Ad Valvas 1978-1979 - pagina 390

2

AD VALVAS — 27 APRIL 1979

Kunsthistorisch

Büro aan de kaak

gesteld

Koppeling wetenschap en winst maicen moeten worden afgewezen

Frans Grijzenhout, student kunstgeschiedenis, schrijft ons het volgende: „Hierbij wil ik graag reageren op het interview met Dicli Verroen, vertegenwoordiger van een zo juist opgericht Kunsthistorisch Büro (KHB). Dit interview werd afgedrultt in Ad Valvas van 23 maart j.l. In dit interview valt aan het einde de naam van een Kunsthistorisch Centrum (KHC). In het najaar van 1978 had ik (met een medestudente) een interview met de initiatiefneemster van dit in A'dam gevestigde Centrum/ Wetenschapswinkel, een studente kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, mevr. Christine van Os-van Stralen. Dat interview staat nu afgedrukt in het orgaan van de subfaculteit kunstgeschiedenis aan de VU „Stuk". In dat interview legt mevr. van Os uit vanuit welke ideeën en idealen het Centrum is gegroeid en hoe dit zich nu verder ontwikkelt. De vertegenwoordigers van het Kunsthistorisch Centrum constateren dat er een kloof gaapt tussen de kunst zoals die vroeger en nu geproduceerd werd en wordt enerzijds en het grote publiek anderzijds: slechts een beperkte en meestal bevoorrechte kring van mensen heeft weet van en waardering voor kunst. Het KHC ziet dit als een probleem en probeert op zijn manier iets bij te dragen aan de oplossmg daarvan: het zoekt zijn activiteiten voornamelijk op het gebied van scholing en voorlichting door kunsthistorici, in de hoop op

deze manier de gesignaleerde kloof te helpen dichten. Het doet dit wel degelijk vanuit bepaalde idealen. In principe is het Centrum ook niet op het maken van winst gericht; het wil een dienende functie in de maatschappij vervullen, en zoekt mede daarom aansluiting bij de wetenschapswinkel van de UvA.

Anders Geheel anders blijken de zaken te liggen bij het Kunsthistorisch Büro dat nu door twee VU studenten is

Gekkenwerk Wie heeft ooit wel eens aan cabaret gedaan? Wie bespeelt een (transportabel) muziekinstrument? Wie wil mee doen m een dansgroep? Wie voelt zich aangesproken door toneel, en zou dat zelf wel eens willen proberen? Wie houdt van schilderen, timmeren, kostuums ontwerpen en vervaardigen? Een Eeuwfeest is een gek feest. Allerlei activiteiten, die al honderd jaar plaatsvinden, krijgen ineens een Eeuwfeest-etiket opgeplakt. Daarnaast komen er gelegenheidspublikaties, tentoonstellingen en feestelijkheden Vervolgens heb je nodig de krullen en de slingers, de ppluistering. De hele geschiedenis door zijn feestelijkheden gelardeerd met muziek en theater. Zij vormen de „krullen en de slingers". Hoe kan men zich uitleven in dit soort zaken? Er is al eerder gesproken over het FESTIVU, het feest op 5 september 1980 Het kan geen kwaad daar nog eens op terug te komen. Het Festivu wordt voorafgegaan door straattheater in de binnenstad. Elke vorm van creativiteit kan daarin benut worden. Iedereen, die muziek maakt, is er bij nodig. Iedereen, die ooit bij het zien van theater, bij zich zelf gedacht heeft: dat zou ik ook wel eens willen doen. Wij zoeken een aantal sfeervolle punten in de stad en gaan daar theater maken, onder leiding van beroepsmensen uit de theaterwereld. Nooit straattheater gezien"' Loop dan deze zomer eens extra door de binnenstad. Het Zomerstraattheater is daar erg actief. Deze groep is bereid om ons te helpen. Maar wij moeten de acteurs leveren, musici, schilders, kostuumontwerpers, technici. Vanaf het najaar 1979 gaan wij groepen vormen. Daarin wordt een lijn uitgestippeld, een onderwerp bedacht en_ uitgewerkt. Onder professionele leiding gaan deze groepen aan het werk. We gaan produkties op kleine schaal maken. Begin september 1980 geven deze kleine theatertjes een feestelijke kleur aan de stad. Eenmaal verzameld blijken zij één grote voorstelling te vormen, die in optocht naar de VU trekt. Het FESTIVU begint als de optocht gearriveerd is. Vele artiesten zullen daar optreden. Natuurlijk is er ruimte gelaten voor bijdragen van de VU zelf. De podiumfaciliteiten zijn er. Publiek is er, zoveel zelfs, dat je honderd jaar moet wachten om weer zo veel mensen bij elkaar te krijgen. En dat is ongewoon, dat is gek, maar wel leuk. Geef je op bij het Eeuwfeestsecretariaat, kamer lA-22, tel. 6918, mej. E. Korevaar. O.K. Doe mee! t »OJAARVRUf UNWENSITFIT

g

opgericht. De vertegenwoordigers hebben dezelfde kloof tussen kunst en publiek ontdekt; zij grijpen het bestaan van die kloof echter aan om een commercieel „uitzendburo voor studenten kunstgeschiedenis" op te zetten. Zij spreken ook niet over een klooï, maar overxen gat: in de markt wel te verstaan. Het spreekt vanzelf dat dit alles zijn invloed uitoefent op de opzet en de doelstellingen van dit Büro. Het is dan ook beslist niet verwonderlijk dat Verroen zegt niets met het Kunsthistorisch Centrum van de UvA-studenten te maken te willen hebben: een confrontatie van uitgangspunten, doelstellingen en werkpraktijk zou het eigen belang immers kunnen schaden. De bewering dat het KHB nog maar zeer kort afwist van het bestaan van het KHC is dan ook niet alleen zeer onwaarschijnlijk, maar voor zover mijn informatie gaat ook niet waar: al direct na het bekend worden

van de plannen door deze studenten is één van hen op de hoogte gesteld van het bestaan van het Centrum. Tot slot nog het volgende: Ik heb sterk de indruk dat in het interview de docenten en medestudenten kunstgeschiedenis aan de VU opgevoerd worden als een groep mensen die volledig achter dit initiatief staat. Docenten zijn „wild enthousiast", studenten willen „voor het overgrote deel graag meewerken'. Ik kan en mag niet voor anderen spreken, maar ik pas er voor op deze manier gebruikt te worden, en ik weet van een aantal mensen hetzelfde. Inderdaad is er daaronder een „aantal" die hen (de initiatiefnemers) „kapitalistisch vindt". Dat de beide studenten werken vanuit kapitalistische opvattingen over de maatschappij lijkt mij nauwelijks te ontkennen. Voor de zoveelste keer verschijnt hier een specifieke koppeling van particulier initiatief, gericht op winst maken, en wetenschap. Deze koppeling wijs ik principieel af. Al met al lijkt het me zaak dat ook aan de VU een opzet als de wetenschapswinkel snel verwezenlijkt wordt: misschien kan Ad Valvas daar dan ook de aandacht en plaatsruimte aan geven die het toekomt, als zaak die verder draagt dan het particuliere belang van één of twee studenten."

{Medewerkers gevraagd voor i"r__;, Tuinprojeict bejaarden' Studentenpastor Syb de Lange schrijft ons het volgende: „Door sommigen opgemerkt, is een zachte regen van pamfletjes met termen als „Tuinprojekt bejaarden", ,,Culturele uitstapjes bejaarden" op het hoofdgebouw en aanverwanten neergedaald. Een zachte ondermijning van het universitaire bolwerk; bloemenkinderen en kabouters dringen het Studentenghetto binnen. Zelfs een enkele staffer of tasser wordt wellicht met de toverstaf aangeraakt. Knooppunt van deze milde revolutie is het studentendiakonaat. Daar wordt niet alleen maar maatschappij-kritisch bezonnen en aan de eenzaamheid en andere problemen v^n studenten gesjord, het lijkt wel of in deze klub niets meer heilig IS en zelfs verpleegde en verzorgde bejaarden er met de haren worden bijgesleept. Nu is dit laatste onmogelijk, want dit mensensoort zit veilig afgesloten in verpleeg- en verzorgingstehuizen. Dat heeft onze liefhebbende samenleving netjes geregeld Alles wordt daar voor hen gedaan. Er blijven alleen een paar vragen liggen: waar zijn we mee bezig? welke belangen worden hier gediend? worden hier niet bevolkingsgroepen tegenover elkaar uitgespeeld, en minderheden buiten spel gezef wat gebeurt er met de identiteit van deze mensen, hun geschiedenis, hun relaties? Daarover valt niets te zeggen, zolang je je achter de muren van je eigen ghetto opsluit. Je zal pas recht van kritiek verwerven als je een tunneltje hebt gegraven en in het leven van dat andere ghetto bent binnengekomen. Het studentendiakonaat zocht in overleg met een pastorale begeleider van een aantal huizen en met personeel uit die huizen naar mogelijkheden om met bejaarden kleine stappen te zetten in de culturele wereld, ontmoetingen te bewerken met hun verleden, hun jarenlange ervaringen en belevingswereld, en samen met hen dingen te doen die hun belangstelling hebben of opwekken. Een start is gemaakt met het „Tuinprojekt". Bij een huis samen met bewoners een stuk grond bewerken. De eerste kontakten met de mensen in een der huizen zijn gelegd. Een volgend huis wacht op een nieuw groepje studenten. Dat het om studenten gaat vindt zijn oorzaak in de opvatting dat hiervoor mensen nodig zijn met gerichte belangstelling en kennis van zaken op bepaalde gebieden, naast enig ètlthousialsftle en kritische tm.

Daarom dachten we bij het tuinprojekt aan biologen. Het is de vraag og dat nu zo nodig is. Er zijn meer mensen die in de grond wroeten, en misschien doen biologen dat helemaal niet. Maar voor een bezoek aan het Allard Piersonmuseum bv, of het Amsterdams Historisch Museum, of een bepaald onderdeel van Artis of de hortus, of — en dat is misschien nog het meest to the point — een bezoek aan de oude buurt waarin de mensen gewoond hebben, of de plaats waar ze gewerkt hebben, daarvoor lijkt het de diakonaatsgroep bijzonder nuttig als zich mensen aanmelden met een flinke dosis belangstelling en (aan te vullen) kennis op dit gebied, bv. historici, kunsthistorici, biologen, sociologen, en mensen die misschien ekonometrie doen maar erg veel weten van de Jordaan of de Dapperbuurt, of wis- en natuurkunde maar alles kunnen vertellen over de bek van een krokodil of de Egyptische mummies. Bovendien gaat het ook nog om een stukje gewone concrete begeleiding bij een uitstapje. Van de bewoners van sommige huizen geldt, dat er bij operabezoek (oude Amsterdammers zijn gek op opera, naast het Leger des Heils of de Stem des Volks), duinwandeling of vispartijtje behalve deskundige leiding per patient één begeleider mee moet, wil men de onderneming een enigszins bevredigend verloop gunnen. Een tunneltje tussen twee ghetto's: studenten samen met bejaarden gebogen over een primula, luisterend naar Peter Faber, die heeft aangeboden een aangepast programma te brengen, in gesprek over de oude bakkerij ter voorbereiding van een bezoek aan het bakkersmuseum, of over het wel en wee in de oude buurt, voordat ze samen in het busje stappen voor een tochtje daarheen. Wie mee wil doen, geve dat met spoed te kennen aan Gerda Jacobs, kamer OA-33; tel. 548 2668, Marja van Gaaien, kamer OA-35; tel. ï>48 4905, of Syb de Lange, kamer OA-17 (V.U.hfdgeb.) tel. 548 4906, allemaal studentendiakonaat/pastoraat."

Denk eraan: mededelingen in tweevoud inleveren

Dinsdag is het zover. Dan wordt Willem ten spijt de door de IBD ontworpen nieuwe parkeerregelmg voor de VU van kracht. De Cerberus van het binnenterrein zal dan vanuit zijn caravan alleen nog maar lijdelijk toezien hoe de bevoorrechten onder de VU-bevolking zich met hun auto langs elektronische weg toegang verschaffen tot de campus. Geen persoonlijke bediening meer, geen fooien, niks. En als na enige tijd blijkt, dat zijn lijdelijk toezien geen invloed heeft op het op het juiste moment vnfi open en dichtgaan der slagbomen wordt Willem — hoe ongeloofwaardig ook — o'^geheven. Niet dat iemand om die nieuwe regeling gevraagd heeft. Dat met Maar ook de IBD legt wel eens een ei. En de dag van de arbeid is natuurlijk helemaal geschikt om een stukje zelfwerkzaamheid in te voeren Het systeem is bekend. U stopt een soort giropasje in een paaltje vlak voor de slagboom en Sesam — naar de fel begeerde parkeerplaats — opent zich. Nog even hopen, dat de slagboom ook werkelijk achter u naar beneden gaat en u kunt uw auto voor eigen risico neerzetten op een plaats waar u blijkens de voorschriften „geen recht op heeft" (sic) Het pasje, zo lezen we, is eigendom van de VU en dat is verwonderlijk want bij nadere beschouwing van de glimmend hard plastieken sleu tel springen vooral de namen Philips Parking Systems en Rusco-ln dustries in Los Angeles in het oog Nee, daar is de PTT bij het laten vervaardigen van de giropasjes ten minste niet ingetrapt. Maar goed, de vooruitgang vah toch niet. tegen te houden. Na maandag kunnen de oude inmiddels vergeelde parkeerpassen van 1977 in de prullebak want iedereen heeft zijn nieuwe pas op zak. Iedereen'' Alleen de uitverkorenen dus. Hoe die verdeling van pasjes dan in z'n werk is gegaan? Nou bij de IBD voor iedere medewerker één natuurlijk en verder mondjesmaat. Dat zoiets de nodige deining teweeg brengt kan je begrijpen. En als er geen sociale-, medi sehe- of andere indicatie kon v/orden beargumenteerd dan was de chef natuurlijk weer onmiddellijk chef. Niks inspraak. Rode koppen en erupties van woede en nijd waren het gevolg. Je zal ook maar jaren een lekker plekje hebben gehad en plots kun je de heilige koe alleen nog maar op Uilenstede kwijt om van de door de VU aanbevolen parkeerplaats aan de Van Weldammelaan nog maar te zwijgen Eén troost. Die electronische parkeersystemen werken toch niet of net verkeerd. De kous op de kop zogezegd. Ik zie het al: 's moigens dikke files op de De Boelelaan en 's avonds een rij tot voorbij het Bezinningscentrum. Willem zal met helpen wan die is opgeheven. En de monteur van de Technische Dienst zit al in de bus naar Uilenstede.. Nee, geef mij Willem maar, daar valt tenminste mee te praten'

Redaktie-adres: De Boelelaan 1105 of Postbus 716" Amsterdam, telefoon 020-5484330 B.g.g. 5482671. Redaktie: Jan van der Veen (hoofdredakteur), Jaap Kamerhng, Mathilde van Amstel (redaktie-assistente) Medewerkers: Warner Brums Slot, Bart Muysson, Hans de Boer, Cok de Zwart, Rob Meerhof, Hans Schumacher, Martm Hetebrij, Simon Kooistra, Gert van Vulpen en (met-red.) Dienst Pers en Voorlichtmg. Advertenties: J. G. Duyker, Oostvierdeparten 50, 8392 XT Boijl Telefoon 05612-541

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen