Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Ad Valvas 1980-1981 - pagina 466

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ad Valvas 1980-1981 - pagina 466

15 minuten leestijd

ADVALVAS —26 JUNI 1981

16

Dag doctor Degen Doctor Degen is na deze Ad Valvas niet meer. Althans, zijn solistische universitaire prikaktie. Hij gaat zijn wetenschappelijke verdiensten de komende periode innoverend uitbouwen teneinde reeds tijdens zijn leven van het momenteel vlot genererende eerbetoon te kunnen genieten. Doctor Abraham de Swaan van de belendende universiteit - ontpopt als begaafde kapper van wetenschappelijk dor hout - zou, als hij aan de VU zou zitten, het mes in de schede laten. Want Degen leeft, staat weer op het punt uit te botten en werpt dankzij puike bemesting met 'the

De redaktie van Ad Valvas speurt naar een kiene

proved old-time cow-shit' dra een nieuwe, rijkere seizoensgebonden reeks geleerde vruchten af. Wie mocht denken dat dr. Degen al duellerend ä la Jacobse en Van Es roemloos ten onder zou gaan, vergist zich meer dan deerlijk. Hulde aan Degen. Lof voor hem, die als geen ander de naam van de VU hooghield en hoog zal houden. Van de brieven die hij bij zijn afscheid van meelevende VU-genoten mocht ontvangen, hebben we er eentje afgedrukt op pagina 2. Een doorgrondend epistel.

COLUMNIST voor de achterpagina. Dus iemand die het (universitaire) leven op zijn/haar tong proeft en d a t met gepunte pen, gedoopt in humor en satire en wat dies meer zij, journalistiek op papier weet te zetten. Interesse? Redaktie-adres; VU-hoofdgebouw, kamer OD-01. Tel.. 6930, b g g 4330

Redaktie

Mensen van de VU 'Het komend j a a r gaan zo'n negen damesteams meedoen a a n de competitie. Het damesvoetbal heeft een enorm hoge vlucht genomen; elk j a a r zien we een verdubbeling van h e t a a n t a l speelsters. Sommige vrouwen zou ik niet a a n r a d e n om te gaan voetballen. Voetbal is een echte loopsport. In h e t algemeen h e b ben vrouwen een slechtere looptechniek dan m a n n e n , 't Ligt misschien a a n h u n fysiek, m a a r ook omdat ze meestal niet van jongs af a a n gewend zijg te voetballen. Een goede traptechniek missen ze vaak ook. Niet verwonderlijk, omdat ze vroeger andere dingen gedaan hebben, zoals touwtje springen. D a t n e e m t niet weg dat hier meisjes rondlopen die fantastisch k u n n e n voetballen en een uitstekende balen looptechniek bezitten. Sommige zouden zo mee k u n n e n doen in de herenoompetitie. _ Voetbal als vrouwensjjort wordt ook steeds meer geaccepteerd. Vroeger moesten de meisjes allerlei opmerkingen van de t r i b u n e horen zoals: Hé, T r u u s , hou je benen bij elkaar, anders g a a t de bal er door heen. Nu hoor je steeds meer: W a t k a n die meid aardig spelen. Zelf moest ik in h e t begin er ook een beetje a a n wennen. K w a m een keer de sporthal b i n n e n en hoorde één van de meisjes zeggen: "Jeetje, wat is hier hier benauwd." Ik riep toen gedachteloos ('k was een beetje a a n geschoten): "Nou meid, d a n trek je je blousje toch uit." De dubbelzinnigheid van de opmerking had ik niet zo bedoeld, m a a r ze kon me m e t h a a r ogen wel vermoorden. Het is overigens opvallend hoeveel feministes a a n voetbal doen. Wel stoort h e t me dat de damestoernooien altijd door de m a n n e n georganiseerd moeten worden. Bij de ASA werk ik voor iets boven h e t minimumloon. Gezien mijn leeftijd en ervaring denk ik toch wel beter betaald werk te k u n n e n krijgen, m a a r ik vind h e t werk erg leuk. Veel c o n t a c t e n door de telefoon, m a a r ook mondeling a a n de balie. Er valt veel te regelen, ook op administratief gebied. Op h e t ogenblik zijn er niet veel baantjes te verdelen, en is er veel aanbod a a n mensen. Bij de verdeling komt er soms wel enige vriendjespolitiek om de hoek kijken. Ik ken natuurlijk ontzettend veel mensen. Als ik weet dat iemand een goede instelling op h e t veld heeft, dan wil ik h e m nog wel eens helpen. I k h e b al heel w a t voetballers a a n een baantje geholpen. M a a r over h e t algemeen proberen we h e t werk toch redelijk te verdelen. Mensen die h e t hele j a a r door voor ons werken genieten de voorkeur, zeker als we weten d a t ze h e t geld erg nodig hebben, voor h e t ziekenfonds of voor vakantie. 't Voordeel is d a t ik bijna al h e t werk d a t te verdelen is zelf gedaan heb. Dus ik weet waarover ik p r a a t . Zelf werk ik de weekends op Schiphol, onze grootste werkgever. D a n zie ik d a a r hoe de instelling is van de m e n s e n die voor ons b u r o werken. W a t me de laatste tijd a a n de balie opvalt is hoe minder prettige b a n e n gretig aftrek vinden. In vorige j a r e n moesten we daarvoor echt mensen zoeken en ze daartoe overhalen. Het leukste baantje d a t ik zelf ged a a n heb dateert van e e n j a a r of vijf

Jacob Breakers werkstudent Uilenstede Sinds 1970 een markente verschijning m het Uilenstede-wereldje, sowel op sportgebied, in de arbeidsbemiddeling als in het uitgaansleven. Coordinator van het veelbeoefende saaivoetbal, scheidsrechter en mede-initiator van de damesvoetbalcompetitie. HIJ is verder baliekracht van het plaatselijke filiaal van het A^SAuitzendburo. alsmede een frekwent bezoeker van de lokale sociëteit. Prototype van de werkstudent, waarbij het accent komt te liggen op 'werk'. Af en toe doet Jacob (35 jaar) pogingen om zijn doctoraalstudie economie voort te zetten. Hij werkt vaak erg hard om uitgebreide vakanties, vaak naar verre landen, te bekostigen BIJ het verschijnen van dit nummer fietst hij over de poesta's van Hongarije.

terug. We moesten toen voor een bedrijf auto?s wegbrengen n a a r Perzie. S p a n n e n d e belevenissen meegemaakt, af en toe een beetje dramatisch. We kwamen door de ruige, onbevolkte streken van Oost Turkije waar hasjvelden zijn. Een p a a r Duitse s t u d e n t e n hebben toen hasj meegenomen, verstopt onder h e t matje van de auto. Erg riskant, zeker ten tijde van de sjah. De enerverende terugreis per bus zal ik ook niet gauw vergeten. De nieuwe bus werd eerst ingewijd.

Voor mijn ogen werd de kop van een levend s c h a a p afgehakt. Het beest bloedde leeg. N a d a t de bus was schoongemaakt van h e t bloed, werd de reis ondernomen. Onderweg kreeg één van de twee T u r k s e chauffeurs h e t a a n de stok met een Perzische passagier. De bus werd a a n de k a n t gezet en h e t gevecht werd buiten voortgezet. Op een gegeven m o m e n t keilde er een baksteen door de ruit van de bus. Even later k w a m e n de beide k e m p h a n e n bebloed n a a r binnen. We gingen voorlopig weer verder en h e t leek erop dat de reis ongestoord zou verlopen, vooral toen de T u r k en de Pers de vrede zouden gaan tekenen. Dicht bij een afgrond stonden ze elkaar de h a n d e n te schudden. M a a r ineens wilde de T u r k de Pers in het ravijn duwen. Eén van de passagiers kon h e t nog n e t verhinderen. Later is de T u r k door de politie in A n k a r a uit de bus gehaald. 'k Heb nooit met tegenzin op Uilenstede gewoond. Hoewel ik de laatste j a r e n ga merken d a t ik ouder word. Aan de jongere leeftijdscategorie r a a k ik een beetje ontgroeid. Het valt je steeds meer op hoeveel m u ziekgekken er op Uilenstede zijn. J e wordt soms knettergek van de popmuziek van Hilversum III die s t a a t te j a m m e r e n . Ik ga er niet zo gauw over klagen. J e moet vrijheid, blijheid opbrengen. Op de eenheid h e b ik de laatste j a r e n niet zoveel contacten meer. Die liggen meer in h e t sportgeb e u r e n en de sociëteit. De soos bezoek ik regelmatig. J e k a m e r is te klein en vaak rommelig. D a n heb je de neiging om je vertier buiten de d e u r te gaan zoeken. Vrienden en kennissen van me zijn ook regelmatige soosbezoekers. Er is daar wel sprake van een verjonging, m a a r ik p r a a t daar voornamelijk met oudere vrienc^jes uit de sporthal, 't Is geen select groepje, m a a r wel een klem groepje. Ik zou nog moeten zien of h e t won e n in de stad me zou bevallen. J e moet dan een nieuwe kennissenkring opbouwen, 't Grote voordeel hier is d a t j e altijd bij mensen langs k u n t g a a n en ze a a n k u n t schieten. Het werkstudentschap bevalt me uitstekend. Er zijn periodes bij d a t ik weken 80 u u r a c h t e r elkaar draai, m a a r soms ook 15 ä 20 u u r per week werk. Ik hou van een regelmatige onregelmatigheid. Als ik er zeker van was dat ik op deze m a n i e r tot mijn AOW zou k u n n e n leven, d a n zou ik daarvoor gagarandeerd tekenen.' (B.M.)

ééN SuZOrJDiR f>R(:TTI(se

Gaigala 0«M 8lJ

De correspondentie van doctor Deg^n Dr. F.M. Öegen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Aan: drs. Frits Degen p / a I n s t i t u u t voor Germanistiek R U Leiden Amsterdam, 22 j u n i 1981

Beste Frits, hartelijk b e d a n k t voor je kado. D a t moet je h a n d e n vol geld gekost hebben. Zo'n mooie lederen band, en d a n in echt goudopdruk: De Correspondentie van Doctor Degen. Ik ben er apetrots op. Ik voel me n e t als de gemiddelde nederlandse wetenschapper, als hij zijn eerste (en meestentijds tevens ook laatste) publikatie a a n vrienden en m a g e n k a n vertonen: H e t Proefschrift! J e weet hoe h e t gaat m e t de modale dissertatie. De jonge doctor wordt tot a a n zijn dood gekweld door de vraag: zou ooit eens iemand h e t écht gelezen hebben? Met de correspondentie van Degen is h e t niet veel anders gesteld. In h e t afgelopen j a a r heb ik hooguit een tiental reakties mogen ontvangen van mensen, die h e t kennelijk gelezen hadden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om iedereen van enig gewicht op De Boelelaan a a n t e vallen, t e kwetsen e n o n h e u s t e bejegenen. M a a r je moet kennelijk heel wat meer la weit produceren, wil je de v u - h o t e m e t o t e n op de kast knjgen. Twee ingezonden brieven a a n Ad Valvas n a a r aanleiding y a n Degen zijn me goed bijgebleven. De ene kwam van de door een (tot n u toe) milde en ongevaarlijke vorm van gekte geplaagde Swami A n a n d Adi. Net als alle leden van semi-fascistische clubs, stelt deze m a n alles in h e t werk om in de pers te komen, ook al s t a a t hij daarbij zelf voor paal. Bovendien is deze VU-veteraan ook nog eens van n a t u r e én beroepsmatig publiciteitsgeil. Zo'n lichtbetimmerde k w e r u l a n t k u n je dus eigenlijk niet meetellen. Een tweede brief kwam van een zekere Madeion Broekhuis, die h a a r baas om begrijpelijke redenen wilde vrijpleiten van kenmerken, die Degen h e m h a d toegedicht, zoals 'stoffig' en 'dor voorkomen'. Terwijl d a t n o t a b e n e h a a s t tautologische epitheta o m a n t i a zijn v a n iedereen, die b i n n e n de literaire faculteit werkzaam is of studeert. Overigens vormt die Madeion zelf hierop een gunstige uitzondering. Het is ronduit een ontzettend lekker stuk. Vermoedelijk heeft ze h e t juist d a a r o m veiliger geacht om h a a r werkkring te kiezen tussen de gemoedelijke, lichtelijk aftandse en merendeels impotente miereneukers van Letteren. M a a r van Diepenhorst, Verheul, De Jager, h e t college van dekanen, de Vereniging, de UR, de redaktie van Ad Valvas, de gereformeerde kerk, de CPN, B r i n k m a n , Pais, B h a g w a n zelf, en nóg hogere wezens, die h e t voorrecht hadden, om door Degen over d e ' hekel gehaald te worden, heb ik nooit enige reaktie in positieve of negatieve zm mogen ontvangen. Ik denk dat h o g e r h a n d zich bewust gedeist houdt. De coryfeeën wachten geduldig tot de gouden tijden van de stukjesschrijvers voorbij zijn. Het verschijnsel 'columnist' hoort duidelijk bij de economische hoogconjunctuur. J e voelt je zeker en veilig genoeg, om m a c h t h e b b e r s en misdadigers a a n de k a a k te stellen. M a a r de m a c h t h e b b e r s weten m a a r al te goed, d a t de kritikasters in h u n schulp kruipen, zodra de kansen keren. En d a t is n u h e t geval. Zelfs een vaste aanstelling is momenteel geen g a r a n t i e meer, d a t je tot h e t einde der dagen onbekommerd k u n t doordoezelen a a n Minerva's z a c h t e boezem. Als m e n er op de VU ooit a c h t e r komt, wie Degen schreef, lig ik b i n n e n een j a a r op de keien. Onder h e t mom van plotseling gebleken incompetentie of van ontuchtige handelingen met studentes tijdens t e n t a m e n s of practica. (Net alsof je n o r m a a l gesprokgn daarvoor op de VU wordt ontslagen.)' Hoe dan ook: ik kom op de keien. Ik hoop d a t je je realiseert, dat we in een merkwaardig tijdsgewricht leven, Prits. We hebben ons even k u n n e n verzetten. We hebben ons in korte tijd weten vrij te vechten van autoriteiten, burgerdom, vooroordelen en taboes. M a a r n e t zoals de eerste Aufklahrung al spoedig gevolgd werd door de duisternis van Rest a u r a t i e en Romantiek, zo zal onze tweede Verlichting gesmoord en afgestraft worden door de op de crisisgolven van h e t kerend economisch tij terugkomende bazen en burgers. D a a r o m geloof ik ook niet d a t Ad Valvas succes zal hebben m e t h a a r pogingen om een opvolger voor Degen te vinden. Ik was de laatste van een groep academici, die zich lieten wakker schudden door de kritiek van studentenbeweging en linkse wereldhervormers. M a a r overmoedig geworden door h e t enthousiaste onthaal, d a t ons bij die jeugdige progressievelmgen ten deel viel, sloegen wij door. En n u er inmiddels geen enkele vooruitstrevende s t u d e n t meer is te vinden, blijven wij m a a r dooremmeren over vrijheid, gelijkheid, solidariteit, openheid van bestuur, en democratie. Een enkeling van ons werd tijdig verstandig. Dicky K u i per bijvoorbeeld heeft zijn Indiase ketting afgelegd. Hij wordt volgend j a a r de eerste VU-rector magnificus met halflange h a r e n , en zonder stropdas. M a a r ik ben gewoon te dom of te halsstarrig. We zullen weer moeten leren, d a t we niets in te brengen hebben dan lege briefjes. Misschien d a t wij onze kleinkinderen toch nog verhalen zullen k u n n e n vertellen over armoede, lijden en onrecht. Zullen die verhalen n e t zo h a r t v e r s c h e u r e n d zijn als die w a a r O p a ons vroeger zo mee boeide? I n ieder geval zal ik de in leer gebonden columns van Degen zorgvuldig bewaren, als bewijs d a t ik óók een tijd heb meegemaakt, w a a r i n machtigen wijselijk h u n m o n d hielden, en a n d e r e n soms konden spreken. Groetjes, Frans Degen

u

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1980

Ad Valvas | 466 Pagina's

Ad Valvas 1980-1981 - pagina 466

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1980

Ad Valvas | 466 Pagina's