Ad Valvas 1979-1980 - pagina 311

VAS lUARI 1980

rij rsfteita/s 'particuliere onderneming'

li I de mond genomen hier op de VU krijgt z'n vaste aanstelling wel. Dan hadden jullie 't maar in die 15 jaar moeten oplossen'. Bij PZ kan men niet tegen die hooggeleerde heren op. En die meten zich de vrijheid aan te doen wat goed is in hun ogen op personeelsgebied. Zo'n man raakt natuurlijk behoorlijk in de stress en wendt zich noodgedwongen tot de commissie van beroep. Ik wil nu wel eens van het CvB horen: 'Weet n nu wel, dat dit soort dingen spelen In uw organisatie. Welke keus maakt u nu eigenlijk. Je komt niet zomaar tot de stap om dit in de commissie van overleg aan de orde te stellen maar ik kan zo niet verder. Ik kan hier geen verantwoordelijkheid voor dragen en neem hier geen genoegen mee. De mensen worden noodgedwongen de richting gestuurd van de beroepscommissie om hun recht te halen. Zulke kommissies zouden eigenlijk overbodig moeten zijn. Een ander geval. Na een aantal jaren krijgt de leiding van een afdeling opeens te horen: 'Je funktioneert niet goed'. Zonder enige beoordeling. Die mensen zijn ondersteboven, raken er overspannen van. Dat zijn allemaal van die onderhuidse, ongrijpbare dingen.

Lichtpuntje Een lichtpuntje vormt voor Kool de komst van het personeelsbeoordelingssysteem op de VU. Het systeem loopt nog wel niet helemaal naar behoren en is nog lang niet overal mgevoerd maar in elk geval kan de invoering ervan wat meer rechtszekerheid bieden aan het personeel. Je kunt op zo'n beoordeling aanspraak maken. Voorheen was het volgens Kool volstrekt willekeurig wat er gebeurde. Je moest maar afwachten hoe alles uitpakte. De mensen kregen hun beoordeling niet te zien laat staan dat ze er beroep tegen konden aantekenen. Wel vind ik, dat je er goed van gebruik moet leren maken. Als beoordeelde moet je je zegje doen als je vindt, dat de chef je verkeerd beoordeelt en ook is het nuttig gebruik te maken van informanten. Maar hoe sit het met de beoordeling van onderen naar hoven. Je kunt in dit systeem je chef toch niet beoordelen? Kool: 'Ja zo liggen de verhoudingen kennelijk nog steeds maar daar zit ook wel wat beweging in. En trouwens de wijze waarop de chef jou beoordeelt is ook een teken waarschijnlijk hoe de chef zelf fimktio-

• Wat Cambodja betreft heeft het regiem van Pol-Pot de infrastructuur van de Cambodjaanse staat grondig vernield. Zij heeft dit gedaan door de gedwongen migratie van alle stedelingen naar het platteland (de Vietnamezen troffen in april 1979 een totaal ontvolkte stad aan, toen zij PnomPen binnentrokken). • Bovendien zijn stelselmatig de bestuurders op regionaal en plaatselijk nivo, artsen, juristen, technici, onderwijzers en andere deskundigen uitgemoord. • In de derde plaats werden bij de migratie de mensen uit hun familieverband gehaald en gescheiden naar verschillende plaatsen op het platteland gestuurd. • Er heerste - en in vele gebieden heerst nog - een ernstige hongersnood in Cambodja, waar duizenden en duizenden mensen aan zyn gestorven.

Eenzijdige zwartmakerij Bovenstaande feiten zijn waar en wie ze ontkent heeft zich onvoldoende op de hoogte gesteld. Een heel andere vraag is hoe we deze feiten moeten interpreteren en welke konklusies we daaruit moeten trekken voor de hulp die Vietnam en Cambodja nodig hebben. Daarover lopen de meningen uiteen. Al naar gelang aard, geloof en politieke overtuiging heft de één de

neert. En verder mag jij ook op je beoordelingsformulier zetten hoe jij vindt, dat de chef funktioneert. Ook kun je als je vindt, datje onjuist wordt beoordeeld, op het formulier laten zetten, dat je 't er niet mee eens bent en juist je chef onvoldoende funktioneert. En je kunt ook nog in beroep gaan. Waarbij je dan ook weer informanten mee kunt nemen. Een wat omslachtige procedure maar de mogelijkheden zitten er wel wat in. Maar is het niet wat tweeslachtig? Enersijds een funktioneringsgesprek maar anderzijds toch ook weer niet helemaal los van carrièremogelijkheden? Kool: 'Op zich is de personeelsbeoordeling een losstaande zaak. Het is een continu proces en daardoor heen spelen inderdaad carrièremogelijkheden, die ook meelopen in het proces van beoordeling. Het is een klare zaak, dat als iemand aan bevordering toe is je ook kijkt of dat past in zijn fimktioneren. Het zou juist heel triest zijn, dat als iemand denkt aan bevordering toe te zijn hij op dat moment hoort, dat hy niet goed funktioneert. Er is een continu proces van beoordeling nodig. Men moet niet na zoveel jaren kunnen zeggen tegen zo iemand: 'Die bevordering gaat niet want je funktioneert eigenlijk niet zo goed.'

Personeelsbeleid ondergeschikt Komen we tenslotte op de vraag hoe ruimte te scheppen voor een beter personeelsbeleid. Kool: 'Men heeft er hier de mond van vol, dat het personeelsbeleid nevengeschikt moet zijn aan de andere twee doeleinden van de VU als organisatie: onderwijs en onderzoek. Daar ben ik het hartgrondig mee eens en wij pleiten er in landelijk verband ook voor, dat op te nemen in het nieuwe rechtspositiereglement voor het WO. Maar ik konstateer aan de hand van een hoeveelheid gevallen, dat het personeelsbeleid op de VU ondergescliikt is aan de andere twee doeleinden. Maar het onderzoek hier op de VU gooit al niet zulke hoge ogen blijkens een rapport onlangs over de prodvMiviteit ervan. Kool: 'Je kumt het onderzoek stimuleren door een aktief personeelsbeleid te voeren. En daarnaast heb je voor het onderzoek zelf een richtinggevend beleid nodig. Maar uiteindelijk berust de verantwoordelijkheid voor onderwijs en onderbeschuldigende vinger op tegen de Vietnamese regering en stelt de ander de imperialistische Amerikaanse politiek verantwoordelijk voor de huidige situatie. Mijn mening is, dat de Vietnamese regering maar zeer ten dele verantwoordelijk kan worden gesteld voor de huidige situatie. Mijn opvatting is, dat de Vietnamese regering ten onrechte zwart wordt gemaakt en éénzijdig in de

zoek bij de faculteiten en vakgroepen. Anders ligt het met het personeelsbeleid. Het CvB is verantwoordelijk voor het personeelsbeleid waar ook in de universiteit. Je kunt dat wel gedecentraliseerd uitvoeren maar de verantwoordelijkheid ligt op centraal nivo: bij hét CvB en Personeelszaken. Die moeten daar regelmatig op worden aangesproken. CvB en PZ moeten ook de mogelijkheden krijgen om op de faculteiten personeelsbeleid te voeren. Nu loopt men nog keihard op tegen het blok van hooggeleerden, die het personeelsbeleid ondergeschikt houden aan onderwijs en onderzoek. Als CvB en PZ die mogelijkheden niet krijgen moeten ze zich die toeeigenen. Ik zie niets in gedecentraliseerd personeelsbeleid. Het CvB moet eens goed onder ogen gaan zien wat hier allemaal op de VU speelt. Gaan kijken wat er op de werkvloer gebeurt: in de diensten, de vakgroepen, de faculteiten. Hen wat daar mis gaat. Konstateren, dat men er op dit moment geen greep op heeft. En dan maatregelen nemen en ervoor zorgen, dat het zijn verantwoordelijkheid wel ten volle waar kan gaan maken. Warm personeelsbeleid heet dat. Nu ik krijg het er af en toe koud van.

Jager echt wel regelmatig zaken door Personeelszaken opgehouden. Dingen, die niet kunnen of mogen. Hoogleraren, die wel eens wat te eigengereid personeelsbeleid menen te kunnen voeren worden echt wel eens op de vingers getikt. Dat er de laatste tijd nogal eens problemen ontstaan met mensen, die eigenlijk niet meer op de goede plaats zitten komt mede doordat de VU in het verleden nogal eens té lankmoedig is geweest. Zogenaamde éénjarige contracten werden elk jaar stilzwijgend verlengd en als iemand eigenlijk weg zou moeten hield men hem toch maar aan. Dat kon allemaal in de tijden, dat de groei er nog stevig in zat. Dan heb je vanzelf wat meer ruimte en zet je er gewoon een mannetje naast. Maar ja, de vette jaren zijn voorbij en dan wordt het moeilijker. Daarom is er nu het beoordelingssyteem. Als je dat stringent toepast moet het er wel uitkomen als iemand niet meer goed kan funktioneren op een bepaalde plaats of daar eigenlijk niet meer zo nodig is. De Jager kent wel een geval, dat ienmnd na vijftien jaar beter wel z'n vaste aanstelling had kunnen krijgen maar in andere gevallen wtiren de bezwaren tegen iemands funktioneren al veel eer-

CvB-manA. W. de Jager: VU vroeger te /anicmoedig, vetteJaren nu voorbij' Om dat te kunnen testen gingen we ook nog even met CvB-portef euille-, houder voor het Personeelsbeleid dr. ir. A.W. de Jager praten, die enkele maanden geleden de fakkel op dit terrein overnam van oudCvB-voorzitter K. van Nes. De Jager is wel bereid even hardop na te denken. Hij gaat er rustig voor zitten. Ad Valvas vindt hij eigenlijk niet de juiste plaats om deze zaak aan de orde te stellen. Daar is de commissie van overleg voor. Maar hij wil zich ook in dit gesprek niet bij voorbaat tegenover de bonden opstellen. Ze hebben heus wel een beetje gelijk. Toch bUjkt De Jager heel anders aan te kijken tegen het personeelsbeleid. Het is natuurlijk niet zo makkelijk greep te krijgen op de diverse eenheden, die immers sinds de demokratisering tamelijk autonoom zijn. Er worden volgens De

der vastgesteld. Maar het kwam dan wel vaak erg verhullend in de stukken terecht want het is niet zo leuk om iemand te moeten kritiseren. Nu de vette jaren voorbij zijn gebeurt het nogal eens, dat waar men vroeger mildheid kon betrachten men nu vast komt te zitten. En hoe moetje daar dan uitkomen.

gangbare pers aan de kaak wordt gesteld. Het is uiterst kortzichtig om te stellen, dat er bootvluchtelingen zijn en dat dus de Vietnamese regering uit onmensen bestaat. Het is uiterst kortzichtig om te stellen dat Vietnam Cambodja is binnengevallen en dat daar dus uit volgt, dat het duidelijk is, dat het Vietnamese regiem een regiem van onmenselijke kommunistische aggressie is. De Vietnamese regering heeft de laatste jaren gemanouvreerd in een

uiterst benarde situatie, die zij voor het grootste deel niet zelf heeft geschapen. Daarbij zijn ook aan Vietnamese zijde fouten gemaakt, maar de westerse opinie is geneigd om deze fouten breed uit te meten zonder deze te plaatsen in een historische kontekst en in de kontekst van de politieke wereldverhoudingen. De westerse publieke mening is geneigd om Ideaaltypische maatstaven aan te leggen bij de beoordeling van Vietnamese gedragingen. Voldoen deze gedragingen niet aan deze maatstaven dan worden ze als onmenselijk afgeschilderd. De westerse publieke mening is geneigd om bij de beoordeling van het Vietnamese gedrag maatstaven aan te leggen, die aan onszelf en aan het gedrag van westerse landen niet worden gesteld. Vietnam en Cambodja zijn nog steeds het slachtoffer van de koloniale politiek van na de tweede wereldoorlog. Zij zijn nog steeds het slachtoffer van de onvoorstelbare vernietiging die heeft plaatsgevonden tijdens de Amerikaanse bezetting. Zij zijn het slachtoffer van het feit dat het westen, met Amerika voorop, nauweUjks iets gedaan heeft om deze landen er weer bovenop te helpen. De fouten die gemaakt zijn en gemaakt worden door de Vietnamese regering vaUen hierbij in het niet. Dat betekent niet dat wij de Vietna-

Te rigide

Het systeem bij de overheid en ook bij de VU is veel te rigide vindt hij. Men gaat hier veel te gauw op zijn rechtspositie staan en dan kun je nooit Iets veranderen. Of op de VU de rechtszekerheid minder is dan op bv. de UvA, een overheidsinstelling? Ik zou willen dat het hier minder rigide was maar het zal weinig uitmaken. Je kunt als je wilt alles op je rechtspositie herleiden en als iemand voet bij stuk

Dr. ir. A.W. de Jager: 'Niet te veel op zekerheid spelen' (U) houdt met de bonden achter zich, ben je nergens. En ais je het l>een strak houdt en geen enkele verandering in het werk wil toestaan terwijl het toch moet kun je ook nog op wachtgeld gaan. Het zou allemaal veel flexibeler moeten. Wil er sprake zijn van op het individu toegespitst beleid dan moet er ruimte voor dat beleid zijn. (Ruimte dus om overgeplaatst te worden of een ander takenpakket te krijgen maar ook ruimte om op een plaats te komen waar iemand beter kan funktioneren. J.K.) Als je volledig op zekerheid speelt zoals de bonden is die ruimte er niet. Op Administratief gebied zün overplaatsingen heel best mogelijk vindt hij. Als het maar in goed overleg gebeurt. Maar moeilijker wordt het als het om sterk gespecialiseerde wetenschappers gaat die hun vakgebied minder In trek zien komen. Toch moet het wellicht mogelyk zijn voor een bioloog om, als er ingekrompen moet worden, overgeplaatst te worden naar bijvoorbeeld scheikunde. Maar ja een vakgroep wil natuurlijk liever een hooggekwalificeerde wetenschapper. Er moet echter ruimte komen om toch veranderingen in de organisatie aan te brengen.

Flexibiliteit Met als uitgangspunt, dat er geen ontslagen vallen. Ein de bonden zouden zich dan wat flexibeler moeten opstellen. Men zal zich dan ook minder gauw tot de beroepscommissie wenden. Als je daarentegen

Vervolg op pag. 11 mezen niet moeten wijzen op deze fouten en dat wij hiergver niet met hun in gesprek moeten gaan. Maar als we dat doen, zullen we dat moeten doen in solidariteit. Na alles wat er is gebeurd en wat er nog gebeurt past ons slechts solidariteit. Dat betekent hulp. Hulp in himianistische zin in de vorm van voedsel en medikamenten, maar ook in strukturele zin om Vietnam en Cambodja te helpen hun infrastruktuur voor een gezonde samenleving weer op te bouwen. Zonder deze solidariteit is onze kritiek uiterst schijnheiUg. Mijn konklusie Is dan ook, dat we onverminderd door moeten gaan met het helpen van deze landen, zoveel als wij maar kunnen. Prof. H.J. van Aalderen, auteur van dit artikel, is voorzitter kommissie revalidatieprojekt VU voor VietNam.

Ad Valvas wordt gelezen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen