Ad Valvas 1979-1980 - pagina 310

AD VALVAS

Een vakbondsbestuurder over de

Woord 'ontslag' wordt te makkelij De ambtenarenbonden ABVA en NCBO zijn erg ontevreden over het personeelsbeleid, dat hier aan de VU wordt gevoerd. Al bij eerdere gelegenheden heeft de NCBO duidelijk zijn ongenoegen laten blijken en op de vergadering van de commissie van overleg (het overleg tussen de bonden en de VU als werkgever) in februari zette NCBO-bestuurder Aart Kool namens beide bonden een heel stel wrijfpunten op een rijtje. Te veel persoonlijke zaken worden niet of nauwelijks tot een oplossing gebracht. Met veel gemak wordt het woord 'ontslag' in de mond genomen. Doordat geen oplossingen worden bereikt dwingt de VU de mensen zich tot de beroepscommissie te wenden. Er is volstrekt onvoldoende ruimte voor het scheppen van oplossingen en die veelheid van onopgeloste problemen duidt op een algemeen gebrek aan doelgericht, op het individu toegespitst, personeelsbeleid. Er moeten daarom op struktureel nivo verbeteringen in dat beleid worden aangebracht. We vroegen NCBO-bestuurder Aart Kool, die voor deze bond de belangen van het universitair personeel op alle universiteiten behartigt, eens wat dieper op de klachten van de bonden in te gaan. Volgende week is er een gesprek met het CvB gearrangeerd over deze zaak en de portefeuillehouder in dit college voor personeelszaken, de heer de Jager, vroegen we vast om een eerste reaktie op het ongenoegen van de bonden. Aart Kool: 'Op papier ziet het personeelsbeleid er wel aardig uit. Bij het wetenschappelijk onderwijs is men er gek op daar hele nota's aan te wijden. Dat is natuurlijk mooi maar wij als bonden kijken alleen maar naar de praktijk. Je kunt met hele boekwerken onder de arm lopen over rechtspositieregelingen maar wat heb ik daaraan als ik in de praktijk zie, dat ik toch ontslagen wordt, of overgeplaatst of dat ik bij de specialist beland. In de praktijk kom je een zakvol problemen tegen. Wij konstateren, dat mensen in de organisatie niet op behoorlijke wijze kuimen funktioneren. Mensen, die niet goed met elkaar omgaan. Met name in de hoogste klassen kan men het maar moeilijk hebben als de ander maar één voetje in het eigen vakgebied zet. Koste wat het kost zal Hxen proberen dat te voorkomen. Met name in de top van het wetenschappeUjk onderwijs zijn er veel problemen onderling. De bereidheid om wat van elkaar te verdragen is daar bijzonder gering. Men geeft elkaar niet de ruimte en dat geeft over en weer veel frustraties. En watje nu ziet is, dat de afdeling Personeelszaken niet in staat is

lijk het CvB hier op aan. Het CvB is uiteindelijk verantwoordelijk voor wat er in een organisatie gebeurt. Daarvan mag je verwachten, dat het optreedt en niet jaren lang de zaak laat aanmodderen. Al die tijd, dat er gewacht wordt met het nemen van duidelijke maatregelen betekent dat de leiding en de medewerkers dieper in de put terecht komen. Het personeelsbeleid is hier op de VU nog niet goed ultgekristaliseerd als je een vergelijking maakt met de overheidsinstellingen. Kenmerkend verschil is, dat de VU eigenlijk

Jaap Kamerling meer een particulier bedrijf is. Het personeel heeft hier minder rechtszekerheid. Bij de rijksinstellingen liggen de randvoorwaarden, waarbinnen personeelsbeleid gevoerd moet worden, nadrukkelijker vast. Hier is men minder zeker en daardoor de kans groter, dat men als werkgever sneller de richting in gaat van wat 'praktischer' oplossingen, die wel uitmonden in 'U moet toch maar eens naar wat anders

Aart Kool 'Op papier eiet het personeelsbeleid er aardig uit maar wij als bonden kijken naar de praktijk' (I)

door te dringen in de diverse nivo's: vakgroepen, faculteiten, diensten etc. Dat zijn allemaal koninkrijkjes op zich. Men is te weinig doortastend, grijpt onvoldoende in. En de onopgeloste problemen stapelen zich op. Er gaan soms jaren overheen zonder dat er een oplossing wordt bereikt.

Na 15Jaar nog tijdelijk

CvB laat maar aanmodderen

Ik verwacht dan, dat dit soort dingen door een werkgever behoorlijk worden opgepikt, dat er op objektieve wijze wordt onderzocht wat er aan de hand is en waar nu de oorzaken van de problemen liggen: bij de betrokkene of bij de leiding. En ik kan niet goed verdragen als dan uiteindelijk de medewerker aan het kortste eind moet trekken ook al zie je dat de leiding van een afdeling in feite de schuldige is vanwege de onmacht zijn afdeling op een behoorlijke wijze te runnen en ieder de gelegenheid te geven zich te ontplooien. Ik spreek dan niet de medewerker daarop aan, die de dupe is ook al kan ook hij een bijdrage leveren maar ik kijk de leiding en uiteinde-

J .-

Eenpersoonlijke mening

Hoe is het standpunt van de kommissie 'Revalidatieprojekt VU voor Vietnam'? Als voorzitter van dit Projekt wil ik in dit artikel graag hier mijn persoonlijke mening over geven. Niemand zal het waarschijnlijk oneens zijn met de stelling dat de situatie in Vietnam en Cambodja ernstig is en dat in deze situatie verandering moet komen. Daar-

naast zijn er een aantal onontkoombare feiten, waarover geen verschil van mening kan bestaan: • Toen de Amerikanen op 30 april 1975 Vietnam verlieten, heten zij een totaal ontwricht land achter, dat van de grond af aan weer moest worden opgebouwd. • Er heeft in Vietnam na de 30-jarige oorlog bij de bevrijding op 30 april 1975 geen bloedbad plaats-

Maar in één geval is hij toch wat konkreter. Het gaat over iemand die na vijftien jaar trouwe VUdlenst geconfronteerd wordt met een tanende belangstelling voor zijn vakgebied. Daarover wordt niet openhartig gepraat maar er worden wel maatregelen genomen, die erop neerkomen, dat hij in feite gedwongen wordt zich met andere werkzaamheden te belasten. Op dat moment beseft hij dan ook opeens, dat hij na al die jaren nog steeds geen vaste aanstelling heeft en dat er binnen de vakgroep geen behoefte bestaat die alsnog te geven. Daar ligt geen enkele beoordeling aan ten grondslag. Zo iemand gaat met Personeelszaken praten. En dan kiest men daar uiteindelijk om onbekende redenen partij voor de vakgroep en dus, zo vindt Kool, voor de werkgever. Bij PZ is men dan niet in staat zich onafhankelijk op te stellen. Men is niet tegen zo'n vakgroep opgewassen. Niet bij machte om daar indringend op te zeggen: 'Wij zijn verantwoordelijk voor het personeel. Jullie kunnen het niet maken na 15 jaar. Die man

H. J. van A a/deren

Kongres Vietnam '80, wat doen we ermee? Met medewerking van de kommissie VU - voor Vietn a m heeft het Medisch Comitee Nederland Vietn a m eind vorige week een tweedaags kongres georganiseerd vol informatie over de toestand in Vietnam en Cambodja. Behalve informatie werden natuurlijk op dit kongres meningen ten beste gegeven. Vietnam, dat jarenlang de sympathie heeft gehad van het overgrote deel van het Nederlandse volk staat sedert anderhalf j a a r aan zware kritiek bloot. Het eens zo edele volk, dat slachtoffer was van de Amerikaanse agressie, is veranderd in een volk dat

gaan uitkijken'. Het woord ontslag valt hier gemakkelijker. Hoe gaat dat in een organisatie? Mede als gevolg van de bezuinigingen wordt de druk op een organisatie groter. De taken blijven toenemen maar de middelen blijven gelijk. Er moet meer op de kleintjes worden gelet. Er moet ingekrompen worden. Natuurlijk zoveel mogelijk via natuurlijke afvloeiing. Maar dat kan zover doorgevoerd worden, dat een afdeling op een gegeven moment niet meer goed kan funktioneren en men dus maar besluit helemaal te gaan reorganiseren. Met het gevolg soms, dat mensen gedwongen worden te worden overgeplaatst. Ik konstateer hier, dat mensen, die al jaren, zo'n vijftien jaar, in dienst zijn, dat tegen die mensen zomaar opeens wordt gezegd: 'Er zijn problemen in de organisatie, we moeten maar eens kijken hoe dat op een andere manier moet. Lukt dat niet, dan zou u er toch beter aan doen eens naar iets anders uit te kijken. Dat is voor mij onaanvaardbaar. Je bent hier geen ambtenaar en men maakt gebruik van dat feit. Aart Kool, als bondsbestuurder gepokt en gemazeld en diplomatiek in zijn formuleringen, praat nogal in het algemeen, blijft abstraheren van konkrete gevallen en noemt geen afdeUngen, vakgroepen met 'man en paard'

zelf op uiterst geraffineerde wijze kommunistische onderdrukkingsmethoden toepast en over is gegaan tot banale machtspolitiek. Liggen de zaken zo zwart - wit en betekent dit bijvoorbeeld dat wij ook ons standpunt moeten wijzigen en de hulp a a n Vietnam geheel moeten stopzetten? Op deze vraag is tijdens het kongres uitvoerig ingegaan. Het Medisch Comitee Nederland Vietnam heeft aan het eind van het kongres duidelijk verklaard, dat zij solidair blijft met Vietnam en dat zij de hulp onverminderd zal voortzetten. gevonden. Veel mensen zijn in heropvoedingskampen geplaatst, waar niet is gemarteld en waar geen executies plaatsvonden. Wel zijn er nu, ± 5 jaar later, nog steeds enkele tienduizenden mensen in deze heropvoedingskampen. De relatieve welvaart in Saigon en omgeving, die daar vóór 1975 heerste, was het gevolg van een

kunstmatige ekonomie die door Amerikaanse dollars in stand werd gehouden. De Vietnamese regering heeft zij het aanvankelijk geleidelijk een socialistisch ekonomisch systeem ingevoerd. De natuurrampen van 1977 en 1978 hebben tot een verslechtering van de situatie geleid en hebben de Vietnamese regering ertoe

gebracht de socialistische ekonomie versneld door te voeren. De Verenigde Staten van Amerika hebben na het einde van de oorlog, ondanks beloften in die richting, geen herstelbetalingen verricht. Dit betekent dat er geen financiële steun van betekenis vanuit het Westen heeft plaatsgevonden om de door de oorlog ontwrichte ekonomie en de verwoestingen te boven te komen. Uit enkele westelijke landen heeft op bescheiden schaal wel hulp plaatsgevonden (o.a. Zweden, Canada, Nederland, België, Frankrijk, ItaUë). Vanaf 1978 zijn tienduizenden Vietnamezen het land uitgevlucht, vooral met boten. Deze vluchtelingen bestonden uit Hoa's, dat zijn Vietnamezen van Chinese afkomst, die vooral in de handel werkzaam waren, uit intellektuelen en uit vissers en handwerkslieden uit de kuststroken. De omverwerping van het regiem van Pol-Pot en de Chinese invtisie in Vietnam hebben gemaakt, dat er een sterke legermacht door Vietnam op de been wordt gehouden, wat een zware druk betekent voor de toch al benarde ekonomische toestand.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen