Ad Valvas 1977-1978 - pagina 346

AD VALVAS —14 APRIL 1978

algemeen uit over de wenselijkheid van een dergelijke financiële hulp auteurs van proefschnften die een subsidie hebben ontvangen, verplichten zich 20 exemplaren van het gedrukte proefschnft aan het directoraat-generaal over te

fakultejtsverenigingen lezingencyclus „kultuurkritiek" de onderafdeling van de theologische fakulteifsvereniging „rachab' (d i bathrachab) organiseert een lezingencyclus met als thema kultuurkritiek In het kader daar-

studentenorganisaties van zal op woensdag 19 apnl te 20 30 uur in café „de schutter", bovenzaal, spreken ds de graaf uit hattem en op dinsdag 16 mei de psychiater j r m maas informatie over tijd en plaats van deze laatste volgt, evenals verdere aankondiging van andere sprekers en spreeksters voor uitgebreide informatie leze men het fakulteitsblad „klaxon" voorlaatste edibe stelling de relatief lange duur van de kabinetsformatie 1977 is voor een deel te verklaren uit het gegeven dat veel onderhandelingsposities In de sfeer van de openbaartield werden Ingenomen, (g.p noordzij, v.u. - a'dam)

stelling wetenschappell|ke „benadering" zl]n noodzakelijkerwijze altijd hierdoor gekenmerkt dat zIJ om enige reden relevant te achten verschijnselen bulten beschouwing laten. (gp. noordzij, v u a'dam)

raad van samenwerking

milieuhygiëne e.d. geven reeds die divergentie in interesses aan. Grof gesteld kan men zeggen, dat milieuzorg vanuit twee invalshoeken wordt bedreven en dat die tweedeling by voorkeur ter vergroting van de duidelijkfieid omtrent bedoelingen en gevolgen scherper geprofileerd zou moeten zijn. Dit betreft instellingen meer gericht op de 'hul^-kant van het milieu (bv monumentenzorg, vereniging voor natuurmonumenten) en instellingen primair gericht op de gebrvikskant Txm het milieu (bv. recreatie-schappen).

Milieukolom En het is aan die gébrvikskant (verminderen, veranderen, vergroten van gebruik), dat de ruimtelijk ordening een centrale plaats inneemt. Immers via dat wettelijke instrumentarium worden waarde volle milieus "bestemd', zij krijgen een bepaald gebruik en gebruiksintensiteit toegekend. Men hoeft in dit verband slechts te verwijzen naar bestemmingen als: stilte- en massa-recreatiegebieden, landschapsparken, verkeersarme of verkeersluwe (binnen-) stedelijke milieus, mulU-functionele en kleinschalige (binnen-) stedelijke milieus om te beseffen, dat deze gébruïksaanwijizngen (mede) ingegeven zijn vanuit de behoefte aan instandhou-

VERHUUR VAN DRIE SFEERVOLLE ZALEN 7 DAGEN PER WEEK v o o r e e n g e s l a a g d e b o r r e l , feest e t c

vgsa

Inhcfitingen tel 242620 na 17 0 0 u u r

koffie drinken op 16 april de thuisblijvers in het congresweekend kunnen zondagmorgen a s koffie dnnken bij rob bruning, uilenstede 126

Ruimtelijke ordening en milieuzorg Milieuzorg gericht op het handhaven en verbeteren van waardevol geachte landschappelijke en stedelijke milieus is in de afgelopen jaren zeer sterk in de belangstelling gekomen. De grote interesse voor akties in dit vlak (waddenzee, geuldal, monumentenjaar, 'd'Oude Stadf, etc.) vormen een bewijs voor het feit, dat milieuzorg extra aandacht behoeft en krijgt. Duidelijk is overigens bij dit al, hoezeer de motieven binnen de samenleving voor milieuzorg uiteenlopen en hoezeer tevens de formele organisatiestructuren gericht op milieuzorg qua intenties en doelstellingen divergeren. Voor landschappelijke milieuzorg lopen de doelstellingen uiteen van behoud van visueel karakteristieke en gevarieerde elementen, behoud van biologische en ekologische levensgemeenschappen tot benutting als stilte- of massarecreatiegebied en aanpassing aan een efficiënter (agrarisch) gebruik. Bij de zorg voor stedelijke milieus zijn de motieven zo mogelijk nog gevarieerder: behoud visueel aantrekkelijke en gevarieerde straatbeelden, behoud historisch waardevolle beboutoing, behoud kleinschaligheid en m,uLtifunctionaliteit, bevorderen woonfunctie, behoud sociaal karakteriestieke bewonersgroepen, bevorderen 'gezelligheid' van de openbare ruimte etc. Die aandacht voor het milieu vanuit uiteenlopende interesses en betekenissen vindt men ook weerspiegeld in de organisaties, welke zich met milieuzorg bezighouden. Het ontbreken van een ministerie voor milieuzorg, ingeburgerde termen voor organen als monumentenzorg.

STUDENTEN SOCIËTEIT

door prof. dr. J. Buit ding van waardevol geachte landschappelijke en stedelijke milieus. Er is derhalve sprake van een uiterst ingewikkeld en zorgvuldigheid vereisend verband tussen kwaliteit (met name visueel en esthetisch) en gebruik van milieus: een bepaald gebruik kan waardevolle milieus afbreken of verbeteren, bepaalde milieus kunnen gebruik of gebruikers positief of negatief beïnvloeden. Zorg voor het milieu stelt dus eisen en beperkingen ten aanzien van intensiteit en soort van gebruik, zorg voor Tiet gebruik stelt omgekeerd zekere eisen en beperkingen ten aanzien van het milieu. Er zijn veel betekenissen verbonden aan en belangen gemoeid met het milieu en de verbanden tussen milieu en gebruik zijn ingewikkeld. Het spreekt daarom vanzelf, dat tal van wetenschappelijke discipUnes bij de voorbereiding, uitwerking en evaluatie van milieuzorg betrokken zyn. Aan de gebruiks- en belevingskant (consequenties van milievinrichting voor gebruik en maatschappelijke waardering) zijn dat met name disciplines ais milieu-economie, regionale economie, sociale geografie, sociologie, omgevingspsychologie en planologie. Aan de natuur- en inrichtingskant (consequenties van milieu-gebruik voor natuur en inrichting) zijn dat met name disciplines als biologie, chemie, geneeskunde, fysi-

H e r e n g r a c h t 384 - A m s t e r d a m

sche geografie (landschaps-) architectuur en stedebouw. Ook binnen de VU zijn de meeste van de zojuist genoemde disciplines lietzij vanuit diverse faJculteiten, hetzij in het kader van het Instituut voor het Instituut voor Milieuvraagstukken betrokken bij onderzoek ten behoeve van milieuzorg. Dergelijk onderzoek (en de VU neemt hierin landelijk een belangrijke plaats in) is in hoge mate maatschappelijk relevant en broodnodig te achten, met name omdat binnen de ruimtelijke ordening op het niveau van streek- en bestemmingsplannen er b ijvoortduring sprake is van een sterke versliering omtrent de gevolgen van ruimtelijke inrichtingsvoor-

stellen voor waardevolle mileus en van milieuzorg voor gebruik en gebruiksmogelijkheden van de ruimte. Men denke in dit verband aan enkele willekeurige en nog grotendeels onbeantwoorde vragen als: ^ welke uitwerking zal in streekplannen voorgestelde uitbreiding van woonbebouwing hebben op het

bezoek aan natuurgebieden en welke gevolgen heeß dit voor de 'natuurwaarden' van die gebieden? % welke gevolgen zgn van het weren van woonbebouwing in landschappelyk UMordevolle gebieden via streekplannen te verwachten voor woon-werkafstanden en mobiliteit, voor de sociale en economische opbouw en ontplooiing van liet gebied en welke milieuschaden kunnen indirect optreden (bv. via extra wegenaanleg als gevolg van toegenomen forensisnte)? ' 0 welke gevolgen zijn van inrichtingspmicipes (bevorderen woonfunctie, verkeerscirculatieplannen etc.) te verwachten voor de instandhouding van (historisch) waardevolle binnenstadmiUem? Het is tegen deze achtergrond, dat de titel van dit artikel (ruimtelijke ordening en milieuzorg) geOen moet worden: ruimtdijke ordening als ruimtegebrek regulerend instrument behoeft kennis omtrent de gevolgen van ruimtelijke ingrepen voor het milieu en omtrent de gevolgen van milieuzorg voor het gebruik van de ruimte. Het is eveneens tegen deze achtergrond, dat pogingen tot coördinatie van wffiett' onderzoek landeWk en binnen de VU positief gewaardeerd moeten worden. Aüeen op die wijze kan de VU een veelomvattend, d.wjs. vele uiteenJopendt betekenissen en gevolgen bestuderend milieu-onderzoek aanbieden. Alleen op die wijze kan worden voorkomen, dat milieu-onderzoek al te zeer slechts aan enkele invalshoeken wordt gekoppeld, hetgeen de mogeiUjkheden voor een werkelijk veelvormige afweging in het kader van de ruimtelijke ordening onmogelijk zou maken.

Geleerden adviseren Unesco:

Wetgeving voor kunstmatige recombinatie genen nodig Het onderzoek naar kunstmatige recombinatie van genen in laboratoria vraagt om het vaststellen van normen en het treffen van wettelijke maatregelen. De regeringen moeten hierover met elkaar overleg plegen en op dit gebied met elkaar samenwerken. De Unesco moet haar fmvloed hiertoe aanwenden. Dit is een van de slotconclusies van een door de Unesco georganiseerde bijeenkomst van experts over 'Genetica en ethische waarden'. Een klein internationaal gezelschap van onderzoekers op het gebied van de erfelijkheidsleer vergaderde daarover van 14 tot 18 maart in Noordw ijkerhout. Voorzitter was prof. dr. A. de Proe uit Nederland. De aanbevelingen van de conferentie zullen over een aantal weken worden gepubliceerd. Het had enige voeten m de aarde voordat de bovenstaande conclusie op papier stond. De Unesco wil zich niet op het terrein begeven van de Wereld Gezondheidsorganisatie, die aanbevelingen doet op het terrein van de volksgezondheid. Omdat aan het

onderzoek op het gebied van kunstmatige recombinatie van genen ook nc^al wat sociale en culturele aspectsn zitten meenden de onderzoekers, dat ze deze aanbevelingen aan de directeur-generaal van de Unesco wel konden doen. Deze zal de aanbevelingen

straks in de vorm van een resolutie voorleggen aan de Algemene Vergadering. Hoewel de kunstmatige recombinatie van genen in het laboratorium centraal stond in deze Unesco-bijeenkomst concentreerde de discussie zich ook op een aantal andere onderwerpen. Dat waren: de Groene revolutie, de grenzen van de vrijheid van onderzoek en de maatschappelijke verantwoordelijkheid, wetenschapsvoorlichting en de verhouding tussen ras en intelligentie.

Onderzoek

bevorderen

De vei^aderende onderzoekers op het terrem van de erfelykheid hadden een open oog voor de moge-

lukheden, die de recente ontwikkelingen op het terrein van de kunstmatige recombinatie van genen in het laboratorium bieden. ZQ zagen echter ook duidelijk de problemen, die verbonden waren aan dit onderzoek. Dit weerspiegelde zich in de opgestelde aanbevehngen. Het onderzoek moet worden bevorderd, maar de regeringen moeten met elkaar overleggen over de normen, die ervoor gesteld moeten worden en over de wettelijke maatregelen. Die normen zijn nodig om de mensheid te beschermen tegen de mogelyke gevaren, die worden toegeschreven aan het werken met ziekteverwekkende genen. Men zal op Internationaal niveau gezamenlijk moeten na-

denken over de ethische en juridische basis van de normen die nodig ziJn. De vrijheid van onderzoek moet bewaard blijven, aldus de onderzoekers, en het recht op kennis is niet alleen een recht, maar een voorwaarde voor echte gelijkheid tussen mensen zonder enige beperking. De discussie over de vrijheid van onderzoek is in de moderne samenleving anders geworden, omdat de omstandigheden, waaronder (wetenschappelijke) kennis wordt vergaard veranderd zijn. Men kan niet meer eenvoudigweg verwijzen naar GaUleï's strijd met de roomskatholieke kerk. Toch moet deze discussie worden voortgezet, al moet men er de wetenschappelijke en de sociale werkelijkheid van vandaag b« in aanmerking nemen. De divisie filosofie van de Unesco moet daarom een nieuwe inhoud geven aan het begrip 'wetenschappelijke verantwoordelijkheid'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen