Ad Valvas 1980-1981 - pagina 124

AD VALVAS — 24 OKTOBER 1980

16

LV^irwsf«» ­ rn l o l I I

rJjA%

r^ LJKPBiO j i _ ^ ^ — ^maar jmj Je maakt ^soietsj »natuurlijk eens in de honderd jaar mee. Daar­ om was ik er maandag. Dan is eo'n dies natalis wel leuk. Maar als ik niet vantevoren geweten had dat er ook een EHBO­ploeg in de Nieuwe Kerk langs de lijnen klaarstond om in te grijpen, was ik niet gegaan. Een buurman van mij had voor mij gere­ formeerd of er wel aan gedacht was dat er mensen konden flauwvallen en so. Dat was dtis geluk hébben, 'k Had moeten kiezen tussen Beatrix life zien of m'n blaas. Want t sit in m'nfamüie. t Is swak daar beneden, luidt sinds ettelijke generaties de be­

langrijkste waarschuwing aan nieur­ we telgen. Ergens urenlang moeten Sitten sonder dat je, sel/s niet voor de dringendste klussen, een kleine wijle van stoel mag verwisselen, denk goed na voor je daaraan be­ gint. Op mijn leeftijd weet je dat dan langzamerhand wél. 'k Was bijna uitgedroogd, m'n kansen lagen goed. Na negen uur die ochtend geen drup meer gedronken. Onopvallend nog drie keer geprobeerd in de diepe kel­ der toilet, toen het nog kon. Ik voelde me verderlicht daar voor die moni­ tor achter de pilaar. Nou ja, was ook life tenslotte. Maar toen de rector met die eredoc­ toraten begon ... Ik kon geen kant op, want ik sat midden in een rij. Nou durfde ik dat ook niet goed, langs al die opgedofte gezichten, dus dat maakte niet so gek veel uit. Ik schoof wat heen en weer. Bij kerk­ diensten had ik daar bij urijse van training wat ervaring mee opge­ daan. Ik ging dan gevuld en keek hoe

Mensenvan de VU 'Ik heb altijd gedacht dat vrou­ wen in het algemeen wat emotio­ neler in de sport waren dan mannen. In Joegoslavië heb ik ervaren dat dat niet so is. De dames hielden het hoofd koel op beslissende momenten in de eindfase van de wedstrijden. Je­ zelf onder controle houden op kritieke ogenblikken is één van de moeilijkste onderdelen van de wedstrijdsport. Ik heb nu ge­ constateerd dat de dames in wedstrijden waarbij het op de laatste seconden aankwam over een hele goede mentaliteit be­ schikten, ... dat ze een vechtlust besaten (hoewel dat misschien met zo'n elegant woord voor da­ mes is), .. .dat se afspraken nak­ wamen waarvan we vaak niet de tijd hadden gehad om daarop uitgebreid te oefenen. Ik héb er verbaasd van gestaan hoe se de

Sportleraar JosPelk Vanaf 1961, als trainer van het ASVU­hereribasketbalteam, be­ trokken bij de sport op de VU. Pelk (42) kwam in 1966 in voüedi­ ge dienst bij de VU (ongeveer tegelijkertijd met de opening van het sportcentrum op Uilen­ stede) en geeft nu onderricht in tennis, voetbal, badminton en basketbal. Kwam onlangs in de landelijke belangstelling door sijn belangrijkste nevenactivi­ teit: het coachen van het natio­ nale damesbasketbalteam. De Nederlandse dames drongen vo­ rige maand als enige West Euro­ pese ploeg door tot de finale­ groep op de Europese kampioen­ schappen in Joegoslavië. Te midden van de Oost Europese staatsamatrices werd beslag ge­ legd op een uiterst eervoüe sesde plaats, het beste resultaat sinds sestien jaar. Vooral de overwin­ ning op Bulgarije, de zilveren medaillewinnaar van Moskou, maakte indruk.

zone­ en de man­to­manverde­ diging corribineerden, iets waar­ over we alleen losse afspraken hadden gemaakt. Nee, t was geen vooroordeel dat ik er vroe­ ger zo over dacht. Ik tiéb erva­ ring met het maken van taktir­ sehe afspraken. Bij de dames duurde het altijd wat langer voordat de afspraken werden nagekomen, t Heeft misschien

ook wel te maken met het feit dat ik meer ervaring heb met het coachen van mannen. Ik coach de dames nog maar net drie jaar. Joegoslavië heeft me in elk geval een veel genuanceerdere kijk ge­ geven op het damesbasketbal. Ik kijk er met meer respect tegen aan. Waar we aan wennen moesten, was het vele winnen. Normaal ligt ons winstpercentage op vijf­ tig procent. Nu maakten we mee dat we drie keer achter elkaar wonnen en nog wel tegen sterke tegenstanders in een sporthal met vijfduizend toeschouwers. Het succes had een remmende uitwerking op de slaap. Je kon niet zo goed slapen van de pretti­ ge gevoelens. Dat gold voor het hele team. Het vele winnen bracht een nieuw proces op gang. Je moet dan tegen de meis­ jes zeggen: jullie moeten niet so verwonderd sijn dat je wint; jul­ lie zijn een goede ploeg en ge­ draag je daarnaar. Na de winstpartij tegen Bulga­ rije zouden we een rustdag heb­ ben. Na afloop héb ik tegen de dames gezegd: "Meisjes, van­ avond mogen jullie naar de dis­ co." (Of dat wel of niet verstandig is, weet je nooit als trainer.) Ze sijn daar tot een uur of twee gebleven. De volgende morgen komt er heel verlegen een meisje naar me toe en segt een beetje opgelaten: "Jos, ik héb een dikke enkel, verzwikt in de disco." Ze kon verder niet meer meespelen. Spijtig maar ook wel grappig. Sport en studie hébben een goe­ de invloed op elkaar. Het is een sprookje dat hard studeren en trainen niet met elkaar samen kunnen gaan. De jongens aan de VU die het hardst studeren héb­ ben nooit problemen om de bas­ ketbaltraining te volgen. Studerv­ ten medicijnen en tandheelkurir­ de zijn altijd op de training aan­ wezig. In het algemeen gespro­ ken héb ik ervaren dat studenten die actief aan sportbeoefening hebben gedaan het later ver schoppen in hun maatschappe­ lijke loopbaan. Vroeger werd er veel minder door studenten aan sport ge­ daan. Toen ik pas bij de VU kwam bestond er nog de mentali­ teit dat er op studenten die actief aan sport deden werd neergeke­ ken. Jongens die tweemaal per week de basketbaltraining volg­

Galgala

lang ik het uithield. Ik mocht alles op mijn stoel doen als ik maar bleef Sit­ ten. Draaien, tviébelen, schuiven met je voeten. Degene naast mij wil­ de me wel even op de rug krabbelen om de jeuk weg te nemen, maar ik sei hem dat dat sinloos was omdat de oorsaak dieper lag en dat ik hem dat niet kwalijk nam omdat hij dat ook niet kon weten. En geen EHBO­ er te bekennen hoor. Bij het Te Deum Laudamus van het W­koor en ­orkest had ik resultaat. De span­ ning sakte ietwat. Ik keek in het pro­ gramma. Nog een kwartiertje door­ bijten. Hè, hè, mr. Schut van de Ver­ eniging had sich ook aan de tijd gehouden. Nou alleen nog het dank­ woord van de rector. Dat kan niet anders dan kort zijn. Pfff! Hè, hè! In de toilet was ik nummer 23. Ik heb se geteld. Wat er achter mij stond, daar was geen tellen aan.

VOYEUR den werden beschouwd als uit­ slovers. Dat was een schande. Het was de eerste tijd ook onmo­ gelijk om negen uur 's morgens met de lessen te beginnen. Dan kwam er niemand. Aan voetbal werd er nauwelijks gedaan. Dat was nog te veel een volkssport. ^Pas aan het eind van de jaren zestig lukte het om een geregelde zaalvoetbalcompetitie op te zet­ ten. Wél vind ik dat de gelegen­ heid tot persoonlijkheidsvor­ ming voor de gemiddelde stu­ dent er niet op vooruit is gegaan. Vroeger beschikte de student over veel meer tijd. Hij kon derv­ ken van: morgen begint er een nieuw jaar. Dat is nu wel verari­ derd en niet altijd ten goede. De angst voor de toekomst is be­ speurbaar bij het huidige type student. Angst voor de vermin^ derde werkgelegenheid, voor het verliezen van een beurs. Ik kan het merken aan het gedrag van de studenten op het sporteen^ trum. Minder vrolijk en meer ge­ dwee, t Is misschien wel begrij­ pelijk gezien de economische omstandigheden, maar wel jam­ mer. Ik geloof dat het seker goed is dat er een periode in je leven is dat je tijd hebt voor allerlei din­ gen en je je op een rustige manier kunt voorbereiden op het leven daarna. Ik vind de variatie een luxe in mijn werk. Van huis uit ben ik een basketballer maar tennis en voetbal héb ik ook altijd actief beoefend en later is badminton erbij gekomen. Het geven van tennisles ervaar ik als zeer ple­ zierig. De belangstelling voor die sport is in de loop der tijd enorm, toegenomen. Het voordeel van het scheidsrechteren bij voetbal is dat je zoveel mensen leert keru­ nen. Het vormt het basiscontact met een hele grote groep studen­ ten. Mijn gedragslijn? Zo min mogelijk fluiten! Het gaat maar om een half uurtje. Bij het ouder worden word je met een aantal dingen rustiger. Vroe­ ger liep je met alle sporten mee te rennen. Nu denk je veel meer aan je eigen lichaam. Anders loop je krom, als je 45 bent. Je gaat steeds meer met je mond doen, echt lesgeven. Het is voor jezelf erg vormend om met stu­ denten te werken. Ze zijn gedis­ poneerd en beheersen zich rede­ lijk tijdens wedstrijden waar toch vaak een grote hoop agres­ sie ontladen kan worden. Je leert veel van se. Er sijn erbij die met een behoorlijk verstand rondlo­ pen en sich geestelijk proberen te ontwikkelen. En dat probeer ik ook. Ha, ha.'

De correspondentie van doctor Degen Dr. F. M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Aan: Mark Kogon Du Berrystraat 8 Huizen (NH) Amsterdam, 21­10­1980

Beste Mark, De kogel is door de kerk! Ten overstaan van H.M. .Beatrix, Z.E. Polak en Dries van Agt (die steeds wat gespannen keek, net of hy een wind moest laten, maar niet goed durfde) heeft rector Ver­ heul verklaard, dat de VU niet langer gereformeerd moet zijn. Het verraste me wel. Maar toch: het zat al lang in de lucht. Zelfs vu­professoren gingen heel voorzichtig toegeven dat niet alle antwoorden op wetenschappelijke vragen al eeuwenlang in de Bijbel staan. Het kost wel wat meer energie om een bepaald onderwerp echt te onderzoeken, dan om een concordantie op te slaan, èn op te zoeken wat de Bijbel over dat onderwerp zegt. Maar toch: het is zo ver. Het ziet er naar uit dat we honderd jaar na de stichting eindeUjk het doel gaan bereiken: de VU wordt vrij! Verheug je echter niet te vroeg. Mark. Denk nou niet dat die uit­ spraak van Verheul meteen een vrijbrief is om wetenschappelijk onderzoek te gaan doen. Zo ver zijn we nog lang niet. Dat zal nog veel strijd kosten, met name tegen twee groepen, die zich steeds duidelijker manifesteren. Ten eerste de luien, die vinden dat je met één boek wel genoeg hebt gelezen. En ten tweede de onzeke­ ren, die het hebben van een grondslag erg prettig vonden, omdat ze dan zelf niet hoefden denken. Beide groepen zijn zich goed aan het organiseren. Onder het uit­ roepen van de beschuldiging, dat iedereen die gewoon weten­ schap wil bedrijven een positivist is, hebben ze elkaar gevonden in het organiseren van congressen over vage onderwerpen, die Verheul dan mag openen met de woorden dat we geen concrete resultaten moeten verwachten. We hebben al gehad: The Free University between two fires. We krijgen nog: wetenschap en emancipatiebewegingen. En de afgelopen week was het: Concern about science. Vier dagen zeer bezorgd doen over iets wat ze juist aan hun laars lappen. De meest geniale vorm van lanterfanten die ik ooit heb gezien. Uit mijn eigen vakgroep Uep uiteraard Havermans op dat congres rond. Die vent heeft nog nooit een pen op papier gezet (behalve op ontelbaar veel declaraties voor reiskosten en ­ overigens gratis ­ lunches). En ondertussen maar discussiëren over wetenschap. Dit soort congressen wordt hoofdzakelijk bevolkt door dergelijke figuren, die iedere gelegenheid te baat nemen om maar niet in hun laboratorium of achter hun buro te hoeven zitten. De Bijbel valt dus weg als grondslag. Zo snel mogelijk gaat men vervolgens op zoek naar andere 'richtsnoeren'. Het congres Wetenschap en emancipatie laat Wim Kok opdraven om te zeg­ gen hoe het nu verder moet. Als God het niet meer weet, dan zal Joost het wel weten. Of nog beter: laat de mensen aan de basis maar voorschrijven wat de universiteit moet doen. Buurtgroe­ pen, punkie krakers, vrouwen verenigd in VIDO of VOS, een stelletje zwaarbewapende guerillo's uit Zuid­Afrlka, of het Boze Flikkerfront. A ls we alsjeblieft zelf maar niet verantwoordelijk hoeven zijn voor ons wetenschapsbedrijf. Dat kunnen we trouwens ook niet. Daar zijn we te onzeker voor. Ik zie het aan mijn jonge collega's. Ze proppen die arme eerste­ jaars vol met alle relativeringen en onzekerheden waar ze zelf zo onder gebukt gaan. Wetenschapstheorie, stromingen en para­ digma's, methodologie en grondslagen. Met al die uitingen van eigen onvermogen om gewoon wetenschap te bedrijven belasten ze de beginnende studenten, die het dan ook meestal al tijdens het eerste semester voor gezien houden. Als ik ook maar enige concern about science heb, dan is het wel dit: dat we ons onvermogen en onze onzekerheid verbergen ach­ ter een rusteloos zoeken naar de ware weg. Eerlijk gezegd heb ik dan nog liever prof. van Meisen dan Wim Kok. Deze neo­paplsti­ sche hoogleraar zegt tenminste onomwonden tijdens Concern about Science, dat 'wetenschap tekort schiet'. Conclusie: we moeten de fundamentele antwoorden zoeken in de religie. Terug naar de Onvrije Universiteit dus. Opgelucht schuiven de con­ gresdeelnemers vervolgens aan de Breughellunch om in de mid­ deleeuwse sfeer te blijven. In plaats dat ze als de wiedeweerga gaan proberen om die beperkingen van de wetenschap te over­ winnen, door voor de verandering eens wat onderzoek te doen. Misschien moeten we de VU wel opsplitsen in twee delen. Het ene stort zich op de wetenschap. Het andere organiseert congressen. Kunnen ze luisteren naar vertegenwoordigers van obscure uni­ versiteiten in oprichting uit de VS. Of naar die Indiase bisschop met zijn door ondervoeding geatrofieerde hersenen, die meer ruimte wil voor mystieke en paranormale verklaringen in de wetenschap. Prima toch op een paranormale universiteit? Of naar die aardige bisschop uit Brazilië, die zowel doctor als dom voor zijn naam heeft staan, en daar niet goed tussen kan kie­ zen. De multinationals moeten weer invloed krijgen op de universi­ teiten, zeggen Pais en Trier in hun innovatienota. Begrepen! galmt de VU. En ze schrijven meteen de Wereldraad van Kerken aan voor adviezen over ons onderzoeksprogramma. En ondertus­ sen maar tegen hare majesteit zeggen dat we van die grondslag afwillen. Sterkte in de strijd. Frans Degen

\jJl\T zaaxtj 2Ê NA Mf 1 '81 Mér WéRHÉuL ««N­ ­DOEM ?

'v^•'',,^''.i.

IX euiT£R...

MlNlSTêR. VftNT RÉPRÊS£NTftTie

';

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen