Ad Valvas 1979-1980 - pagina 84

4

AD VALVAS — 5 OKTOBER 1979

'Hij (Pais) slaat in de porseleinkast in het rond' Vervolg van pag. 3 studenten ongelukkig, omdat ze het hele curriculum af moeten rennen. Ze hebben misschien heel wat meer in hun mars en kunnen zo veel meer voor de gemeenschap betekenen, als ze een paar jaar korter zouden kunnen studeren. Ik heb altijd gezegd: vier jaar, da's lang genoeg voor de meeste studies. Uitzonderingen als de artsenopleiding of die tot geoloog daargelaten." „Studenten zullen dan misschien wat harder moeten werken. Zoals het nu gaat, dat er wordt gerekend met 1700 studie-uren per jaar, vind ik belachelijk. Het aantal studie-uren moet minstens tussen de 2.000 en 2.200 liggen. Tegen de studenten die dat niet kunnen zeg ik: is de studie dan wel aan je besteed?" „We zijn in Nederland ontzettend star geworden. Als voorzitters van colleges van bestuur hebben we nog niet zo lang geleden, aangevuld met een paar rectores, een reis naar Amerika gemaakt. Daar heb ik gezien hoe die „community-colleges" van de universiteiten ingang vinden. Daar komen studenten graag naar toe om er te studeren wat ze willen en wat ze kunnen. „Community-colleges" zijn cursussen van een of twee jaar. Kosten een paar middagen in de week, maar je kunt ook gewone dagopleidingen volgen J e krijgt er een diploma voor. Als je hier de universiteit binnenstapt, moet je eruit komen als doc-to-ran-dus. Daar heb je 'n heleboel andere mogelijkheden aan de universiteit, die veel meer op de maatschappij zijn gericht. Er zitten natuurlijk ook geweldige nadelen aan het Amerikaanse systeem, maar dit is maar een illustratie van iets wat in ons land voorshands onhaalbaar lijkt. Bij ons is het zo, dat, als er veranderingen nodig zijn, iedereen er met zijn vuisten tegenaan gaat en roept: dat mag niet. Zo ging het toen de WUB ging komen en nu is dat weer zo." Over de manier waarop Pais met zevenmijlslaarzen zijn doel wil bereiken is de heer Van Nes niet te spreken, zoals eerder bleek uit het laatste bestuursverslag dat hij voorlas bij de opening van het academisch jaar. „Ik vind dat ik het geweldig mild uitdruk met te zeggen: hij slaat in de porseleinkast in het rond. Hij heeft niet in de gaten dat je nooit opdrachten aan de mensen moet geven, hen dmgen moet voorschrijven, maar dat je ze moet proberen te overtuigen. Het eerste wat ik als chef van de research-afdeling bij Shell heb geleerd. Politiek gezien is het natuurlijk wel slim van Pais, omdat hij de Tweede Kamer wel achter zich heeft."

ten in solidariteit samen optrekken." ^ Utrecht is echter alweer negen jaar geleden en de relatie Vereniging-VU is verslapt, de Vereniging leeft niet meer zo voor de VU en het ledenbestand vergrijst. „Dat ontken ik niet. Er is een beetje de klad in gekomen, maar het kan allemaal nieuw leven 'worden ingeblazen. Ik hoop dat we weer in de situatie terechtkomen waarin afgestudeerden van de VU weer graag en vanzelfsprekend lid van de Vereniging worden." In een persoonlijk woord na het voorlezen van het laatste bestuursverslag wees de heer Van Nes nog eens op wat hij als de belangrijkste opgave ziet als het gaat over de relatie wetenschap en samenleving. Om die een bij deze tijd passende vorm te geven „zal het bestuur van de Vereniging zich moeten inleven in de problemen om het proces van ombuigen van een in het verleden gegroeide mentaliteit te kunnen begeleiden." Hij wees op de „uitzonderlijk gunstige situatie" waarmee de VU gezegend is: „de Vereniging heeft altijd geleefd uit de idee dat volk en universiteit bij elkaar horen". Die opgave zegt hij is uitermate lastig, omdat er eenvoudig volle aktiviteit wordt gevraagd, zowel van de Vereniging als ook van de VU zelf, die inzicht in de wetenschappelijke ontwikkelingen plus kritisch commentaar daarop zal moeten leveren. De praktijk zal moeten leren langs welke lijnen en hoe het samenspel tussen beide goed verloopt. Over de toekomst van de VU als bijzondere universiteit zegt dr. Van Nes: „Ik ben daar noch optimistisch, noch pessimistisch over. Ik hoop dat de idee van de religieuze overtuiging zoals wij die hebben mag blijven doorstralen in ons doen en laten en dat die de mensen mag blijven voeden. Alleen dan lukt het. Dat hoeft niet voor honderd procent van de universitaire bevolking zo te zijn. Dat is het n u ook lang niet."

Personeelszaken Een ander hoogtepunt uit zijn loopbaan vindt dr. Van Nes, die in het CvB de personeelsportefeuille beheerde, „de goede vorderingen die we gemaakt hebben bij het opbouwen van de dienst personeelszaken. Met name de doorgevoerde professionalisering. We mogen er zijn. Sinds 1972 is het de goede kant op gegaan. Jammer is dat het alles niet wat sneller kon gaan. Straks immers zullen bij personeelszaken de hoofdvragen liggen voor de bemanning van de universiteit. Gelukkig wordt steeds meer ingezien dat de dienst personeelszaken de professionele centrale moet zijn. Er zijn nog wel docenten die vinden dat ze personele kwesties zelf kunnen oplossen, maar die mentaliteit verandert." „Van belang is in het bijzonder dat n u ook het personeelsbeoordelingssysteem kan gaan werken. En dat w e het college van decanen hebben meegekregen

voor het instellen van een commissie die funktioneringsgesprekken met diensthoofden, docenten en leden van het college van bestuur, dus allen die geen rechtstreekse baas hebben, gaat voorbereiden." Kortgeleden is het TAS-vrouwenoverleg opgericht. Het gaat zich o.a. buigen over de doorstroming van de vrouwelijke VU-werknemers, die over het algemeen in lagere funkties zitten, naar hogere posten, en ook over het direkt benoemen van vrouwelijke funktionarissen op dergelijke posten. De vrouw aan de universiteit. Hoe denkt de heer Van Nes daarover? „Ik vind dat er veel meer dames bij ons in dienst moeten zijn. Een vrouw als diensthoofd? Waarom niet. Als een vrouw wat kan, moet er plaats voor haar zijn. Maar of je dat nu bereikt door maatregelen als in advertenties „M/V" opnemen? Het is eigenlijk vanzelfsprekend dat vrouwen in het algemeen ook kunen reageren op adver-.

VU d la Kuyper

1872 voor het eerst publiekelijk gebruikte, als een wetenschappelijke instelling op christelijke basis op te bouwen. Het woord gereformeerd sprak hij toen niet uit. Zijn poging mislukte in 1875. Hij vond niet voldoende consensus in de groep die hij als oprichters wilde beschouwen. In 1880 werden de gereformeerde beginselen toen als basis voor de VU gekozen, omdat Kuyper bij de gereformeerden de steun vond die hij zocht." „Wat is er nu nadien gebeurd? In de jaren zestig kwam er een enorm sterke stroming binnen de VU op die pleitte voor een oecumenischer opstelling. Daaruit kwamen de nieuwe grondslag en de nieuwe doelstelling

Dr. Van Nes zit, nu hij met pensioen is, niet stil, „De week zit al weer vol. Behalve dat ik voorzitter van de Eeuwfeestcommissie ben, ben ik dat sinds 1 september ook van de commissie algemene vraagstukken wetenschappelijk onderzoek (CAVWO). Verder ben ik nog curator van het International Trainingscenter in Enschede (luchtkartering, e t c ) . En tenslotte word ik lid van de commisssie-Polak (de commissie voor de bestuurshervorming)." En de hobby die hij met name voortzet is het kerkeraadswerk in Amsterdam-zuid. Als voorzitter nu. politiek en twee keer per jaar uitkomt. Het wil een platform zijn voor diegenen, die als intellectueel bij de landbouw zijn betrokken en solidair zijn met emancipatiebewegingen van de plattelandsbevolkingen. Het r e daktiekoUektief nodigt de lezers uit ervaringen te bundelen, konsepten te ontwikkelen en deze op te sturen naar het redaktiesecretariaat.

Volgens mensen als prof. Strengholt (letteren) gaat het met de VU in dat opzicht de verkeerde kant uit. De VU dwaalt af van de reformatorische uitgangspunten, zeggen ze. Van Nes: „De stichter van onze universiteit Kuyper heeft geprobeerd de Vrije Universiteit, een benaming die hij, denk ik in

Wetenschap en samenleving Als een van de hoogtepunten uit zijn VU-carrière beschouwt dr. Van Nes wat bekend staat als de „Utrechtse VU-dag". Een extra algemene vergadering van de Vereniging in het Jaarbeursgebouw op 14 februari 1970. Vervolg op de een jaar eerder in juni gehouden roerige VUdag in Assen, wasirop studenten-Verenigingsleden voor opschudding hadden gezorgd door serieuze behandeling van het jaarverslag van de Vereniging te vragen (was steeds hamerstuk geweest) en de plaats van de VU als bijzondere universiteit in relatie tot de maatschappij in diskussie te brengen. In Utrecht diskussieerden ongeveer duizend belangstellenden verder over de democratisering van de universiteit. Van Nes was voorzitter die dag. „Ik heb toen gezegd dat we met dit alles door moeten blijven gaan. Vereniging en de VU die ervan uitgaat horen bij elkaar en moe-

voort. Ik denk nu dat dat de VU werd die Kuyper in 1872 bedoelde. Alleen had hij er niet aan gedacht dat ook rooms-katholieken op de VU thuis konden horen. Ik ben met hart en ziel lid van de gereformeerde kerk, maar dat houdt niet in dat ik andere christenen die de bijbel anders in hun leven laten doorklinken in hun opvattingen kan afwijzen. Opvattingen zoals die van Strengholt c.s. horen ook op de VU thuis. Maar we mogen elicaar niet gaan overheersen, zodat andere meningen geen kans meer krijgen."

tenties. Ik moet wel even zeggen dat het aantal dames dat bij ons hoogleraar is groter is dan het gemiddelde in Nederland." Over deeltijd- en tweelingbanen gesproken. „Ik geloof dat de bevordering daarvan een goede zaak is, dat er een heleboel mensen gelukkig mee kunnen worden gemaakt. Vervelend is trouwens wel dat liet ook meer geld kost. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds heeft daar een wat vreemde regeling voor." En over een crèche voor de VU. ,,Die had er allang moeten zijn, vind ik. Overigens heb ik geen enkele waardering voor de manier waarop de aktie daarvoor gevoerd is onder het motto „Wij eisen een gratis crèche". Een stel handtekeningen onder een stuk dat zegt dat er een crèche moet komen zegt geen fluit. Want wie moet dat betalen dan? Geld is er niet voor. We krijgen geen centen van het rijk om daaraan te besteden. Als het zo moet, is de realiseringsmogelijkheid nul. Een crèche kan alleen als je voor het gebruik ervan betaalt. Men krijgt niet voor niets kinderbijslag."

Wie nog eens wil nalezen wat er op de studieconferentie over de kernbewapening, dit voorjaar op de VU gehouden, allemaal is gezegd kan zich nu een fraai uitgevoerd verslag hiervan aanschaffen. Deze conferentie werd georganiseerd door het overlegorgaan tegen de kernbewapening, waarin vele organisaties en politieke partijen participeren, en de werkgroep Polemologie aan de VÜ. Piksint is, dat prof. E. Boeker in het voorwoord van het verslagboek opmerkt, dat het verslag geschreven is op basis van een tekst van redacteur Vierung, die door het overlegorgaan is goedgekeurd. Pikant omdat de tekst op één interessant punt afwijkt van de bandopname aan de hand waarvan onze verslaggever Bart Muysson destijds zijn verslag in Ad Valvas schreef. Het gaat om de paneldiskussie, waarin CDA-fraktieleider Ruud Lubbers stelde dat de parlementaire beslissing van vorig jaar om de Lance-raket te nucleariseren een te betreuren beslissing was. „Het stond op de rails en werd niet meer gestopt," zo laat het verslag Lubbers vervolgens zeggen. Op de door Bart Muysson b e luisterde band zei Lubbers „dat in feite de beslissing van de Lance van vorig jaar een in die zin (de zin van het CDA-programma. Red.) te b e treuren beslissing was. J e moet het volgens mij ook zien als

iets, dat op de rails stond en wat ten onrechte niet meer is gestopt". In een persoonUjke brief aan drie Kamerleden, die hierover vragen stelden, zei Lubbers weer, dat hij de beslissing weliswaar betreurt maar niet vindt dat het besluit ten onrechte is genomen. ,.Wij moesten toen wei besluiten tot de nuclearisatie van de Lance. Besluiten m.b.t. het afstappen van verdere nucleaire bewapening vergen lange en goede voorbereiding omdat anders geen alternatieven aanwezig zijn." M.a.w. het besluit om te nucleariseren vond hij terecht maar de inhoud van het besluit betreurde hij.

Het eerste nummer van Marquetalia is gewijd aan „Aktieonderzoek". Een artikel gaat over aktie-onderzoek in Latijns Amerika, een ander over dit soort onderzoek in de Eilandspolder, een natuurreservaat. Verder een interview met Onno Poopinga, die onderzoek verrichtte naar het pohtiek b e wustzijn van arbeider-boeren: boeren, die naast hun ormale werkweek in de industrie ook nog het landbouwberoep uitoefenen. Tenslotte staat er in Marquetalia een interessant artikel over „Vrouwen in Nicaragua". .,Ook binnen de revolutionaire bewegingen in de Derde Wereld (én binnen de linkse organisaties in Nederland) moeten vrouwen vechten tegen hun specifieke onderdrukking," schrijft Marij Vulto. Marquetalia, tijdschrift voor landbouw en politiek, jaargang 1 nr. 1. Uitgave: De Uitbuyt, postbus 235, 6700 AE Wageningen. Ook te verkrijgen in progressieve boekhandels.

Behalve het verslag treft men in het boekje ook de visie aan van de deelnemende partijen en organisaties op de kernbewapening en de wegen waarlangs deze wapens uit de w e reld geholpen kunnen worden. Dit boekje is tenslotte door AVC-fotograaf Peter Wolters met fraaie foto's verlucht.

KRIJNEN TYPE SERVICE

Kernwapens de wereld uit, verslag van een studiekonferentie op 7 april 1979. Uitgave VU-boekhandel. Prijs ƒ 12,90.

door ons snel, goed en verzorgd uitgetypt voor ƒ 4,50 (A4, 36 regels) per- pagina.

Er is een nieuw tijdschrift verschenen „Marquetalia", dat zich bezighoudt met landbouw en

Advertentie

K I SERVICE UW SKRIPTIE

Telefoon 02159-32365.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen