Ad Valvas 1980-1981 - pagina 156

AD VALVAS — 14 NOVEMBER 1980

12

'Ze moeten die pomp van dit VU­ rinoir maar gauw stü eetten. Dat geeft energievoordelen'. Zo luidt één van de reakties op de 'fontijn' in de 'füosofenhof' van het hoofdgebouw die heel wat gebruikers van dit ge­ bouw deser dagen voor het eerst echt konden identificeren. Op de ten­ toonstelling over de 'VU­campus en sijn kunstwerken' bedoel ik. In ge­ noemde hof is een smalle rechthoe­ kige plaat waar te nemen rechtop geset in een even rechthoekig bas­ sin. Het geschenk destijds van het W­personeel bij de voltooiing van het hoofdgebouw. Het is niet te ho­ pen dat de interpretatie die nu het meest aan dit kunstwerk wordt gege­ ven ­ een grafzerk ­ symptomatisch is voor de stemming alhier. Een per­

soneelsbestand dat zichzelf een grafzerk kado doet maakt een wei­ nig werklustige indruk. Tekenend is ook de fymboliek die één van de expositiebezoekers ondergaat bij het zien van de sterrennevel in de Uil­zaal 'Gelul in de ruimte'. Een ander vindt de explikatie in het expositiekrantje dat de grootsheid van het heelal ons tot bescheiden­ heid dwingt erg doen denken aan soortgelijke ontboezemingen van de heer Van Agt. Maar ja de Wis per slot een CDA­bolwerk. De phallus­ achtige keramische wand aan weerszijden van de aula­ingang roept bij velen de gedachte op aan badkamersentoiletgebouwen. Waar in feite een spreker wordt verzinne­ beeld wiens zittende houding wordt gereflecteerd in de luisteraars. Ove­ rigens wordt dit kunstwerk wel dege­ lijk cUs één van de betere gezien. De christusdoorn die op de bult van het amphitheater wortel heeft gescho­ ten wordt ervaren als een staketsel dat men in het donker liever niet zou tegenkom.en. Volgens anderen ge­ ven de stekels een frisse breuk met de overigens rechte lijnen van de

Mensen van de VU

Johan Th. Melchers Personeelszaken Vanaf 1956 in dienst van de VU. Eerst bij de centrale administra­ tie, een afdeling waaronder toendértijd vrijwel alle dienst­ verlenende activiteiten vielen. Na de splitsing van deze dienst in 1962 kwam hij terecht bij de cen­ trale personeelsdienst die na herhaalde naamswijzigingen uiteindelijk definitief herdoopt werd m dienst personeelszaken. Kenner van de 'petite histoire' van deze dienst en zijn verschil­ lende domicilies: van de Keizers­ gracht via de Tesselschadestraat tenslotte naar het hoofdgebouw. Melchers (48) is nu o.a. adjunct­ secretaris van de commissie van overleg, het orgaan waarin be­ stuur en de vakbonden met el­ kaar samenwerken. Hij notu^ leert de vergaderingen en ver­ zorgt de informatie naar buiten. Tevens is hij betrokken bij de herziening van het personeels­ reglement. Voelt zich één van de weinige oorspronkelijke Amster­ dammers aan de VU. 'In mijn vroegste herinnering asso­ cieer ik de VU met apen. Dat klinkt vreemd maar dat kwam zo. Mijn kleuterschool lag niet ver van het laboratorium in de Lalressestraat. Daar bevond zich In de nabijheid ook het proefdierenverbUjf. Als kin­ deren konden we op weg naar school door de venstens heen de capriolen vsui die dieren aanschou­ wen. Later kwam de relatie met de VU weer terug in de JV, de jongelin­ genvereniging. Daaraan bewaar ik hele plezierige herinneringen. Daar vond een integratie plaats van werkende jongeren en studen­ ten op een manier die tegenwoordig bijna niet meer voorkomt. Er wer­ den inleidingen gegeven en gedls­ cusseerd waar de werkende jonge­ ren een stuk kennis konden opdoen van Vü­studenten en deze op hun beurt maatschappelijke ervaring. Als ik in een paar woorden de ver­ schillen moet aangeven tussen 1956, het jaar van mijn indiensttre­ ding, en nu, dan valt natuurlijk in de eerste plaats het verschil in de omvang van het personeel op. In '56 bestond het personeel uit zo'n 100 mensen. Nu zijn er alleen bij perso­ neelszaken al zeventig medewer­

kers. Dan was er de sfeer van oude gebouwen. We zaten in de Keizers­ gracht in een pijpenla maar 't was wel een doolhof apart. Nu in het hoofdgebouw zitten we ook in een doolhof maar wel op een andere manier. En dan het vervoer. D e fiets was toen het overwegende ver­ voermiddel. We hadden een eigen rijwielhersteller in dienst, een soort klusjesman waarvoor nu ook weer wordt gepleit maar tot op heden is het er nog niet van gekomen. De leukste herinnering uit die vroe­ ge tijd bewaar ik aan de dames van de Vrouwen­vu­hulp. Die kwamen uit het hele land naar de stad toe om met hun lijsten en geld af te dragen (ik zou ze het tegenwoordig niet meer aanraden). GirobetaÜngen kwamen toen bijna niet voor. Ook studenten kwamen veelal hun col­ lege en prakticumgelden brengen en hun studiebeurs halen. We slo­ ten om vijf uur en dan werd het geld naar de kluis gebracht. Op een ge­ geven moment was er paniek. D e sleutels van de kluis waren verdwe­ nen. Ik werd thuis door een collega opgebeld met het verzoek om zo spoedig mogelijk naar kantoor te komen. Uit voorzorg. We zijn er de hele nacht gebleven. We waren ruimschoots voorzien van bitter­ ballen en kroketten. Midden in de nacht kwam de politie nog langs. Ze hadden licht zien branden. Ze trof­ fen ons tafeltennissend aan (we hadden vier buro's tegen elltaar aan geschoven) en gingen weer weg toen ze zagen dat het verder wel in orde was. We hebben tot de volgen­ de ochtend gewaakt en ons bed op­ gezocht toen de anderen s'morgens weer kwamen. Uiteindelijk bleken de sleutels zich in Friesland te be­ vinden. Wat was namelijk het ge­ val? H;én van de dames van de Vrou­ wen­VU­hulp die haar geld had af­ gedragen had haar tas waarschijn­ lijk omgekeerd op het buro. Bij het weggaan heeft ze de hele hoop in haar tas gegraaid waaronder de sleutels. Studenten waren in die tijd rus­ tiger. Wel had je natuurlijk het ver­ schijnsel van de ontgroening. Ik zie nog voor me het beeld van de kaal­ geschoren feuten, op de grond zit­ tend in de hal tegenover de pedelle­ rie. (Qua leeftijd verschilden w« niet zo van de studenten; een ver­ gissing werd soms wel eens ge­

Galgala Dié

gebouwde omgeving. De vliegende schotel in de buurt van de doorn, de 'diskus' is aardig om steentjes tegen te gooien vindt iemand anders weer. Het geschenk dat onlangs de Perso­ neelsvereniging a^n de VU kado deed wordt nu al beschouwd als een boksbal waarop men zijn agressie lekker af kan reageren. Wonderlijk hoe snel en doeltreffend het VU­per­ soneel zo'n schenking een bestem­ ming weet te geven. F ijne gebruiks­ kunst toch maar. Eén bezoeker blijkt de bal overigens eerder angst in te boezemen. 'Dat virusmodel maakt me bang, het zal toch niet besmette­ lijk zijn?" _^ De Spiegelreliefs bij biologie doet denken aan de VU als paskamer. Zit m'n dasje wel goed? Een ander ver­ snelt altijd zijn tred als hij erlangs moet. Spiegelt zich niet graag ken­ nelijk. De textiel­vorm bij het Cy­ clotron tenslotte schijnt de domine­ rende mannelijke architectuur van het hoofdgebouw nog enigszins te kompenseren. Een associatie die geen rolpatronen zal doorbreken. VOYEUR

maakt). Ik kan me nog goed een Ud van de ontgroeningscommissie ­ hij kan ook rector van het corps ge­ weest zijn ­ herinneren die daar heel eigenwijs rondUep en driftig met een rotanstokje tikken stond uit te delen. Ik geloof niet dat hij zoveel veranderd is. Want hij wil nog steeds graag anderen op de vin­ gers tilcken maar dan als lid van de Tweede Kamer. Nee, namen noem ik niet. Maar hij maakt zich nu bezorgd over kinderzieltjes die be­ dorven kunnen worden door de Ster­reclame. Het is mijn opzet altijd geweest om na een periode van zeven jaar een nieuw facet in mijn werkzaamhe­ den aan te brengen. Dat is me aar­ dig gelukt. Inventarisadministra­ tie, pensieonadministratie, recht­ positionele zaken, personeelsregle­ ment, begrotingsbewaking, infor­ matieveverschaff ing over P Z . . . , een verscheidenheid van zaken waarmee ik me in de loop der jaren mee heb beziggehouden of nog be­ zig houd. Wat de informatiever­ schaffing betreft kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat talloze mensen een zekere schroom hebben om als ze met vragen zitten naar PZ toe te stappen. Er is niet zo'n hoge drempel als men soms denkt. In dit verband vind ik het jammer dat Ad Valvas de personeelsmededelingen in zulke onleesbare lettertjes af­ drukt. In de commissie van overleg pro­ beer ik het mijne ertoe bij te dragen dat de naam van de commissie wordt waargemaakt. D e delegaties opereren natuurlijk vanuit ver­ schillende invalhoeken maar door overleg valt het meeste te bereiken. Ik hoop dat ook by de toekomstige bezuinigingsmaatregelen hiervan sprake zal zijn. Het notuleren is voor mij een routinematige bezig­ heid. Ik schrijf veel op de VU maar ook thuis. D e Nederlandse taal is helemaal niet zo moeilijk. Het is een prachtige taal waar je alle kanten mee opkunt. Belangrijk voor mü is een goede zinsopbouw, niet twee­ maal het zelfde woord gebruiken en het vinden van eenvoudige Neder­ landse woorden. Ik heb Uever dat een hoogleraar zegt: het is mij te eenvoudig, dan dat een schoonma­ ker zegt: ik begrijp het niet. De doelstelling van de VU is voor my iets onaantastbaars, hoewel er natuuriyk over gediscussieerd mag worden. Het christen zyn betekent voor my: leven vanuit de Bybel, met vallen en opstaan.

SréL vf\r

Mof^ S ­^^rc^^itiG,

IK Kfi^s É€. ééAf KIND \jf).y}l

t^o^ lAf^K BJ^^T

De correspondentie van doctor Degen Dr. F.M. Degen De Boelelaan 1105 ' Amsterdam

Aan: Drs. Frits Degen Instituut voor Germanistiek R.U. Leiden Amsterdam, 10 november 1980

Neen beste broer, ik geloof datje toch niet helemaal goed begrijpt wat Pais allemaal wil. Ik moet eerUjk zeggen dat ik ook enigszins het spoor byster was geraakt temidden van aUe nota's, uitspraken, wetsont­ werpen en overleggen. Maar gelukkig hebben we hier op de VU een speciaal burootje van Paisologen, dat zich onledig houdt met het jaariy ks doen versclujnen van een nota, die alle andere nota's overbodig maakt: de Overzichtsnota. D it boekwerkje recyclet alles wat er gedurende het voorgaande jaar vanuit D en Haag over de universiteiten is uitgestort. Zowel papiersoort als schiijf­ styi zyn dus een beetje grijzig. Maar het bespaart een hoop lees­ werk. Na kennisname van het werk van deze professionele Palskykers, begin ik een beetje een Ujn te ontdekken in het onderwijsbeleid. Het lykt allemaal heel moeiiyk, maar in feite is het doodsimpel. Het recept is als volgt. Neem een willekeurig beleidsdoel. Bedenk vervolgens een middel dat realisering van dat doel onmogeiyk maakt. Tel die twee by elkaar op. En voila: het Paisei van Colum­ bus! De minister wil een betere academische opleiding, in kortere tyd en met minder personeel. Hy wil meer mensen laten profiteren van hoger onderwys, door het instellen van nimierus fixi. Hy wil meer inzet en toewyding van het wetenschappeiyk personeel, middels^alarisverlaging. Hy wil kwaliteitsverhoging van onder­ wys en onderzoek, via bezuinigingen. Hy wil meer vrouweUjk personeel benoemen, by een absolute vacaturestop. Hy wil meer en beter onderzoek, door de onderzoekstyd van wetenschappers te laten besteden aan het vergaderen in landeiyke werkgemeen­ schappen en het lezen van steeds weer nieuwe struktuumota's. Hy wil studenten opleiden tot zelfstandige en mondige doctoran­ dussen, in een ondemocratische bestuursstruktuur. Hy wil de werkloosheid bestrijden, en maakt deel uit van het kabinet Van Agt. Hy wil meer overleg, en jaagt universiteiten en vakbonden tegen zich in het harnas. Hy wil verlaging van de te hoge salaris­ sen van academici, en is Ud van de W D. Hy wU een goed onder­ wysbeleid in Nederland, en wordt uitgerekend zelf minister van O en W. Enz., enz., enz. Het Ujkt misschien allemaal onlogisch, inconsistent en ingewikkeld. Maar als je goed doordenkt, kom je er wel uit. Ik ben trouwens wel heel biy, dat Pais nog in geen velden of wegen te bekennen was, toen wy gingen studeren. Als zyn huidi­ ge plannen voor beperking van de toelating van studenten tot de universiteit toentertyd gerealiseerd waren, dan waren jy en ik nooit aan de bak gekomen. Ten eerste waren onze eindexamencyfers toch wat minnetjes. Dat was natuuriyk niet zo vreemd, wy kwamen immers uit een eenvoudig plattelandsmUieu, en dan nota bene nog wel uit Hoen­ derlo, waar D s. Heldring by wyze van spreken zojuist de eerste waterput had geslagen en net de eerste bybels had rondgedeeld. Het was met onze taalbeheersing dan ook niet al te best gesteld. En bovendien spraken we Boer Koekoeks. Tegenwoordig erken­ nen onderwyskundigen dat als belemmerende faktoren in het volgen van het middelbaar onderwys. Maar Pais houdt er in zyn nieuwe selektieplannen geen rekening mee: domme, maar taal­ vaardige dokters­ en advocatenkringen krijgen altyd hoge eind­ examencyfers, en mogen dus student worden. Ja, zo bUj ven de laagste klassen natuuriyk altyd dom. '^ Ten tweede hadden wy nooit aan een toelatingsexamen voor de universiteit kunnen deelnemen (zoals Pais nu wil). D e drie maanden na ons eindexamen moesten we immers meehelpen op het land om onze studie te bekostigen. En ten derde waren we niet van het vrouweUjk geslEicht. En we hadden onze dienstpUcht nog niet vervuld. En we waren geen buitenlands vluchteUng (hoewel de Veluwe inderty d ook nog niet écht als binnenland werd beschouwd). Kortom, we behoorden eigeniyk tot geen enkele zieUge groep, die voor positieve discri­ minatie in aanmerking komt. Als Pais' plannen doorgaan, ziet het er somber uit voor kansar­ me, sociaal gedepriveerde, manneUjke, dienstweigerende, taalar­ me jongeren van de Veluwe. Nee Prits, met zo'n selektiebeleid in onze tyd, had het er slecht voorgestaan met de wetenschap. D e germanistiek had nooit die hoge vlucht kunnen nemen als Frits Degen bankbediende was geworden. En de sociale wetenschap­ pen hadden nog minder dan nu aanspraak mogen maken op het predikaat 'wetenschappen', als Frans Degen voor de sociale aca­ demie had moeten kiezen. Ik vrees dat het met die toelatmgsplannen hetzelfde is als met alle Paisplannen. Het doel (rechtvaardige en rationele verdeling van beschikbare studentenplaatsen) is heel mooi. Maar er wordt een middel bedacht, dat het bereiken van dat doel te enen male onmogeiyk maakt. Houdoe,

- • OM Dié 3Z exTT?/» PLftftTiOJ Vt

SLIM oG(.nly: V/AKT Hér

op D«- vU fr«»J~ cisècHi. VKdWHf*; -AfDßM ViM(r.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen