Ad Valvas 1979-1980 - pagina 335

AD VALVAS — 14 MAART 1980 met behulp van een speciaal mes. Dese dunne paraffine­flardjes leg­ den we op glaasjes, die we dan onder de mikroskoop souden kunnen be­ studeren. Maar voordat het so ver was, moesten we het weefsel eerst nog kleuren. Het kleuren van mikroskopische preparaten is een bijzonder inge­ wikkelde aangelegenheid, in ieder geval iets waar de mensen veel te licht over denken. Voordat een pre­ paraat gekleurd is, moet het wel tien kleurstoffen passeren. En dat is nog niet eens het ergste. Nee, het ergste is, dat het heel belangrijk is, dat het weefsel nietje lang en niet te kort m een bepaalde kleurstof verblijft. Nu zou ook dat nog niet eens zo inge­ wikkeld zijn, als we één glaasje had­ den met daarop weefsel. Maar we hadden er wel veertig. Ze­ nuwachtig, werkend met vijf stop­ watches, lieten we ome glaasjes de verschillende kleurstoffen passe­ ren. 'Pas op dat het niet aan je handen komt: het is kankerverwekkend,' waarschuwde ons een analiste. 'Ook dat nog,' dacht ik. < Het kleuren nam, evenals het snij­ den, twee dagen in beslag. Uiteinde­ lijk lagen alle glaasjes, gekleurd en wel, in de stoof, waar ze enige tijd moesten drogen. Mijn maatje bracht me in zijn avto naar Uilenstede. We maakten een afspraak om 'volgende week woens­ dag' het resultaat te bekijken. We haalden de glaasjes uit de stoof. Netjes rangschikten we ze in een preparatendoos. Namen plaats ach­ ter een mikroskoop waar je met zijn tweeen door kan kijken. Het zag er prachtig uit: het longweef­ sel was duidelijk te herkennen. 'Dat is in ieder geval in orde,' sprak ik vol verwachting. 'Ja,' antwoordde hij. 'Maar in dit stukje is niets te zien van wat we op die foto's in dat Ameri­ kaanse blad hebben gezien.' 'Nee, maar dat zal wel komen, om­ dat dit het begin van het weefsel­ stukje is,' zei hij, met iets van span­ ning in zijn stem. 'Laten we dan maar een preparaat nemen wat uit het midden van het weefselstukje afkomstig is' zei ik vrolijk. 'Goed.' We namen glaasje twintig uit de

reeks, met een gevoel van: altijd prijs. Legden het onder de mikro­ skoop. Maar hoe we ook zochten, niets van Wat we moesten zien, ver­ scheen in beeld. 'Misschien kijken we er wel over heen,'zei ik. 'Dat is heel goed mogelijk, tenslotte zijn we maar beginnelingen.' We besloten ome promovendus er­ bij te halen. D ie bleek enige dagen vrij genomen te hebben, zodat ons niets overbleef dan een afspraak te maken voor de volgende week. 'Hoe is het met je onderzoek?' vroe­ gen inmiddels mijn vrienden. 'De grenzen staan op het punt ver­ legd te worden,' antwoordde ik, ge­ heimzinnig. 'Nou, we zijn benieuwd,' deelden ze de spanning. De week erop volgend kwamen we weer bijeen. Legden de promoven­ dits eerst uit dat we niets hadden kunnen vinden. 'Nou, ik zal wel eens even kijken, er moet toch wel iets zitten,' zei hij als een autoriteit. 'Ja,' dacht ik, 'iets zal er altijd wel in zitten, overal zit wel iets in, al is het maar per ongeluk.' Hij nam de preparatenreeks nauw­ keurig door. Zijn baard begon te krullen, zijn ogen begonnen te draaien. Hij had het er zichtbaar moeilijk mee. Uiteindelijk riep hij mij aan de mi­ kroskoop. 'Moet je daar eens kijken, bij het pijltje.' Ik keek naar 'bij het pijltje' en moest inderdaad konstateren dat zich daar iets van lymfeklierweefsel be­ vond. 'Maar dat ziet er heel anders uit dan op die foto's,'zei ik onthutst. 'Misschien is het ook wel zo, dat het er in Hollandse cavia's heel anders uitziet,' zei hij daarop geruststel­ lend. 'Neem de preparaten allemaal nog eens door, ik moet nu weer door met mijn eigen onderzoek,' sprak hij ten afscheid. Schoorvoetend deden we wat hij had gevraagd, maar hoe we ook zochten, we vonden niet wat we moesten vinden, waar ons onder­ zoek eigenlijk had moeten begin­ nen. 'Nou,' zet ik na een uur zoeken, 'het

zit er niet in, dat is duidelijk, ik houd er mee op.' 'Goed, dat doen we,' antwoordde mijn maat, met iets van opluchting in zijn stem. We verlieten het laboratorium. Toen ik thuis kwam ging de tele­ foon. 'En,'vroeg Geert­Henk, 'Wat hebben jullie gevondene 'Ach, we hebben gevonden dat we niet hebben gevonden wat ze in Amerika wél hebben gevonden.' Of, zoals een andere promovendus mij later toevertrouwde: 'Iets niet vinden is ook een resultaat.' Daar is het bij gebleven. De doos met preparaten moet nog steeds rechts in de kast, op de derde plank van boven, staan.

Functioneert onderwijs in economie wei?

F\inktioneert het huidige onder­ wijs in de economie goed of niet? En zo niet, welke hiaten zijn er dan aan te wijzen? Wat is de rol die politieke economie kan spelen? Vragen als deze worden besproken door drs. Jan de Jonge (UvA ), drs. Ronald Gerritse (Instituut voor Onderzoek van Overheidsuitgaven) en drs. Pie­ ter van Driel (RU Utrecht) op dins­ dag 18 maart in zaal 2 A­05 van 13.15­15.00 uur. Alledrie zullen zij een korte inlei­ ding houden, waarna de economie­ studenten en docenten, voor wie de middag met name bestemd is, met hen in diskussie kunnen gaan. Meer informatie is te verkrijgen op de VESVU­kamer, 3A­17, tel. 4902. Eventuele invoering van het vak politieke economie is momenteel in diskussie aan de economische fa­ culteit van de VU. Onlangs is een ­ nota verschenen over de wenselijk­ heid het vak in het onderwijspakket op te nemen. Een gemengde com­ missie van studenten en stafleden stelde het op. (Red.)

JuyHterarepiysmaag

Zuchten over onbenutte creativiteit De literaire prijsvraag die de redaktie van A d Valvas in december voor de VU­bevolking uit­ schreef heeft, gelet op de vele duizenden die deze populatie telt, slechts enige tientallen korte verha­ len en gedichten opgeleverd. Weinigen dus die 'De wereld van h e t wetenschappelijk onderwijs' ­ h e t thema van de prijsvraag ­ in literatuurlljke zinnen, al dan niet en détail, wilden of durfden beschrijven. Voor de jury was h u n aantal echter helaas groot genoeg: het peil van de inzendingen had best wat hoger mogen zijn om h e t jureren attractief te maken. Creativiteitsarmoede a a n de VU? De jury denkt van niet. 'Veler creativiteit is kennelijk nog niet aangeboord,' schrijft zij in h a a r hierbij afge­ drukte rapport. Misschien moet er dus dieper wor­ den geboord of op een andere plek om wat creativi­ teitsolie in het vat te krijgen. Wij boren nog wel eens verder(op). Overigens, inzenders hartelijk dank. En ook de vijf juryleden: Koos Dubbelman, Dick van Halsema, Ben van Kaam, Erik Menkveld en A d Zuiderent.

Het juryrapport luidt aldus: 'Weten wij, na lezing van de 21 inzendingen voor de literaire prijs­ vraag, wat de deelnemers aan het wetenschappelijk onderwijs kwelt? Ach, met 10 inzendingen was de jury ook al tevreden geweest. Mijn hemel, wat een slordigheid en onoriginaliteit in veel gevallen. En dat wil een abonnement op een lite­ rair tijdschrift winnen? Terug naar de brugklas lijkt een betere belo­ ning. De gevolgen waren binnen de jury merkbaar: twee van de vijf leden zijn de slag niet te boven geko­ men. Dit wat betreft de kwellingen onzerzijds. Maar de inzenders, wie waren dat

Nee, vrolijk werden we van de mees­ te bijdragen niet. Vier bleven er na schifting over, en die krijgt u ook nu en de komende weken in Ad Valvas te lezen. René Stimipel krügt de Ie prijs voor "Het wankele pad der Wetenschap", al was het maar om­ dat het een uitstekend voorbeeld is van hoe wetenschappelijke verslsig­ geving zou kunnen zijn.

wei 'Ml tussen witte en blauwe boordendelicten

taat er klassejustitie' de vervolging, tussen de arrondisse­ menten. Ook hier kwamen opval­ lende verschillen aan het licht. In Utrecht b.v. wordt maar 2% % van de jeugdige delinquenten vervolgd, terwijl dat cijfer voor sommige an­ dere arrondissementen 40 % was. Wat zijn tweede vraag betreft, stelt Jongman dat de relatie tussen het vóórkomen van criminaliteit en de sociale klasse afhankelijk is van de definitie die men hanteert met be­ trekking tot het begrip criminali­ teit en dus van de waarde die men toekent aan de verschillende tjfpen delicten.

Harmbnie-verklaringen Prof. R. W. Jongman tijdens zijn lezing in de Studium Génerale­cyclus. actie­voerende feministen ffele­ maal niet zo mild is, is hem blijk­ baar onbekend, evenals het feit dat specifieke voorzieningen voor vrouwen die worden ingesloten, ge­ woonweg ontbreken. Maar dat even terzijde het gaat hier tenslotte niet om sekse­ maar om klasse­justitie.) Op het politie­bureau wordt dan intern beslist van welke zaken een formeel proces­verbaal zal worden opgemaakt. Daarna heeft de offi­ cier van justitie de vrijheid om te beslissen of er al of niet vervolgd zal worden. En tenslotte heeft de rech­ ter binnen de wettelijk vastgestelde strafgrenzen een grote speelruim­ te.

Selectie Op zichzelf is het volgens Jongman een goede zaak dat de functionaris

niet alleen het gepleegde delict in rekening brengt, maar ook let op de persoon en zijn omstandigheden: 'Zij kunnen daardoor allerlei cate­ gorieën, die niet voor de volle hon­ derd procent verantwoordelijk ge­ acht kunnen worden voor hun da­ den, zoals minderjarigen, vrouwen (?!), naar rechtvaardigheid behan­ delen.' De keerzijde is echter dat met deze speelruimte de ongelijkheid een kans krijgt. Uit een Belgisch onder­ zoek is gebleken dat de persoonlijke invloed van de functionaris van groot belang is op de vervolging van verschillende typen delicten. De ene officier vervolgde alles wat ook maar iets met sex te maken had; de ander vervolgde elk rijden onder invloed. In Nederland is een onder­ zoek gedaan naar de verschillen in

Voor het vóórkomen van klasse­ justitie bestaan een aantal verkla­ ringen die ­ volgens Jongman ­ uitgaan van de harmonie­gedach­ te: • Belangrijk is de aanwezigheid van een advocaat; dr. D.W. Steen­ huis, die binnenkort ook zal spre­ ken in het kader van dit Studium Generale, ontdekte dat er een overeenkomst bestaat van het verband tussen de strafmaat en de sociale klasse en dat tussen 'de strafmaat en de aanwezigheid van een advocaat; • Het inachtnemen van het feit of er reeds een schadevergoeding betaald is. Maar niet iedereen kan dokken voor b.v. het vanda­ lisme van zijn kinderen. • De rechter houdt rekening met de toekomstperspectieven van de verdachte, maar dan wel met de perspectieven zoals hij die zijet en beoordeelt. • Een andere verklaring is die van

en wat hield hen bezig? Voorname­ lijk mannen (19); bijna allemaal stu­ denten (17), schrijvend over koffie­ pauzes (4 maal), geobsedeerd zün door meines (3 maal), immense twij­ fel over de zin van wetenschappe­ lijk werk (13 maal), een grote afkeer van het VU­gebouw (8 maal), arg­ waan van studenten tegenover we­ tenschappelijk personeel (5 maal). Voldoende grieven om het hele Eeuwfeest door te laten vergteren. Vergelijkend onderzoek naar de kwaliteiten van verschillende uni­ versiteiten kwam maar één keer voor, en dan alleen op het punt van de kof fiedrinkgewoonten.

de opvang van de dader: Als ou­ ders al met hun kind naar een MOB of naar een psycholoog gaan, waarom zou de rechter dan nog een harde straf opleggen? Maar: 'welke arbeider weet nou wat een MOB is, en wie kan een psycholoog betalen?' Eäi dan is er nog de verklaring van de sociale afstand tussen de rech­ ter en de dader. 'In hoeverre kan de rechter zich met de verdachte identificeren?'

Belangentegenstelling Alle hierboven aangestipte verkla­ ringen die volgens Jongman uit­ gaan van de harmoniegedachte, doch in feite geen harmonieverkla­ ringen zUn maar conflict­versluie­ rende deel­verklaringen zijn, wor­ den door hem van tafel geveegd: Zijn verklaring is de fundamentele belangentegenstelling tussen de verschillende sociale groepen in de samenleving. Uitgangspunt is de scherpe tegenstelling in de westerse wereld tussen de retoriek van de gelijkwaardigheid en de praktijk van de ongelijkwaardigheid. De on­ gelijkwaardigheid wordt volgens Jongman primair bepaald door de arbeidspositie, zo 'dat de hardwer­ kende arbeider altijd over minder privileges zal beschikken dan de luie academicus'. De verklaring voor het bestaan van klassejustitie ligt voor Jongman dus in feite in het uitgangspunt van de klassenstrijd, al werd dat woord door hem niet gebruikt. Zijn conc" isie is dan ook 'dat klassejustitie t i altijd zal zjjn, zolang er sociale klassen zijn; altijd zal het potentiële verzet van de mensen onderin in de kiem ge­ smoord moeten worden'.

De 2e prijs is voor "Professor Pla­ giaat" van Wim Heins: de weten­ schap als komisch nummer, ge­ schreven door iemand die kennelijk zijn KutCJe kent. "Science Fiction", een titel die bij deze prijsvraag voor de hand lag, is toch maar één keer gekozen. De bijdrage onder deze titel van Maartje Fokkema was de beste van de op het VU­gebouw gebaseerde en bovendien van de ge­ dichten het geslaagdst. 3e prijs dus. Een troostprijs, afgedrukt worden in Ad Valvas, tenslotte voor Willem Garritsen. Plm, Pétroek" is mis­ schien wel aardig in Kunststoot of aanverwant blad, maar het staat net te ver van het prijsvraagonder­ werp af om bekroond te worden. Hoe nu verder? Veler creativiteit is kennelijk nog niet aangeboord. Zal de volgende artistieke prijsvraag door het Exposorium georganiseerd worden, onder het motto "Vrolijk het gebouw voorgoed op"? Of moet daar nog de prijsvraag aan vooraf­ gaan: "Wie bedenkt een leuke arti­ stieke prijsvraag?" Ideeën zijn wel­ kom.'

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv V. Ostadestraat 278. Amsterdam­(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil. W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe­ en bestelwagens waaronder: FORD­VW­SIMCA­OPEL NIEUWE l\^ERCEDES VRACHTWAGENS TOT 26 M3 EN 6 TON (groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen