Ad Valvas 1978-1979 - pagina 200

4

AD VALVAS — 15 DECEMBER 1978

VU-medewerker J. Uitermark:

Waarom geen fietsreparatiebedrijf in kelders onder hoofdgebouw? Een door verslagenheid getekende wielrijder, de VU-medewerker J. Uitermark (7B-04), trad onlangs het redaktiebureel van Ad Valvas binnen. Zijn fiets was gepikt. De aanvankelijke verslagenheid bij hem had zich al snel omgezet in ergernis over de onvoldoende fietsfaciliteiten op de VU. De faciliteiten voor de auto staan daarmee in schrille tegenstelling, zo klaagde de geplaagde VU-medewerker. Maar ergernis en verdriet hadden zich gesublimeerd tot uiterst konstruktieve plannen. In de voorste van de twee ruimtes onder het hoofdgebouw, die nu als fietskelder dienst doen zou een fietsreparatiebedrijf gevestigd kunnen worden. Toezicht én hulp in (fiets) nood zijn dan gegarandeerd. Hieronder de fietser aan het woord: „Het is wat laat geworden doordat we na het werk nog wat door hebben gepraat, maar nu wil ik weg, dit gebouw uit, de buitenlucht in. Gelukkig hoor ik al snel het „Ponggg!" ten teken dat een lift me naar beneden zal voeren. Dat is het voordeel wanneer je niet met de grote meute vertrekt. Dan kan het waarlijk meer dan 10 minuten duren voordat een lift beschikbaar komt en kan je vaak beter door de donkere, grijze, brandvrije ruimte langs de trappen roetsen. In de lift druk ik op K, de knop voor de laagste verdieping die alleen door een select gezelschap betreden wordt. Daar in de kelder waan je je, wanneer je haar voor het eerst betreedt, verlaten en het kost even tijd wegwijs te worden. Maar dan wacht je ook de voldoening thuis te zijn in een labyrinth. Trefzeker volg ik de omweg naar de fietskelder. Ik ben met mijn gedachten nog bij het gesprek van daarnet, al staat mijn lichaam naar buiten. In de fietskelder schrik ik op uit de automatische gang naar mijn rijwiel. Ik had hem toch daar gezet, in het tweede rek vlak achter de eerste zuil. Verschrikt kijk ik rond. Paniek laait in mij op. Hij is er niet. Op de grond zie ik twee sloten liggen, doorgeknipt. Dan is het mcr

wm Advertentie

AUTOVERHUUR

Middenweg 175, Amsterdam Tel. 938790 •

Mercedes, BMW, Opel, Ford, Fiat, Daf, Renault, Volkswagen • Studenten 2 0 % korting •

Bestelwagens 5 m'^ - 1 6 m'

en personenbusjes diesels

duidelijk. Mijn fiets is gepikt. Die sloten waren om mijn fiets bevestigd geweest met bovendien een voorslot aan de fiets zelf als extra beveiliging tegen gauwdieven. Verslagen raap ik de doorgeknipte sloten op en ga naar de parterre om het gebeurde aan de portier te melden. „Ja, geen fiets staat daar veilig. Het enige wat je kan doen is de diefstal aan de politie op de Van Leyenberglaan aangeven", is zijn commentaar. Wat verdwaasd spoed ik mij weer naar boven om mijn vrouw te melden dat ik later kom. Het is de zoveelste fietsdiefstal die ons treft, maar laconiek wordt je er niet van. Integendeel, het leidt tot onrust en verwarring die slechts geleidelijk heelt, nadat blijkt dat de nieuwe aanschaf maanden meegaat. Ieder lid van de VU-gemeenschap kent ongetwijfeld kennissen die hetzelfde overkwam als ik hierboven schetste. Fietsen en fietsonderdelen worden herhaaldelijk ontvreemd, juist uit fietskelders. Toch wordt hier niets tegen gedaan. Voor fietsers wordt op de VU überhaupt slecht gezorgd. Dat is verbazend én lakenswaardig. Er kunnen vele argumenten gegeven worden voor bevordering van het fietsverkeer. Dat zal ik hier niet doen. Voor de VU is het argument dat het grootste deel van de VU-gemeenschap de VU per fiets bereikt voldoende. Wanneer men de middelen voor fietsvoorzieningen vergelijkt met de middelen die aan autovoorzieningen worden besteed blijkt een merkwaardige, schrille discrepantie. Voor auto's wordt een aanzienlijk deel van de campus geicserveerd, een door personeel gecontroleerd toegangssysteem in stand gehouden en een pasjessysteem tot vast agendapunt van vergaderingen gemaakt. Onder het AZ-VU werd kort geleden met veel getrompetter een parkeergarage geopend — en kort daarop weer tijdelijk gesloten omdat de verfijnde automatische toegangsregeling niet functioneerde. Van een instelling die o.a. de slachtoffers van het autosysteem verzorgt, mag je toch wat meer ingetogenheid verwachten! Wordt het

Advertentie

De levende Duitse literatuur bij het Goethe Instituut Het Goethe-Institut organiseert van 15 januari t/m 22 maart weer haar bekende literatuurkursus „Moderne Deutsche Theaterstücke'. Aan de hand van werken van Frisch, Dürrenmatt, B. Strauss, Handke, Bernhard e.v.a. kurit u uw studie een fascinerende extra dimensie geven. De kursussen worden dinsdags van 18-20 uur en woensdags van 10-12 uur gegeven in het Goethe-Institut te Amsterdam. Kursusgeld ƒ 120,—. Inlichtingen en inschrijvingen van 8 t/m 12 januari, tussen 17.00 en 19.00 uur.

Goethe-Institut Amsterdam, taaiafdeling Herengracht 470 telefoon 020-23 04 21

niet tijd dat er meer middelen aan fietsvoorzieningen worden besteed?

Fietsvreugd In de voorste van de twee ruimtes onder het hoofdgebouw die nu als fietskelder dienst doen, kan een fietsreparatiebedrijf gevestigd worden. Dat hoeft nauwelijks iets te kosten aangezien de VU-gemeenschap garant staat voor veel klandizie. Mankementen die nog al vaak voorkomen (lekke banden, een geb reiken ketting, afgebroktn trappers, etc.) kunnen dan Ter plekke verholpen worden, waar nu een lange wandeling noodzakelijk, is vóór men geholpen kan worden. Toestanden als het volgende kunnen dan soepeler opgelost worden: een keer van de VU wegfietsend zag ik een collega met de fiets aan de hand lopen; lachend vertelde ze dat haar trappers ontvreemd waren: ik nodigde haar uit achterop te springen en begeleidde fiets collega de Buitenveldertselaan langs naar het Olympiaplein, het dichtsbijzijnde fietsreparatiebedrijf; en vervolgens verder richting tramhalte omdat pas 4 dagen later de fiets met trappers afgeleverd werd. Een fietsenreparatiebedrijf onder het VU-hoofdgebouw zou met weinig kosten veel goeds doen: • • •

toezicht op de in de fietskelder geplaatste fietsen. hulp in (fiets)nood. zinvolle werkgelegenheid."

Deelname aan verkieiingen op lager dan landelijk gemiddelde De deelname aan de verkiezingen voor de universiteitsraad en de faculteitsraden ligt op de V U bij alle groeperingen (w.p., t.a.s. en studenten! lager dan het landelijk gemiddelde. IMet name bij het wetenschappelijk personeel. Over de periode 1971-'77 was de opkomst van de wetenschappers bij de UR-verkiezingen 1 2 % minder dan het landelijk gemiddelde, dat op 6 1 % lag. By de faculteitsraadsverkiezingen lag de deelname 10% lager (VU: 6 5 % ; landelijk 75%). Ook de deelnamepercentages bij het technisch en administratief personeel waren voor beide soorten verkiezingen duidelijk lager dan de landelijk gemiddelde opkomst: universiteitsraadsverkiezingen land. gem. 5 2 % , V U 4 5 % ; faculteitsraadsverkiezingen land. gem. 66%, VU 5 3 % . Bij de studenten viel het mee. D e opkomst l de universiteitsraadverkiezingen was slechts 1 % lager dan het landelijk gemiddelde van 4 2 % . Bij de faculteitsraadsverkiezingen was dat 3 % lager (land. gem. 45%). Deze cijfers staan in het rapport dat de Commissie voor de Bestuurshervorming (de commissiePolak) onlangs uitbracht na een onderzoek naar de kenmerken van de verkiezingen van universiteitsen (sub)faculteitsraden. Over de belangrijkste conclusie dat de partijvorming, die de laatste jaren op de universiteiten en hogescholen is toegenomen, de betrokkenheid van de kiezers vergroot, schreven wij al (zie AV 3 nov.). Het aantal kandidaten dat zich per beschikbare zetel op de V U gemiddeld over de onderzochte periode aanbood vertoont bij vergelijking met het landelijk gemiddelde een beter beeld. Bij het technisch en administratief personeel en de studenten was dat voor de universiteitsraadsverkiezingen zelfs hoger dan het landelijk gemiddelde aantal, nl. respectievelijk 2,4 (land.gem. 2,3) en 6,4 (land.

I Maarten en Maaike op zoek naar § I huisvesting 1 Maarten Uil berichtte zijn ouders telefonisch dat hij graag zijn Maaike voor het weekend mee naar huis wilde nemen; dan konden ze eens kennismaken. En dit keer is het ernst, waarschuwde hij, dus gedraag je een beetje. Je kent me Maarten, antwoordde zijn moeder dubbelzinnig, ik zal de logeerkamer in orde maken. Lijkt me niet nodig, zei Maarten. Toch nog vlak voor het avondeten bereikten Maarten en Maaike Maartens het ouderlijk huis; ze hadden eerst de trein en vervolgens de bus gemist. Moeder Uil had zich niet alleen op het dier maar ook nog op een kwarktaart uitgesloofd. De kinderen Uil die nog thuis woonden (de twee-eiige tweeling Menno en Michiel) hadden een feest van hun hockeyclub. De condities voor een goed gesprek waren dus aanwezig. Na de koffie en nadat Maaike beleefd had geïnformeerd naar het recept van de kwarktaart, kwam de borrel op tafel. Dit was het uur om van mens tot mens met elkaar te praten. Maarten deelde mee dat hij en Maaike van plan waren te gaan samenwonen. Maar kennen jullie elkaar dan goed genoeg, vroeg vader Uil voorzichtig. Dat weten we niet, maar daarom gaan we juist samenwonen. Daar hadden vader en moeder Uil weinig tekst op. Maaike leek wel een aardige meid, maar ze zagen haar nu voor het eerst. Maaike maakte van de gevallen stilte gebruik nog een enkele illusie te verwoesten. Kijk, sprak ze kordaat. Maarten en ik gaan natuurlijk niet samenwonen omdat we de pest aan elkaar hebben, maar wat er verder van komt weet ik nu echt nog niet. En ik studeer natuurlijk ook niet om, als ik straks met hem trouw, zijn telefoon aan te mogen nemen en zijn patiëntenadministratie te mogen doen. Moeder Uil die altijd de rubriek van Emmy van Overeem in de NRC las, kon haar geen ongelijk geven. Jullie hebben zeker nog geen huis, vroeg vader Uil practisch. Natuurlijk hadden ze dat niet, maar daar gingen ze wat aan doen. Het werd toch een gezellige avond en vader en moeder Uil vergaten Maaike de logeerkamer te wijzen. ' De volgende week vervoegden Maarten en Maaike zich bij de studentendecaan die huisvesting voor gehuwden en samenwonenden „deed". Laat dat nou weer Grobbink zijn! Je komt die man overal tegen.

gem. 3,8). Het hoge aantal van 6,4 bij de studenten is waarschijnlijk geflatteerd. Bij het voor de studenten gehanteerde lijstensysteem worden nogal eens stemmentrekkers kandidaat gesteld zonder dat zij gekozen willen worden. Bij het wetenschappelijk personeel lag het aantal echter een volle kandidaat lager: land.gem. 2,6 en op de V U 1,6 (vgl. de Universiteit van Amsterdam, waar maar liefst 6,5 kandidaten per zetel werden gesteld). Het gemiddelde aantal kandidaten dat per zetel voor de faculteitsraadsverkiezingen werd gesteld was over de hele linie vergeleken met het landelijk gemiddelde nagenoeg gelijk. Bij het wetenschappelijk personeel op de V U 1,4 (land.gem. 1,6), het technisch en administratief personeel 1,3 (land.gem. 1,6) en de studenten 1,3 (land.gem. 1,5). (J.v.d.V.) Dat was een niet erg bevredigend antwoord, vonden Maaike en Maarten, moesten zij dan in hun erotisch leven van de klassieke eenheid van tijd, plaats en handeling er tenminste twee laten schieten? Er zat weinig anders op; bovendien, verklaarde Grobbink cynisch, kon een afkoelingsperiode wel eens nuttig zijn. Onmiddellijk werd hij terecht gewezen door Maaike; zij was dan wel geen studentendecaan

rH.^'H^'K^^C^V.^'M.^'H.^r^V^'K.^^i^^t^V.^'lC^V.^lV^t^^t.^V^V.^X^Tt^^tf^Tj

V

De Merkwaardige Lotgevallen vrtiiucrüiiiiiiec/ii v±I van de Familie Uil V

Tactvol als immer informeerde Grobbink niet naar Maartens studie (die van Maaike ging, als altijd, prima). Wel wilde hij weten of ze al ingeschreven stonden bij het bevolkingsregister in Amsterdam. Dat hadden ze al geregeld toen ze in Amsterdam waren gaan studeren. Wel, ging Grobbink verder, voor toewijzing van woonruimte door de gemeentelijke dienst herhuisvesting kom je pas in aanmerking als je tenminste een jaar op hetzelfde adres geregistreerd hebt gestaan ... Vóór die tijd kun je op een van de gehuwdenflats van SSH komen, maar daarvoor bestaat een wachtlijst. Toewijzing van die gehuwdenflats loopt via de urgentiecommissie die, het woord zegt het al, de urgentie bepaalt. Wanneer wordt je dan urgent, willen Maarten en Maaike weten. Dat hangt van allerlei omstandigheden af, antwoordde Grobbink, het wordt bekeken door een commissie, daar zit ik ook in, maar vaste regels zijn moeilijk te geven. We doen ons best, maar je kunt onvergelijkbare omstandigheden moeilijk vergelijkbaar maken; het komt er op neer dat je aan de beurt bent als niemand urgenter is. Een jaar nadat je je hier hebt laten inschrijven kom je op onze wachtlijst en dan hangt het verder van vraag en aanbod af.

'^h

vertelde zij ten overvloede, mcar zij had ook wel eens een boekje over relaties gelezen en bovendien maakte zij haar eigen fouten graag zelf. Grobbink zuchtte vermoeid, hij zag ook niet hoe hij tegemoet kon komen aan dit verwachtingsvolle prille geluk; er was nu eenmaal geen woonruimte op afroep beschikbaar. Leven blijft behelpen, sprak hij nog opbeurend toen zij afscheid namen. Van studeren zou die dag wel niets meer komen; Maarten en Maaike waren een zekerheid rijker, maar een illusie armer. Zij besloten maar een tochtje op hun fonkelende racefiets te maken; het weer was tenslotte in overeenstemming rhet hun gem.oedstoestand: het mistte. Grobbink begaf zich op weg naar het restaurant voor zijn dagelijkse lunchpoging. Ook dat nog, zei hij, en deinsde terug bij het zien van de rijen voor de kassa's. Er was alweer een congres, van ornithologen.

*

De eerste vijf afleveringen van deze boeiende belevenissen van de familie Uil verschenen in Ad Valvas van 29 sept. (nr. 5), 13 okt. (nr 7), nov. (nr. 10), 1 dec. (nr. 14), 8 dec. nr. 15). Knip ook deze uit en bewaar die.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen