Ad Valvas 1976-1977 - pagina 271

AD VALVAS — 4 MAART 1977

Achtergronden

van een stukje

praktijk

De PAW - demokratie ofwel evenveel studenten- als stafbestuurders Afgelopen dinsdag heeft de Universiteit h e t vakgroepartikel van de subfakulteit Fedagogiese en Andragogiese Wetenschappen (PAW) goedgelieurd. Dit artikel regelt de samenstelling van vakgroepbesturen en wachtte als enige artikel uit h e t subfakulteitsreglement nog op goedkeuring door de TTR. Hieronder volgt een overzicht van de problemen, die zich r o n d deze goedkeuring hebben afgespeeld. Vorige week dinsdag hield een delegatie van studenten van de subfakulteit P A W een prikaktie bij het moderamen van de Universiteitsraad om daarmee de noodzaak aan te geven van spoedige behandeling in de U R van het bewuste artikel. Na een verklaring te hebben voorgelezen werd door het moderamen toegezegd, dat het artikel op 1 maart in de U R behandeld zou worden, met de beperking, dat eerst een notitie van het Kollege van Bestuur ingebracht zou worden. Het KvB wilde de behandeling opschorten met het oog o p de komst van de WUB-wijzigingen. Afgelopen maandag zijn studenten van PAW bij KvB-secretaris mr. Hoogenkamp geweest om een toelichting over de notitie te vragen. De akties, die voortvloeiden uit de demokratiseringsbeweging van 1969 leidden tot veranderingen in de bestuursstruktuur van de universiteiten welke een breuk betekenden met de verkalkte gezagsverhoudingen met de volkomen autonome en onkontroleerbare positie van hoogleraren en lektoren. Met de invoering van de Wet Universitaire Bestuurshervorming (WUB) werden de (sub)fakulteitsraden de hoogste organen m.b.t. koördinatie en organisatie van onderwijs en onderzoek en kregen zij ook de bevoegdheid tot het instellen van „gedemokratiseerde leerstoelen". Zo ontstonden de vakgroepen met hun besturen, waarin ook staf, tas en studenten zitting konden nemen en dus de alleenheerschappij van hoogleraren en lektoren over de inhoud van onderwijs en onderzoek werd doorbroken.

Reglementering van belang Daarom is de regeling in de subfakulteitsreglementen van de samenstelling van de vakgroepbesturen van belang. Immers, deze waarborgt de medezeggenschap over onderwijs en onderzoek van alle geledingen. De WUB biedt goede mogelijkheden voor de vakgroepbesturen. In artikel 17.3. betreffende de samenstelling van het vakgroepbestuur staat vermeld, dat alle medewerkers in vaste dienst in het vakgroepbestuur moeten zitten; de aantallen medewerkers in tijdelijke dienst, studenten en tassers in het vakgroepbestuur mogen door de subfakulteitsraad worden vastgelegd. Door de subfakulteitsraad is een jaar geleden een vakgroepartikel (6.3) aangenomen, dat zo geformuleerd is, dat het een paritaire samenstelling van het vakgroepbestuur mogelijk maakt d.w.z. dat er in de vakgroepbesturen van P A W evenveel studenten als stafleden zitting kunnen hebben. Bij P A W wordt al een drietal jaren binnen één vakgroep, de vakgroep andragologie-sociale pedagogiek, met een paritair bestuur gedraaid. Dit geschiedde echter niet altijd in pais en vree, omdat vooral van buiten de subfakulteit en met name van de kant van hoogleraren en lektoren uit de fakulteit der sociale wetenschappen pogingen werden ondernomen om de demokratiese verhoudingen bij P A W terug te draaien in de richting van de oude, hiërarchiese strukturen (mensen die al wat langer aan de V U meelopen herinneren zich vast wel de zg. 40—60-coup door middel waarvan een aantal hoogleraren en lektoren de subfakulteitsraadverhoiidingen probeerden terug te draaien, waarna het vakgroepartikel had moeten worden aangepakt). Door eensgezind verzet van de sub-

Door Saskia van Dorp, namens Hilaritas-SRVU fakulteit PAW hiertegen mislukten al dit soort pogingen echter, zodat uiteindelijk eind april vorig jaar ook de Fakulteitsraad Sociale Wetenschappen het vakgroepartikel van P A W goedkeurde.

Universiteitsraad laatste stap N u heeft de U R dan eindelijk een uitspraak over artikel 6.3. gedaan. Sinds oktober 1976 lag dit artikel daarop te wachten. Wat hield de notitie van het KvB nu in? Het KvB hanteerde de komst van de „Kleinse W U B " (gewijzigde WUB) als argument om de behandeling van art. 6.3. uit te stellen en tevens om het artikel een negatief advies mee te geven. De „Kleinse W U B " houdt een terugdraaiing in van een aantal begin 70-er jaren verworven demokratische rechten o p de universiteiten.

Ete kie. reglementen van de U R had een positief advies gegeven. Zij ging er van uit dat het ingediende artikel binnen de WUB en het V U R (reglement van de VU) past. Daarbij kwam dat de kie. van het standpunt uilging dat een be- slissing van de subfakulteitsraad door de UR niet geblokkeerd mocht worden, waarmee ze de autonomie van de subfakulteit respekteerde.

drukkerijen bv kleine der a 4 - groningen - telefoon 050-131000 Wij drukken uitsluitend proefschriften en dat al meer dan 30 jaar

Het KvB ging echter aan dit positief advies geheel voorbij door het argument van de „Kleinse W U B " te hanteren. Het artikel wijkt inderdaad van de nog niet van kracht zijnde „Kleinse W U B " af. Vanwege deze afwijking was het duidelijk dat t.z.t. een eksperimenteerartikel aangevraagd zou moeten worden op de vakgroepsamenstelling bij PAW door de subfakulteit, maar dat had geen argument in de diskussie mogen zijn om het vakgroepartikel van P A W nu maar niet te behandelen of het een negatief advies mee te geven.

Wekelijks zijn wij in het westen des lands te bereiken •^

Aanstaande promovendi zenden mij het op aanvraag gratis toe

vrb drukt het in uw taal

Bovendien, het afkeuren van art. 6.3. zou zijn precedentwerking voor de vakgroepbesturen van andere subfakulteiten niet hebben gemist omdat vele vakgroepbesturen afwijken van de „Kleinse W U B " qua samenstelling.

VERHUIS U ZELF!! met eer. bestelauto van

'DRIVE-YQURSELF' van 6 mS tot 26 m3. B.E. rijbewijs Wibautstraat 40-42 — Amsterdam — Tel. 020-922366 Tegen inlevering van deze advertentie voor studenten 10% korting.

Het KvB ging met zijn argumentatie bovendien voorbij aan de tot dinsdag nog steeds bestaande rechtsonzekerheid op de subfakulteit PAW.

Met o.a. Harniie van Leeuwen (ARP)

en prof. Joh. Blok

Ons boekje ^VRB drukt het in üm taal' bevat alle mogelijke informatie over de verzorging van proefschriften

(VU)

Oiskifêsie over christelijke iiouding tegenover militair geweld O p ' vrijdagavond 11 maart 20.(KI uur zullen Hannie van Leeuwen (Tweede-Kamerlid voor de ARP) en prof. Johan Blok (VU) met elkaar - en anderen in de Keizersgrachtkerk discussiëren over de houding die christenen (zouden moeten) hebben tegenover het miUtaire geweld. Dat de diskussie in de Keizersgrachtkerk plaatsvindt is niet toevallig. In november vorig jaar is in een serie van drie morgendiènsten in deze kerk nagedacht over het militaire geweld. Hoe houden wij ons staande — toen de centrale vraag — in een wereld waar het militairisme zich steeds duidelijker manifesteert? Militairisme als een geloven, dat de macht van kanonnen, bommen en soldaten een veilig en onbekommerd bestaan garandeert. Een geloof dat gebaseerd is o p angst en dat gevoed wordt door economische belangen van minderheden. Minder bommen, meer werklozen, heet het dan. Er is in die drie diensten niet allereerst gepraat over oorlog en geweld ver van ons bed, maar over ons westers veiligheidsbeleid. Het doorprikken van de mythen rond ons veiligheidsbeleid kan een eerste stap zijn op weg naar ware vrede. Dan blijkt waarschijnlijk ook we! hoe onze militaire handel en wandel de conflicten „ver van ons bed" blijven aanwakkeren. Dfc drie diensten hadden als thema's: geweld en bijbel, geweld en kerk; en vrede, hoe?

Geweld en bijbel Hoe, zo vroegen wij ons af, denken de mensen over verdediging van h u n vrijheid en over het gebruik van geweld daarbij? En hoe gebruiken ze daarbij de bijbel? Op de vraag „Wat zegt de bijbel over oorlog/vrede?" is geen sluitend antwoord te geven.

Door Wim

Kouwenhoven

Er klinken in de bijbel veelvormige getuigenissen, ook op dit punt. Maar wél is er een overheersende „windrichting", die al sterker wordt, vooral vindbaar bij de profeten en versterkt door Jezus: het verzat tegen aUe kwaad(aardigheid) dient niet te geschieden op de wijze van die kwaadaardigheid — de duivel met duivelen uitwerpen —, maar op de wijze van de lijdende Knecht, op de wijze van de leeuw die een Lam is. Het komt dan aan in zaken van oorlog en vrede op wijsheid in plaats van dwaasheid, nuchterheid in plaats van bedwelming.^ Vanuit deze twee uitgangspunten (1. de „ethica" van de bijbel en 2. de „logica" van de feiten) kan het niet anders dan dat de gemeente van het Lam ondubbelzinnig nee zegt tegen (de middelen en doelstellingen van) ons huidige veiligheidsbeleid. Een dergelijk „neen" hoeft zich niet te vroeg in de rede te laten vallen door allerlei praktische bezwaren: het is een „neen" met een belijdenis-karakter.

Geweld en kerk Voor de eerste christenen was de Romeinse staat „het beest uit de zee". D a t was het symbool van de dreigende macht, een door en door onchristelijke macht evenals het „beest uit de aarde", symbool voor de handlangers der Romeinen. Als dan één van de Romeinse keizers christelijk wordt en dus ook de staat, draait de houding van de christenen om als een blad aan de boom. Oorlog voeren mag nu, christelijk geloof gaat nu de staatsmacht legitimeren. Voor ons gaat het er nu om of we

in onze situatie, nu, nog steeds militair geweld kunnen rechtvaardigen — en daarbij aannemen dat een rechtvaardige oorlog zou kunnen. Bij een diskussie over militair geweld worden vaak begrippen gehanteerd als: „verdediging", handhaving van het recht en de vrijheid". Meestal heeft men dan begrippen voor ogen die eerder doen denken aan een middeleeuwse krijg dan aan een moderne vernietigingsoorlog. Bovendien is het de vraag, wat hét recht en dé vrijheid nu werkelijk is. Mensen die vliegtuigpassagiers gijzelen noemen we „terroristen" — en niet ten onrechte —, maar als we in ons militaire beleid kenbaar maken hetzelfde te willen, alleen op veel grotere schaal, dan spreken we plotseling van „veiligheidsbeleid" Als kerk kunnen we misschien, in zekere zin in navolging van de eerste christenen, afstand bewaren tegenover een militair machtsdenken dat in zijn wortels toch door en door „heidens" is en van een ordinair vergeldingsprincipe uitgaat: oog om oog, tand om tand, stad voor stad, burger voor burger.

Vrede, hoe? Wat voor vrede willen we? Hoe komen we op de weg die leidt naar die vrede? Vrede als werelds begrip betekent: afwezigheid van strijd. In de bijbel is „vrede" een centraal begrip. Het betekent zoveel als: genoeg hebben, genoeg doen, vergelden (als positief begrip) en rust hebben. Door de bijbel heen loopt een snoer van verhalen die over vrede gaan. Vanaf Genesis, het verhaal van de goede schepping — uit chaos naar harmonie — loopt het snoer door in de Tora — vrede als belofte van God en als „weisung": gij zult niet doodslaan —. Via de profeten komen we dan bij de verhalen over Jezus. In de Bergrede zegt Hij niet:

zalig zijn de vredelievenden, maar: zalig zijn de vredestichters. Dat is dan geen vrome wens maar een opdracht. Misschien lijken dit idealistische woorden. Andere taal gaat er beter in: wie vrede wil, bereide zich voor op oorlog, en: oorlogen zijn er altijd al geweest, en: wat is er veranderd in 20(X) jaar? Als kerk hebben we gods zegen afgebeden over de wapens waarmee volken tegen elkaar ten strijde trokken. Wat kunnen wij nu doen? In ieder geval een aantal mythen doorprikken, zoals: safety first, onze nationale eer die op het spel zou staan, het produceren van wapens terv/ille van de werkgelegenheid, het bouwen of uitbreiden van een fabriek voor Splijtstoffen terwille van de winst en (alweer) de werkgelegenheiü. We kunnen de pest hebben aan alle oorlogstuig. Wij kunnen ons minstens oefenen in technieken als burgerlijke ongehoorzaamheid. We kunnen onze manier van spreken over geweld zeer kritisch bekijken en bedacht zijn op latent geweld bij onszelf. Laten we ons b v. eens realiseren wat het betekent als we zeggen: Liever dood dan rood. Bij de voorbereiding van de diensten spraken we de hoop uit dat wij, en met ons vele anderen, op weg gezet zouden worden naar het vinden van een antwoord op het geweldsprobleem. Dat antwoord zal volgens de voorbereidingsgroep (werkgroep militairisme) moeten leiden tot het formuleren van een anti-militairistische strategie voor een ieder persoonlijk maar ook voor „de gemeente van Christus".

Praat- en contactgroep De Projektraad Groenelaan en het Humanistisch Verbond te Amstelveen organiseren een praat- en kontaktgroep. Hierin is het mogelijk onder begeleiding van getrainde medewerkers elkaar te ontmoeten en met elkaar te praten over problemen zonder direkt een sfeer van hulpverlening te kweken. Duur: acht weken, een avond per week; kosten ƒ45,—. Inlichtingen en opgaven: Hannie Baranyai, Punter 95, Amstelveen, tel. 47 25 17.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen