Ad Valvas 1980-1981 - pagina 216

AD VALVAS — 19 DECEMBER 1980

16

De correspondentie van doctor Degen Aan: Drs. Frits Degen p/a Instituut voor Germanistiek R.U. Leiden Amsterdam, 14­12­1980

Vrouwenwraak Op 10­10­80, openingsdag van de metro, stonden voorop Het Parool, bovenaan naast elkaar, twee grote betekenisvolle foto's. Rechts een mo­ mentopname van jeugdige idealis­ ten die overal polak aan hebben, bezig het station Nieuwmarkt te ope­ nen met een stormram. Heb u gezien dat één van die kortharigen een meisje was? Nou ik wel, omdat ik haar ken. 'tIsBat>s. Op de linker foto zag je de aankomst der genodigden, vol saaie herenmode en nog veel korthariger­ berooid door uitgescho­ ten tondeuses. De koninginnecom­ , missaris stond te tokkelen met de burgemeester. Maar tussen deze beid­ den door zag je nog een derde: ing. W. Bos Junior. Wat heeft deze figuur te maken met Babs op de andere foto? Voor ü een vraag voor mij een weet. Als beroepsuitzendkracht heb ik veel gezworven. Op een morgen zat ik eens aan een tafel te romme­ len in de directiekeet van Bos Kalis bij de Vinkeveense Plassen. Tegen­ over mij ing. Wülie Bos, bezig een gloeipot koffie leeg te drinken om de dampige aanslag van een zware ka­ ter uit zijn hoofd te wassen. 'Dat ik all compagnon van me vader zoiets stoms moet doen als de post afleg­ gen!', rochelde hij. De bloederige ogen onder het lage voorhoofddek­ sel en de wijsneus waren beschuldi­ gend op de oude heer gericht. 'Luis­ ter eens even, ik ben zelf ook begon^ nen als...' Wülie had zich al weer omgedraaid, schroefde een tweede gloeipot open en sleepte zijn blik moeizaam door een dreigschrift van de Gemeente Amsterdam. 'Moet je dit zien pa! Ze weten niet of we zand voor de metro kunnen blijven zui­ gen ... Gedeputeerde Staten zal de concessie alleen verlengen als Vin­ keveen het goed vindt.' De oude heer reutelde meteen een gevolgtrekking: 'Nou dan moeten we voor 1 mei die zandput leegzuigerU' 'En een extra installatie huren?? Laten we eerst Vinkeveen maar polsen!' 'Die zijn zo rood als lucifers, jongeheer. Bürge­

meester Wittéboord doet geen bek open tegen ons zuigers!' 'Hangt er vanaf hoe je ze besluipt pa'' Er klonk een ritmisch keélgeratel door de di­ rectiekeet, als van een vogelijn, het­ geen er op duidde, dat WUlie scha­ terde. HIER KOMT BABS. In het Vinke­ veense buurthuis 'De Luistervink'

Column door Wim Heins kwam de muziek vanavond van een bandje. Door een drukfout was de formatie Sexagesima aangekondigd als 'vervelende popgroep' in plaats van 'wervelende popgroep'. De band was nu met rode schenen weg­ gebleven. Een kereltje met een krul­ snor en een opgekropte lachbui in zijn ogen vertelde Bobs dat hij Star­ fighterpiloot was. 'Maar nu werk ik zivart als schoorsteenveger.' Ze ging dansen en hij bracht haar thuis. Bin­ nen versierde hij het ook bij haar vader. Die schold op het economisch nut. 'Maar zuigen ze ons dan hele­

l/U­Kerstzang Galgala Op dinsdag 23 december zingt het VU­Instant­Koor kerstliederen in de foyer van het hoofdgebouw. Het koor laat dan horen wat het in enkele repetities van dirigent Daan Admiraal heeft geleerd. Een paar leden van de poézaegroep van de VU zullen verschillende teksten voor­ dragen. Na de uitvoering is er gelegenheid voor samenzang. Ewald Kooiman zal op het harmonium de begelei­ ding verzorgen. De personeelsver­ eniging biedt een kop koffie aan. Iedereen is van harte welkom. Aan­ vang om 12.15 uur. ­ ­

Mfl6­ |K

VAN {/AN OéZé GéCédéfi­

CCÖMKMG NIJM­\/\/IK roé

ré

maal leeg voor die Amsterdamse metro?' vroeg Wulem. 'Ja dat is be­ langrijker dan het milieu hier snap je?' 'Dus u als wethouder gaat daar helemaal niks tegen doen?!' 'STuur­ lijk wel. Gedeputeerde Staten moet de concessie intrekken.' 'Per wan­ neer??' 'Nee dat is stadsgeheim. Mondje dicht.' Babs' moeder besloot dat Willem in het weekend mee moest naar het zomerhuisje op het eiland. Maar de familie zat die za­ terdag ternauwernood aan de koffie of het eilandje begon te beven. Een reep van de oever maakte zomaar plaats voor borrelende vloed. 'Er is een drijvende bok bij gekomen'' riep vader, 'ze zuigen nu natuurlijk dub­ bel hardl' Dof krakend begon de grond met bomen en dl in de diepte te verzinken. 'Aan boord!' Vader planste reeds met de KTV in zijn armen naar de zeüboot. Wadend en zwemmend sleepte men nog wat be­ zittingen het schommelende vaar­ tuigje in. Onderwijl stevende er een energiek tuffend dienstgevaarte van Bos Kalis naderbij. 'Mosterd na de maaltijd!' brulde vader ten welkom. Maar ze moesten Willem hebben. 'Meneer Bos, de baas vraagt om assi­ stentie.' 'Wat?! Hoor je bij die schof­ ten?' klonk het van links. 'Zaken zijn taken'' verklaarde WUlie, en sprong in de werkschuit welke puffend vluchtte. De laatste boomtop ver­ dween nu onder de golf spiegel. Babs werd eerstejaars studievrouw in Amsterdam en bezocht begin ok­ tober een lezing van Kate Millet, aut­ rice van het boek waar Babs de zomervakantie mee had doorge­ bracht: 'SexucU Politics'. Dus daar­ om moest het patriarchaat hen al­ tijd zo nodig bekaksmeren met por­ nologisch blaambloot! Omdat man^ nen mislukte vrouwen zijnJ Na af­ loop besloten de vrouwen dat de mannenmolen metterdaad moest worden stopgezet. Op 10­10­80 werd er boven de doorgang naast het Bin­ nengasthuis een bord aan de muur getimmerd met de nieuwe naam: 'OUDE VROUWHUISPOORT'. Daarna zakte Bcibs af richting Nieuwmarkt en voelde zich heel agressief. Niemand zal het gek vin­ den dat Babs zich opvliegend aan­ sloot bij de idealisten, toen die met een verkeersbord als stormram in­ breuk begonnen te maken op het nieuwe station van de ondergrondse ­ waarvoor immers de vaste grond was weggezogen uit haar hart?

Dr. F.M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Beste broer, je hoort wel eens beweren dat de universiteiten trage en logge lichamen zijn. Men stelt dan dat de universiteiten te ver van de maatschappij af staan. Dat ze niet slagvaardig zouden kunnen inspelen op actuele kwesties en problemen. Nou, dat soort ongefundeerde beschuldigingen is nu mooi ontkracht. Alle beschikbare kennis, middelen, onderzoekservaring, intelli­ gentie en werkkracht worden momenteel in dienst gesteld van het oplossen van slechts één vraag: Hoe ontsnappen wij aan de bezuinigingen? Het is aardig om te zien, dat de verschillende fakulteiten verschillende Strategien hebben om het CvB te ver­ murwen, al naar gelang hun eigen aard. Het is mij ­ als sociaal­ wetenschapper ­ natuurlijk een groot genoegen, dat mijn vak­ groep met de beste oplossing tot nu toe is gekomen. Je kan ook niet anders verwachten. De maatschappij is Immers onze des­ kundigheid bij uitstek. De medici reageren eigenlijk nog het domst van allemaal. En dat verbaast me niks. Ik heb je al eens uitgelegd, dat 'medicijnen' helemaal geen wetenschap is. Er zijn twee mogelijkheden. Of het is iets wat je Inneemt, net als alcohol. In dat geval hgt het heel simpel. Er bestaat nergens een alcoholische faculteit, waarom dan wél een medische? Of het is een ambacht: mensen repareren, net zoals je een stoel of een computer repareert. In dat geval hoort het thuis op de ambachtsschool, of eventueel op de HTS. Hoe dan ook, die medici weten niets beters te doen, dan de bezui­ nigingen te weigeren. Ze vallen het CvB lastig met zieUge jere­ miades over patiëntenzorg, kankeronderzoek en stervensbege­ leiding. 'Echt, heren collegae, onze patiënten kunnen niets mis­ sen', fluisteren ze met omfloerste stem, verstikt door overmatig genot van champagne en dure sigaren. 'Net of die andere facul­ teiten ­ vanuit hun specifieke taakstelling ­ niet even belangrij­ ke dingen te doen hebben', denkt het CvB. En hardop zegt het: 'We zouden misschien wat op de honoraria kunnen bezuinigen?' En wég is ineens de medische delegatie. Ik vrees dat we voorlopig nog wel met het kankerprobleem blijven zitten. De eerbiedwaardige Letterenfaculteit heeft ook iets origineels bedacht, de taktlek van de verstrooidheid. Ze doen net of ze het woord 'formatiereductie' niet begrijpen. Ze maken domweg geen schema's, plaatjes of plannetjes. Ze doen net of ze zich niet voor kunnen stellen, dat het CvB zó een stelletje cultuurbarbaren is, dat het nou uitgerekend op Letteren zou willen bezuinigen. Nou, dat zullen ze dan wel gewaar worden. Die Verheul en die Brink­ man lezen nooit wat anders dan nota's en stencils. En dat is toch wel even iets anders dan Cicero of Multatuli. 'Die hebben tn ieder geval geen stervensbegeleiding meer nodig', zie je Verheul den­ ken. _ De pedagogen op hun beurt gedragen zich als Brave Hendrikken en Brave Maria's. Die waren razendsnel met hun reductiesche­ ma. Nog vóór dat de UR ook maar iets had besloten over bezuini­ gingen, trok de knapste leerUng van die faculteit ­ in zijn nieuw­ ste korte broek en met nog natte haren ­ al aan de bel bij boven­ meester Brinkman. 'Wij hebben ons huiswerk al af, meester!', riep het ventje opgetogen. En net als alle brave leerlingen van alle tijden hoopt het joch op een mooi plaatje als beloning. In dit geval dus een inleverplaatje zonder verlies van formatieplaat­ sen. En zo kan je wel doorgaan. De theologen beleggen een bezin­ ningsbijeenkomst en dienen een bede in bij het CvB. De econo­ men bepleiten een injectie in de vraag naar en het aanbod van economische wetenschap. A lleen de filosofen hebben nog geen concreet plan: die denken nog na over de beste oplossing. Mijn vakgroep pakt het heel anders aan. Wij leveren met graagte in. Wij hebben zelfs al verscheidene mensen ontslagen. Ja, veel meer nog dan strikt gezien noodzakelijk was. Wat hebben wij namelijk ontdekt? Juist dóór te bezuinigen kun je je formatie aanzienlijk uitbreiden. Dat gaat als volgt. De ontslagenen krij­ gen een uitkering uit dezelfde staatsruif, waar ze vroeger hun salaris uit ontvingen. Ze blijven dan ook gewoon doorwerken. En ze schrijven zo nu en dan een domme sollicitatiebrief in slecht nederlands, waar ze toch nooit antwoord op krijgen. En op de ontstane vacatures benoemen we nieuwe bekwame mensen. Eventuele verschillen tussen salaris en uitkering worden broe­ derlijk gedeeld. 2ß simpel is dat! Ik ken faculteiten, waar personeelsleden geen koffie meer dur­ ven accepteren, die gehaald is door een collega die op de nomina­ tie staat om eruit te vliegen. En desondanks zijn de eerste vergif­ tigingsgevallen al gerapporteerd. Ik ken faculteiten, waar nie­ mand op het eind van de middag alleen "over de gangen durft te lopen. Ik ken faculteiten, waar ieder nieuw geval van ziekte of overspanning met gejuich wordt begroet. Immers, je weet nooit: het kan wel een chronisch geval zijn! In mijn vakgroep niets van dat alles. Het enige probleem bij ons is het nijpende ruimtegebrek. ledere kamer heeft nu minstens drie bewoners: één echt personeelslid en twee uitkeringstrekkers. En de groei is er nog niet uit! Misschien iets voor Leiden, Frits? Frans Degen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen