Ad Valvas 1976-1977 - pagina 225

AD VALVAS — 4 FEBRUARI 1977

UR­lid mevr. Jo o p Kraan­Wielenga

wil meer vro uwen in de U­raad:

'We moet en kunnen denken langs de gebogen lijnen van bloemblaadjes' „We moeten kunnen denken langs de gebogen lijnen van bloemblaadjes! Dat heeft Hanneke van Buren eens gezegd over het denken in deze man­ nenmaatschappij, dat omgebogen zou kunnen worden door de vrouw een grotere bijdrage aan het denken in de maatschap p ij te geven. Zo'n wijze van denken staat ver af van het rechtlijnige denken hier op de VU". Dat zegt Joop Kraan­Wielenga, lid van de Verenigingsfraktie van de universi­ teitsraad, nu al zo'n anderhalf jaar. Op de vraag hoe zij als vrouwelijk buitenuniversitair raadslid tegen de U R aankijkt antwoordt ze, dat ze het erg gek vindt, dat er in deze raad op 40 mannen slechts vier vrouwen zitten. „Dat lijkt nergens naar. Waarom bijvoorbeeld vaardigt de W.P.­ge­ leding niet een paar vrouwen af. Er zijn al wel een stuk of vijf vrou­ welijke hoogleraren aan de VU! Joop vindt het verder als vrouw in de U R vervreemdend werken om in zo'n grote groep een microfoon te pakken en het woord te voeren. Ze vindt bovendien, dat de meeste mensen veel te lang van stof zijn. Over het met elkaar kommuniceren via het uitwisselen van allerlei stukken zegt ze: „Dat is toch . . . Daar kan ik me niet erg in vin­ den." Toch vindt ze de invoering bij de WUB van een UR zinvol en een stap vooruit bij vroeger. Alle geledingen kunnen nu tenminste meespreken. Een slecht ding in de U R vindt zij de blokvorming, die plaats vindt vooral bij het stem­ men. „Als van te voren al is be­ paald hoe een hele fraktie gaat stemmen, waar voer je dan eigen­ lijk diskussie over. Zo'n diskussie krijgt dan iets schimmigs.

Door Jaap Kamerling Welk bestuurso rgaan zie je nu als het belangrijkste o rgaan, dat uitein­ delijk de do o rslag m o et geven? Joop: „de U R zou het belangrijkste orgaan moeten zijn. Daar zou ik ook naar willen streven want de U R vergadert in openbaarheid en samen met alle geledingen. Bij het marginaal toetsen van de Regelen aan de doelstelling heeft echter de Vereniging het laatste woord. Het lidmaatschap van de U R is voor J oop Kraan niet de eerste

Vrouwencursus Het lidmaatschap van de U­raad is niet het enige wat J oop doet naast haar taak als huismoeder. (Van de vier dochters is er overigens nog maar één thuis: de bijna 16­jarige Gerine, die in de vierde klas van Atheneum­A zit). Elke donderdag­ ochtend werkt ze als cursusleidster mee aan de V.O.S.­cursussen. V.O.S. staat voor „Vrouwen oriën­ teren zich in de samenleving". J oop werkt nu al aan de zevende cursus mee. De eerste cursus was speciaal gericht op Surinaamse vrouwen in de Amsterdamse binnenstad. De cursussen zijn een initiatief van de gezamenlijke vrouwenorganisa­ ties. De cursusleidsters worden ge­ traind in het Amsterdamse Vrou­ wenhuis. Een cursus bestaat uit drie blokken: De vrouw als burger, de vrouw als opvoedster en de vrouw als partner. V.O.S. richt zich op vrouwen in achterstandssituaties en

Kontakt met ho o gleraar Als je nu de VU in jouw tijd ver­ gelijkt met de VU nü wat valt je dan op? J oop: (nu 53 jaar oud) ,,Toen stond het gezelligheidsleven centraal, het zich afkeren van de kille maatschappij, nü is de student veel meer maatschappelijk geënga­ geerd. Dat is een vooruitgang. In mijn studietijd was weer een voor­ deel, dat het kontakt met de hoog­ leraar veel intensiever was. J e hebt tegenwoordig studenten, die zelfs met de hoogleraar van hun hoofd­ vak totaal geen kontakt hebben en geen enkel mondeling tentamen bij hem hebben. Wij hadden respekt en liefde voor onze hoogleraar. J e zag hem als Christen met zijn vak bezig. J oop denkt dan aan mensen als Waterink en Vollenhoven. We accepteerden die hoogleraren zoals ze waren, ook al hadden we kritiek. Ook was de VU toen veel kleiner (omstreeks 1948). Er waren 1200 studenten. Nu komen er nog meer eerstejaars aan. In mijn jaar waren er 20 vrouwelijke eerstejaars­stu­ denten.

Wat vind je van het ovo or verleg van de frakties? J oop: Dat deden we vroeger alleen voor de avond­ vergaderingen, nu voor elke verga­ dering, één of twee uur tevoren. Ik vind het heel zinvol om de zaken van te voren door te nemen. J e hebt dan de gelegenheid om je ge­ zichtspunt duidelijk te maken en anderen te winnen voor je visie. Maar vero o rzaakt dat ovo or verleg geen blo kvo rming? J oop: „Bij ons vooroverleg wordt niet bepaald wat men zal stemmen. Ieder beslist dat individueel. Ik vind het we) wense­ lijk, dat er meer eensgezind wordt gestemd maar het blijkt toch, dat dat niet kan.

Geen

exco mmunicatie

Bij de bespreking van de doelstel­ ling in de U R viel J oop een keer uit de boot omdat ze de zinsnede over het vermogen, dat men zou moeten bezitten om de doelstelling te realiseren veel te pretentieus vond. Ook wilde ze de motie — Van Baars — Verheul, die in Ver­ heuls interpretatie de mogelijkheid open hield van een nadere rege­ ling van de toelating tot de U R naast de bereidverklaring niet steu­ nen. Het merendeel van de Vereni­ ging deelde overigens deze inter­ pretatie van Verheul niet, zoals bleek uit hun stemgedrag. Alle Ver­ enigingsleden waren het eens over het uitgangspunt, dat er nooit ex­ communicatie zou mogen plaats vinden van gekozen leden. Geen reglementering, wel dialoog.

Depolariseren Als speciale bijdrage van de Ver­ enigingsfraktie aan de U R ziet J oop Kraan het depolariseren en het slaan van bruggen tussen de ver­ schillende standpunten. „Door de afstand, die wij van de universiteit hebben kunnen we beter relative­ ren. Overigens moeten tegenstellin­ gen niet verdoezeld worden maar ook niet aangescherpt". De WUB ziet als speciale taak van de maat­ schappijleden een bijdrage te leve­ ren aan de blikverruiming van de universiteit. Bij de rijksuniversitei­ ten kunnen de maatschappijleden solliciteren naar het UR­!idmaat­ schap. Ze worden daarna door de minister benoemd. Bij de VU is het Verenigingsbestuur het bevoegd ge­ zag. Dit bestuur draagt de maat­ schappijleden voor.

verzorgd. Vooral de universiteit van Nijmegen is sterk vertegen­ woordigd in de werkgroep. De groep houdt zich bezig met de plaats van de vrouw in de gods­ dienst en stelt o a. dat de Bijbeluit­ leg is gemasculiniseerd. Wat dat precies inhoudt weet J oop niet maar het heeft iets te maken met het feit, dat bij veel Christenen het heersen in de plaats is gekomen van het dienen. Joop (dochter van een dominee) is ook nog studentenouderlmg. Ze zoekt de studenten thuis op hun kamer op. J oop: „De studenten zijn erg verschillend. Er zijn er. die het gereformeerde bestaan van thuis in Amsterdam voortzetten en aktief zijn in het kerkewerk. Anderen ne­ men afstand van de kerk in alle opzichten en zeggen: „Nu eens even niet, ik wil het zelf eerst eens uitzoeken".

vorm van betrokkenheid bij de VU. Zelf heeft ze van 1946 tot 1950 aan de VU psychologie ge­ studeerd. N a haar bevrijding uit het J appenkamp in Indonesië, het land waar ze haar jeugd door­ bracht, kreeg ze extra studiefacili­ teiten. In 1950 deed ze doktoraal. Joop heeft drie kinderen, die aan de VU hebben gestudeerd of nog studeren. Haar oudste dochter An­ nelies studeerde theologie aan de VU tot haar kandidaats en is nu bezig voor haar doktoraal aan de UvA bij prof. Strijd. Ze wil niet op de preekstoel maar de kant van het vormingswerk uit en bij de UvA zijn daar meer mogelijkheden voor. Trudi. de tweede dochter studeert aan de VU en is bezig aan de laat­ ste doktoraal­fase van psychologie. Hanneke, de derde uit het gezin Kraan­Wielenga heeft anderhalf jaar Nederlands gestudeerd aan de VU en zit nu op de HBOV. De dochters van J oop zijn ook weer bevriend met studenten, een socio­ loog, een politikoloog en een psy­ choloog, dierbare schoonzonen zo­ als J oop ze noemt. Het wetenschap­ pelijk milieu is haar dus zeker niet vreemd. H a a r man is Neerlandicus en geeft les aan de Lerarenoplei­ ding van de XTJ .

Joop vertelt, dat 7 van de 10 van haar leeftijdgenotes in zo'n situatie verkeren. Deze vrouwen kregen vroeger niet de kans hun opleiding af te maken. Ze leiden vaak een af­ geleid bestaan, voelen zich geïso­ leerd en minderwaardig. Tijdens ons gesprek belt er juist een cur­ siste op, die­ de laatste les verhin­ derd was. J oop: „Ze is bang, dat ze nu achter komt". Joop voelt zich sterk betrokken bij de feministische beweging. Als ze nu zou trouwen zou ze haar eigen naam houden en niet de naam van haar man overnemen. Ze zou het echter overdreven vinden om haar achternaam nü nog te veranderen. Maar ze is het niet eens met Hilda Verweij­Jonker, die vindt, dat de vrouw masculien moet worden. Joop: „Dat zou een verarming be­ tekenen. Als vrouw moet je jezelf kunnen zijn maar de maatschappij moet ons dan ook wel de kans daartoe geven".

Masculinisering Joop vindt het jammer, dat er nie­ mand van de VU in de werkgroep ,.Feministische theologie" zit. Elke week verzorgt de N C R V een uitzen­ ding, die door deze werkgroep wordt

Wat vind je van de herpr o gramme­ ring o p de universiteiten? Daar ben ik op zichzelf niet tegen. Er is geen land, waar de studies zo lang zijn. De meeste in het buitenland duren vier jaar. Het is, geloof ik, ook in het belang van de studenten, dat hun studie onder de loupe geno­ men wordt. De universiteiten heb­ ben in het verleden ontzettend veel geld gekregen en zijn erg bevoor­ recht boven bv. het HBO. Het is een goede zaak. dat er nu meer ge­ daan wordt voor het kleuter­ en basisonderwijs. Bovendien is de herprogrammering het parlement gepasseerd en moet de U R de dis­ cussie niet nog eens herhalen. Ik ben niet zo tegen Klein. Wel is J oop een tegenstander van studentenstops en ook voor een universitair toelatingsexamen voelt ze erg weinig. ..Iedereen moet een kans kunnen krijgen en dan kun je aan het eind van het eerste jaar gaan selekteren. J e kunt dan nog makkelijk overschakelen. Wordt de selektie later, dan gaat dat moeilij­ ker. Een toelatingsexamen zou een erg onverkwikkelijke africhting met zich meebrengen." Kun je iets no emen aan de VU, waar we blij mee kunnen zijn? Joop: „Nou bijvoorbeeld zo'n VU­ magazine. Dat vind ik een gewel­ dig blad. De leden van de Vereni­ ging kunnen nu meeleven met wat er aan allerlei onderzoek gebeurt. Het blad zou veel meer gelezen moeten worden. Kun je tenslo tte zeggen ho e'je vind, dat het christelijk karakter van de VU gestalte zo u kunnen krijgen?

Met do elstelling positief o mgaan Joop: „Ieder voor zich op de VU zou eens moeten proberen op te schrijven hoe nu in zijn leven en werk de doelstelling funktioneert. Je krijgt dan geen goede of slechte antwoorden maar échte. Die ant­ woorden zouden dan vervolgens in

groepjes kunnen worden besproken. De U R zou met zoiets eens kunnen beginnen en bijvoorbeeld eens per jaar een bezinningsdag kunnen hou­ den. Wat betekent dat nu. God en Zijn wereld dienen. J e kunt dan veel van elkaar leren en herkennen. Ik ben vuurbang, dat de doelstel­ ling beperkt blijft tot het hebben van al dan niet gesanctioneerde op­ vattingen. Het gaat daarentegen om een wijze van zijn en met elkaar omgaan, zó dat je hier op aarde handen en voeten bent van de God. die je wilt dienen. Ieder lid van de VU­gemeenschap zou moeten bekij­ ken hoe hij dat christelijk karakter beleeft. We moeten met de doel­ stelling positief omgaan en geen muren oprichten of mensen buiten sluiten, maar nodigend te werk gaan. Dan kan er wél iets van die doelstelling uitgaan. En als je moei­ te met iemand hebt, dan moet je hem dat zeggen en een gesprek aangaan. Geen excommunicatie dus maar dialoog.

Vervolg van pag. 3 Maar het geld raakte op en de bisschoppen droegen de zaak over aan de Engelse regering die met hulp van de Ford­Foundation ver­ der ging. In 1971 werd de UBLS­opleiding gesplitst op vrijwillige basis. Van de twee gedeelten van de vierjarige universitaire kursus ging het eerste deel van twee jaar toen ook naar Botswana en Swaziland, maar elke student moest het tweede gedeelte in Lesotho blijven doen . . . De drie campussen liggen zo"n 800 kilome­ ter van elkaar verwijderd In oktober 1975 kwam er een eind aan de UBLS als overkoepelend sa­ menwerkingsverband van de drie landen. Lesotho trok zich terug In de Council van de UBLS. een soort universiteitsraad, hadden Botswana en Swaziland samen steeds een tweederde meerderheid . . . Er bleef een UBS over. Voor vier jaar. Op praktische gronden. In 1979 gaan de landen uit elkaar. „Een van de redenen waarom z: samen blijven gaan is dat ze daar­ door een claim konden leggen op een deel van de 10% ^an het be­ drag dat het Europese Ontwikke­ lingsfonds van een som van 3 mil­ jard Europese rekeneenheden \ o o r regionale samenwerking heeft ge­ reserveerd. Een Europese rekeneen­ heid is ca. ƒ 3. Die 3 miljard EUR bestemde men voor de 50 landen van de Lomé-conventie Door de samenwerking in de UBS ontvangen beide landen dus een extraatje." Van de Nederlandse instellingen voor wetenschappelijk onderwijs staat de V U nog alleen waar het de samenwerking met de drie landen aangaat „Ja nog wel, maar er zullen wel andere universiteiten biikomen. Voor Lesotho wordt bijvoorbeeld gedacht aan de mogelijkheid om regionale planners op te leiden en daar zou Utrecht bij ingeschakeld kunnen worden."' *) De heer Van Nispen is vorig jaar full-time in dienst van de VU geweest om het kontakt niet de drie landen te helpen opzetten Is in 1965 op een vakantiereis in Lesotho terechtgekomen, was er studcnlendekaan en gaf daarnaast onderwijs in de rechten (hij is jurist) Ook in Swaziland gaf hij anderhalf jaar juridisch onderwijs. Keerde in 1974 naar Holland terug. Hij is nu 56 jaar.

Advertentie

TIJDELIJK GELDGEBREK? UITZENDBURO DE VAKATUREBANK hoofdkantoor tel. 020-765246 medisch-paramedisch personeel tel. 020-163131

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen