zin­

ja, dat komt je kiezerspubliek toch niet aan de weet. Kort samengevat: uiterlijke schijn bedriegt. Het vorige heeft dus in feite onze aandacht gericht op de twee kern­ punten waarop ons inziens het be­ leid van een politieke belangenbe­ hartigingsorganisatie gericht dient te zijn, namelijk het tegen elkaar afwegen van de begrippen princi­ pieel en pragmatisch. Men kan principieel tegen studentenstops zijn, in de praktijk achten wij een onbeperkte toelating op korte ter­ mijn van bijvoorbeeld studenten medicijnen onmogelijk; het is on­ haalbaar om van de ene dag op de andere de opnamecapaciteit aan te passen, afgezien van het feit of Den Haag de daartoe benodigde finan­ ciële middelen ter beschikking wil stellen — dit (naar ik hoop) mede afhankelijk van het aandringen op ruimere financiële tegemoetkomin­ gen door de universiteiten. Doelstelling Dit jaar zijn van de ca. 1600 eer­ stejaarsstudenten slechts 2 tegen hun niet­uitdrukkelijke wens aan de VU geplaatst; dus het argument van de oppositie tegen de doelstel­ ling­ondertekening (bestemd voor hen die in VU­bestuursorganen zit­ ting willen nemen) als zou een „grote groep" studenten gedwon­ gen worden tot instemming, wordt hiermee ontkracht. Degenen die aan de VU willen studeren hebben in ieder geval verklaard geen be­ zwaar tegen de doelstelling te heb­ ben. Ben heet hangijzer in de Universi­ teitsraad is de vraag of CPN­leden in bestuursorganen van de VU kun­ nen zitten. Ik ben van mening dat

c? PE vc/;Nfer­»?0KeR3 t^oG "^reto^ IN oa VVÖLKE/Y

de Communistische Partij Neder­ land zich tegen iedere vorm van godsdienst verzet, met andere woor­ den dat haar leden op onze univer­ siteit alles in het werk zullen stel­ len om iedere vorm van godsdienst (beoefening) uit te bannen; derhalve vind ik de stelling dat CPN­leden niet in bestuursorganen van de VU als bijzondere universiteit thuisho­ ren, zonder meer juist. Vaak wordt in de UR van de zijde van de SRVU/PKV het verwijt ge­ uit dat de doelstelling als politiek instrument wordt gebrtiikt. In de eerste plaats, de doelstelling kän als zodanig misbruikt worden — iets waartegen ik mij ten zeerste zal verzetten — maar dat behoeft nog geen rechtvaardiging te zijn iedere keer dat de doelstelling ter sprake komt deze als politiek in­ strument te betitelen en vervolgens onder de tafel te willen vegen. Ten tweede komt de houding van de SRVU/PKV mij in deze nogal tweeslachtig over, aangezien de

Onbestuurbaarheid Ofschoon ik van mening ben da, de Universiteitsraad, fakulteitsraden e.d. zinvol zijn, zullen wij er ech­ ter wel voor moeten waken onze meningsvorming en ­uiting niet te laten vertroebelen door gecamou­ fleerde argumenten in de marge en door een opzettelijk misbruik ma­ ken van vergadercapaciteiten. Doen wij dat wél dan zal een ieder spoe­ dig met de konsekwentie — onbe­ stuurbaarheid (voor zover al niet aanwezig) — gekonfronteerd wor den. De VUSO­ UR­fraktie, Lex Oude Weernink

Volgens H. van Andel:

Pater Van Kilsdonk verdwaalde zwerver

dentenfraWer'in' de^ UR m e l r d e r ^ ' W f f | ^ P ^ f ^ ^ % f | M " malen geprobeerd heeft het zojuist ' Uit het interview met pater Van Kilsdonk in Ad Valvas van 20 februari aangenomen voorstel nogmaals in blijkt dat ook een oude zwerver kan afdwalen, dat een alleszins eerbied­ stemming te brengen. '^^ .^ji5i»j waardig man tot minder­waardige uitspraken kan vervallen, dat ook een \ A'1HW0f­'7.eer wHs man man ongedacht nneedacht verzeild verzeild kan kan raken raken tussen tussen de de spreekkoren spreekkoren van van zeer wijs (*?­>/:«='­ ­ * het mentaal gebral. Redelijk overleg ­iÊmÈ^,' Het is niet gemakkelijk op dit interview te reageren. Als Guus Herbschleb na een urenlang gesprek met de pater de trap afgaat, dan heeft Hij het Het zichzelf niet bezig willen boli­ gevoel gesproken te hebben met een openhartig man, met iemand die zegt den met de zojuist door mij ge­ waar het op staat, vooral met iemand die voor een heleboel mensen een kenschetste getuigenispolitiek, die, heleboel zal betekenen. zoafs aangteoond niet­flexibel is, kan het gevaar met zich meebren­ gen dat men een té flexibele hou­ Tot die laatsten behoor ik gaarne, geloofwaardig en huichelachtig. ding binnen de raad aanneemt en ook ojn veel wat in dit interview Past een fijner, bescheidener, door­ dit laatste willen sommigen de staat. Om het ouderwets te zeggen, dachter reageren op het .hen in­ VUSO als verwijt voor de voeten ik ben zeer op zijn verschijning ge­ personen­gebodene niet wat beter werpen; de VUSO wil door middel steld en met name wat hij vertelt in pastorale zorg? van redelijk overleg met de andere over zijn leven en werk onder stu­ frakties in de UR tot goed funk­ denten kan alleen maar hartelijlr Scheenbeen tionerende oplossingen komen. Wij respect afdwingen, ook al passen willen ons niet met veel bla­bla­bla woorden als „vertederd" en „ont­ Pater Van Kilsdonk spreekt om­ manifesteren, zodat het dan, zoals roerend" niet zo goed in mijn erva­ zichtig, vertederd en ontroerd over naar onze mening met een andere ring met de meer militante mondi­ de studenten die hij in zijn werk Studentengeleding in de raad het gen, die de universiteit bezoeken ontmoet. Hij spreekt niemand aan geval is, voor onze achterban lijkt om haar grondig op poten te zet­ maar wacht behoedzaam tot hij ' alsof wij hard aan de weg timmC' ten. Maar er is nog iets van veel wordt aangesproken. Het verbaast ren. Misschien is dat Wel zo, maar groter betekenis. Het gaat er niet dan ook lichtelijk als tegelijk van­ struktureel of qua effekt nihil, maar om in Calvinistische zeggenskracht onder die rok der wijze tederheid met mentale rechtse hoeken hijgend hard tegen het scheenbeen van an­ en gekneusd de laatste ronde van deren wordt geschopt. Want dat ge­ het christelijk titelgevecht te halen; beurt, met name als universiteiten het gaat er om dat wij terwille van en groepen en mensen zonder meer één naam hand­in­hand dat hele op de schroothoop der vulgaire land van ecclesia, koninkrijk, so­ motieven worden gegooid. Dat in cietas Jesu en oecumene gemeen­ beweegredenen grote gevaren drei­ schappelijk tot voorwerp van evi­ gen moet ons steeds voor ogen dent en hunkerend verlangen ma­ staan (en worden gehouden), maar ken. Niemand mag dan denken dat dit ongenuanceerd generaliseren zie het reiken van de broederband in ik toch als een miskleun. Daarmee De Kroon heeft het besluit van de werkelijkheid een naar de strot vlie­ wordt niet alleen de juistheid van universiteitsraad in Utrecht om gen is en de mogelijkheid daarvan het geloof­in­daden aangetast — waartoe iedereen gerechtigd is — tussentijds bestuursleden van sub­ is levensgroot. of interfaculteiten te kunnen af­ Wie in een ftitervlew gedachten maar ook de integriteit van hen zetten vernietigd. zaait moet goed bedenken op wiens die zich tot dat geloof geroepen molen dat nu koren brengt. Als voelen. Om dat duidelijk te (trach­ pater Van Kilsdonk zich „onvoor­ ten te) maken kan ik niet anders De raad had vorig jaar zulke be­ waardelijk sociaal ­ democraat" dan persoonlijk worden, hoewel dat palingen goedgekeurd in de regle­ noemt, dan zal dat sommigen ste­ niemand zo vermag en behoeft te menten van de faculteiten van de ken en anderen verheugen. Mij be­ interesseren. rechtsgeleerdheid, de wiskunde vangt meer de angst voor dat „on­ Als ik altijd anti­revolutionair heb en natuurwetenschappen, de sub­ faculteiten van de scheikunde, de voorwaardelijk", daar dat historisch gestemd en ook straks met Aantjes biologie en de facacie, en de in­ zo vaak een schoon eufeem voor meega, dan heeft iedereen het recht terfaculteit van de aardrijkskunde oogkleppen bleek te zijn. Wat mij mij daarover te onderhouden, maar boven alles hindert is dat hier een niemand heeft het recht te zeggen en prehistorie. Het betreffende besluit van de studenten­pastor zo zonder nuan­ dat ik dat doe om macht, geld, Universiteitsraad is volgens de cering zijn studenten voorhoudt dat goede positie, want er waren en Kroon in strijd met de wet. Daar­ hun bestuurders — slechts een kind zijn andere factoren in het spel, in staat, dat de voorzitter en de kan denken dat zij hier niet bij be­ ook al zie ik wel motieven van leden van het bestuur van een trokken zijn — en docenten gedre­ heel verschillend gehalte dooreen­ (sub­, inter­) faculteit worden ge­ ven worden door zucht naar macht, lopen. Niemand zal kunnen aan­ kozen voor een termijn van ten­ geld, goede positie, dat zij door hun tonen dat mijn hart niet is geraakt, minste drie jaren, onderscheiden­ ondertekening van een doelstelling toen ik een stem heb gehoord, dat zich zouden classificeren tussen 6n­ ' ik alleen maar lage beweegredenen lijk van tensiingte een jaar.

Kroon vernietigf ur­besluit

SRVU­voorzitter dit jaar verklaard heeft de doelstelling wel te zien zitten, omdat het „bepaalde politie­ ke voordelen heeft wat betreft de onafhankelijkheid van Den Haag" (zie septembernummer van het SRVU­blad).

heb gekend, ook al waren die er ir overvloed. Uit deze overweging kan en moet ik bevroeden waarom uit dit interview velen in onze gemeen­ schap meer dan pijnlijk zijn geraakt. Temeer omdat dat ongenuanceerde ' zich krachtig voortzet in de om­ lijstende redenering. „Macht en Geloof" zijn niet te ver­ zoenen". Wat doet zo'n slogan zon­ der zorgvuldig onderscheid in een samenleving, die kreunt onder po­ litieke roofbouw? Eigens komt die mij wel bekend voor want niemand kan zich in deze tijd van leven helemaal distanciëren van de ver­ schijnselen van puberteit­in­staat­ kunde en menopauze­in­filosofie.

Ongenuanceerd Al even ongenuanceerd is dat „in het algemeen argwanend luisteren naar alle religieuze frasen van machthebbers". Moet ik de psal­ men nu opnieuw gaan lezen, daar geschreven door een machtig ko­ ning? Is Mattheus aan een eigen­ tijdse bewerking toe daar hij im­ mers vertelt hoe Jezus in zijn kort­ . zichtigheid tegen een militair, die' tegelijk spreekt van zijn religieus' vertrouwen en zijn macht, zegt dat hij zo groot geloof in Israël niet gevonden heeft? Pater Van Kilsdonk vertelt („Ja, zo gaat het op onze VU") dat een bepaald hoogleraar een gelovige jongen met sympathie voor de CPN ten diepste heefu gekwetst door te weigeren met hem in een kommis­ sie te zitten. Ik laat helemaal in het midden wat en of hier iets misdaan is, omdat de tekenende bijzonderheden mij niet bekend zijn, maar wil pater v. K. wel ont­ raden zich te verdiepen in de om­ vang, diepte en herkomst van re­ cente kwetsuren binnen de VU­ge­ meenschap. Het spontaan­kwaad en tot­tranen­ontroerd worden zou­ den dan licht gevolgd kunnen wor­ den door een instantelijke dood­uit­ feitelijkheden. Ik meen dat pater Van Kilsdonk haast achteloos maar wel grondig mis gaat in een deel van wat hij zegt, met name omdat dat niet is naar de wetten van het koninkrijk dat hij, ik en zoveel docenten en bestuurder zo moeizaam maar ook bewogen zoeken. Daarom graag tot wederhoor, H. van Andel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen