Ad Valvas 1980-1981 - pagina 245

AD VALVAS — 30 JANUAR11981

5

Gespreksgroepen sexual iteit en relatievorming van start Op donderdag 12 februari organiseert de projekt­ groep Student­Sex­Relatie van het Vormingscen­ trum VU een avond in de Grote Sociëteit op Uilenste­ de (Kombinatiegebouw Uilenstede). Op deze avond treedt de Utrechtse kabaretgroep 'Zondag' op met een speciaal voor studenten geschreven stuk over relaties en sexualiteit. In de pauze zijn er standjes met materiaal over het projekt, boeken, blaadjes etc. over het thema en kun je je eventueel inschrijven voor een van de gespreksgroepen, die het SSR­pro­ jekt organiseert. Na de pauze treedt de band 'Le Coup' op en is er een doorlopend videoprogramma. De volgende gespreksgroepen zullen van start gaan: • een vrouwengroep: in deze groep willen we de posi­ tie van vrouwen op de universiteit aan de orde stel­ len: opvoeding, toekomstverwachtingen, relaties, sexualiteit, al of niet kinderen, wonen, etc. • een groep over wonen en relaties: in deze groep gaat het om de invloed van je woonvorm op je rela­ ties, de voor­ en nadelen van verschillende manie­ ren van wonen e.d. • een groep sexuaUteit en relaties: hierin komen o.a. aan de orde: je opvoeding, normeringen t.a.v. sexualiteit, lijfelijkheid, erotiek etc. De groepen komen elke week bü elkaar gedurende 8 a 9 keer en worden begeleid door twee gespreksleiders van het VCVU. De groepen werken met literatuur­ mappen over het onderwerp en de eigen ervaringen van de deelnemers. Meer informatie hierover kun je op de avond aan de standjes krijgen. Je kunt je ook opgeven door de bon op deze pagina's in te vullen. In onderstaande stukjes wil het VCVU wat laten zien van zijn ideeën over enkele onderwerpen: de man­ vrouwverhouding, de mannenbeweging en wonen.

Man/vrouw­ verhouding Verliefdheid, vlinders in Je bnik, aan niets anders meer kannen denken: het lijkt wel een vlaag van verstandsverbijstering. Verliefd zijn is spannend, soms heel lenk (als het wederzijds is) soms heel teleurstellend (als dat niet zo is). Eén dingKls duidelijk: iedereen heeft behoefte aan warmte en vriendschap en probeert dat voor zichzelf te realiseren. De manier waarop je dat doet Is sterk beïnvloed door de ongeschre­ ven wetten van de maatschappij, waarin je leeft. Ook verliefd worden Is op een bepaalde manier geko­ deerd. Jongens moeten een meisje 'versieren', meines moeten zich la­ ten 'versieren'; op een bepaalde leeftijd moet je hét toch eens ge­ daan hebben, over homosexualiteit mag tegenwoordig gepraat worden, maar je kunt het beter zelf maar niet zyn; in een relatie vind je de hemel op aarde; wie alleen is. Is zie­ lig; verliefdheid leidt tot samenwo­ nen of trouwen, enz. enz. Het gaat erom dat we allemaal in­ tuïtief heel goed weten wat wel en wat niet hoort, wat normaal is en wat niet. Door dat sterke normbesef vallen er bijna automatisch hele groepen mensen uit de boot: b.v. homofielen, alleenstaanden, ge­ handikapten.

Nachtmerries 'Toen ik met mijn 16e op dansles zat kreeg ik nachtmerries van het feit dat ik (als meisjje) langer was dan de meeste jongens, zodat ik heel vaak langs de kant zat te kijkeri. Op myn zeventiende, achttiende, negen­ tiende was ik steeds verliefd op jon­ gens, maar ik was er van overtuigd dat het niets zou worden; ik was niet knap genoeg en zo werd het ook niets. Op myn twintigste Uet ik me in een kroeg versieren door een jon­ gen die me wel aardig leek. Geluk­ kig had ik nu eindelijk gevreeën en een vriend zoals alle anderen. De vriendschap duurde niet lang, ik was weer alleen en werd gekonf ron­

Margriet Koomi Freek Heerna, Marjan Kki teerd met vriendinnen en vrienden die met weinig anders dan hun rela­ tie schenen bezig te zUn. Ik was bui­ tengesloten, zielig, maar zo voelde ik me lang niet altijd. Langzaam maar zeker, begon ik te balen dat 'men' me steeds vroeg of ik al een vaste vriend had. Het leek het enige belangrijke te zijn, tegelijkertijd vond ik het zelf ook wel belangrijk. Het heeft lang geduiu­d voordat Ik zelf ooit initiatieven nam, een jon­ gen vertelde dat Ik verliefd op hem was. Nog langer om verliefdheid op zich te beschouwen als positief. En niet meteen ideeën te hebben over eeuwige trouw, de hemel op aarde, samenwonen.'

^genaamd normaal In een dergeUjke ervaring komen verschillende dingen aan het licht: er wordt van buitenaf grote druk op je uitgeoefend om je zogenaamd normaal te gedragen. Als je, om wat voor reden dan ook, probeert je leven anders in te richten stuit je op grote weerstand, niet in de laatste plaats van jezelf; meestal kost het veel tijd en ener^e om de beelden en normeringen die je van huis uit hebt meegekregen, daadwerkelijk uit je hoofd te zetten. Een belang­ rijk voorbeeld daarvan is de rol, die je als man of vrouw moet spelen; tot in de details is voorgeschreven hoe je je moet gedragen. A ls vrouw wacht je af tot een man je uitkiest of je manoevreert zo dat hy het idee heeft dat hij kiest, je mag niet boos worden als je in de kroeg geen gesprek meer kan voeren omdat een man denkt dat tiij meer recht op aandacht heeft dan je vriendin. Een man mag niet zwak zijn, zi)n gevoelens tonen; een vrouw moet dat juist, anders is ze niet vrouwe­ lijk. Etc. etc. Door dergelijke ge­ schreven en ongeschreven wetten wordt het erg moeilijk om je leven te leven zoals jtj dat wilt. Gelukkig verandert er de laatste jaren wel iets, met pijn en moeite, voor een

l^^rr

'

'

fl c^^SliV > ""^%h^ «

\i\

>;,

kv, ­

m ^ ViiW \ ^

A

deel omdat er over gepraat kan wor­ den.

Niet meer bang voor de mannen­ beweging In onderstaand stuk vertel ik van mijn nadenken over en mijn erva­ ringen met mijn positie als man. Voor een gedeelte baal ik mijn ideeën uit de mannen'beweglng'. Niet met alles wat onder de vlag van de beweging gebeurt kan ik wat; met de gevoeligheden, het over­emotionele bijvoorbeeld kan ik niet uit de voeten. Daarvan wil ik afstand nemen en alleen ge­ bruiken wat bij mijn eigen positie aansluit. Een reden om in een praatgroep met mannen te gaan was de kritiek van mijn vriendin dat ik zo weinig relationele problemen aan de orde stelde, dat ziJ er steeds mee moest komen. Ik voelde me daar schuldig over. Een andere reden was, dat ik al geruime tt|d vage onvrede gevoe­ lens had in mijn omgang met man­ nen en vrouwen. Ik praatte er wel met vrienden en vriendinnen over, maar dat vond ik niet genoeg; Ik wilde er systematischer over pra­ ten, en met mannen omdat de plaats die mannen in deze samenle­ ving toegewezen wordt voor een deel bepalend Is voor de ontwikke­ ling van hun denken en emotie. Daarom vind Ik dat mannen samen over hun eigen geschiedenis moe­ ten nadenken en niet alles 'zomaar' van de vrouwenbeweging moeten overnemen. Dat betekent natuur­ lijk niet dat zij geen bruikbare din­ gen oplevert, maar die moeten op de eigen situatie van de man betrok­ ken worden. De groep bestond uit zes mannen van mijn studierichting, allen min of meer aktief (geweest) In de stu­ dentenvakbond. We gaven onszelf heel duidelijk het predikaat 'praat­ groep', we gaan praten over onze positie als man en er moet iets uit­ komen. Het was onduidelijk wat dat Iets nu precies was, maar we had­ den wel het Idee dat het binnen een redelijke termijn Iets 'tastbaars' moest zijn. Na ruim een half jaar was dat er nog niet. Wel leuke bij­ eenkomsten met herinneringen en verhalen over vroeger en nu, ver­ liefdheden, versieren, (intieme) .•riendschappen met vrienden, moeilijkheden in eigen relaties, dis­ kussles over kritiek van vrouwen op ons gedrag. Na dat halve jaar Uep het af; de 'gewone' verhalen en her­ inneringen waren wel verteld, we kwamen niet verder, wat moesten we er nu mee. Het Idee bestond dat een aantal gedragingen, zoals bij­ voorbeeld versleren, eIgenUJk 'ver­ keerd' waren. Sexistisch, bezitterig, vrouwvijandig. Maar ja, daar kun je je dan schuldig over gaan voelen, en denken: 'Ik ben nog niet zover, het juiste bewustzün Is er nog niet', dat brengt je ook geen stap verder. Op deze manier moetje alles watje doet langs een moreel Uneaaltje gaan leggen of het 'goed' Is. Ikzelf heb daiar geen zin In, omdat het gewoon

vervelend Is om mezelf steeds weer in schuldgevoelens te dompelen; ik wil uitgaan van miJn gevoelens en wensen die ik als man heb; dat wil natuurlijk niet zeggen dat aan alles maar gehoor gegeven moet worden. Vanuit mijn gevoelens, die ik heb en die Ik erken, wil ik nadenken hoe het komt dat ik ze heb, aan welk beeld of Ideaal over hoe mannen (zouden) moeten zijn, ze refereren en wat het betekent voor anderen en voor mezelf als Ik mijn wensen ten uitvoer breng. Daarnaast kan Ik niet alleen maar uitgaan van miJn eigen wensen en verlangens. Mijn denken en emoties zijn ge­ vormd door maatschappelijke beel­ den over hoe Ik als man moet ziJn. Door vriendinnen, en algemener de vrouwenbeweging, worden eisen aan mijn gesteld. Soms vind Ik ze reeël en sluiten ze aan bij ervarin­ gen die ik heb of gehad heb; sonls kan ik er niets mee en kan Ik er alleen maar mijn schouders over ophalen. Laat ik proberen het met een paar voorbeelden konkreter te maken.

Pornografie Pornografie; Ik merk dat het me aanspreekt als ik me vervelend voel. Ik weet dat vrouwen daarin een ondei^eschikte positie hebben en dat het net lijkt alsof vrouwen al­ leen zuigen en neuken lekker vin­ den, en hoe gewelddadig, des te Ue­ ver ze het hebben. Tegelijkertijd weet ik dat erin voorgesteld wordt

wat mannen sexueel lekker vinden of moeten vinden; en de 'pure man­ nelijkheid', drie uur een erektle, vijf vrouwen op rij pakken. Eigenlijk mag Ik me er niet door aangespro­ ken voelen, maar het gebeurt soms wel. Ik denk dat dat komt omdat, wanneer Ik me slecht voel, ik er een soort bevestiging in zie van mtjn manzijn op een manier zoals er al jaren en nog steeds via reklame e.d. tegen me aangepraat wordt en die een onderdeel vormen van mijn identiteit, of ik het nu wil of niet. Het werkt als een bevestiging, maar Ik wil het niet, om bijna te zeggen: ik wU niet zo'n man zijn. Wat Ik voor­ lopig als miJn 'oplossing' wil noe­ men is, dat ik in een dergelijke situatie wil nagaan hoe het komt dat ik me zo vervelend voel en wat ik eraan kan veranderen; dit is ook beperkt: soms Is heel duidelijk waardoor het komt en zijn het gege­ venheden waarop ik geen greep heb.

Gevoelens uiten Een klacht van miJn vriendin Is dat Ik mijn gevoelens te weinig uit. Ik moet leren om ze onder woorden te brengen, In Ieder geval ze uiten, l^a, denk Ik dan, dat klopt, vaak heb Ik

van die vage onvredegevoelens, en ik weet niet goed hoe het komt. In mijn relaties met mijn vrienden en vriendinnen; wat ik me herinner van vroeger, dat ik het wel eens op vakbondsveigaderingen liad, als een 'grootheid' een verhaal hield wat geheel over me heen ging en ik dat niet durfde te zeggen; of in de kollegezaal, als ik het allemaal, maar onzin vond en er geen lulmte' was om dat te zeggen. Aan de ande­ re kant, soms heb Ik het Idee dat ik 'niets' voel, niet goed en niet slecht, 'gewoon'. Met dit soort dingen merk ik dat het me helpt om er met mannen en vrouwen over te praten; hebben ze soortgelijke ervaringen, wat doen ze ermee, kuimen we er samen iets aan doen? Kan ik verder komen met oplossingen van anderen. Met dit soort vragen ­ ook uit nieuws­ gierigheid ­ lees ik mannenbladen die in steeds grote getale verschij­ nen. Sommige stukken vind Ik leuk, kan Ik mezelf In herkennen of vind ik de verklaring van bepaalde man­ nelijke eigenschappen goed klin­ kend; soms vind ik ze vervelend, druipend van gevoeUgheden en schiüdgevoelens. Niet alles is bruik­ baar. Mannen moeten hun eigen weg zoeken en gedeeltelijk leder voor zich.

Wonen, dat doet iedereen Alsjegeendakbovenjehoofdhebt denk je: 'ik moet toch ergens wo­ nen'. Op zo'n moment lijkt het alleen over een dak boven je hoofd te gaan, maar we weten allemaal dat je, ook al zit je in zo'n ellendige situatie, wel degelijk meer eisen stelt dan alleen een dak boven je hoofd. Je wilt een behoorlijke ruimte, met redelijk licht, het moet niet te gehörig zijn, het m o e t . . . en dan komen de verschillen!

De één wil een eigen opgang en geen lastige hospita/pes, die al je gangen en met name bezoek kontroleert. Je woont dan meestal alleen. Een an­ der wil een eigen kamer om zich even terug te kunnen trekken en zichzelf te zijn. In dit geval woon je samen met iemand, die je partner wordt genoemd, of je woont met een groep samen, waaronder eventueel ook een partner/kind of je woont samen met je kind/eren, óf je woont I nog by je ouders. In ieder geval Is wonen niet alleen eisen stellen aan een ruimte omdat deze ook jou beïnvloedt: het is ook je manier van leven. Ik denk dan zelf in de eerste plaats aan de relaties die je hebt; relaties in de breedste zin van het woord. A ls je alleen woont kan dat een bewuste keuze zyn, positief of negatief gemoti­ jveerd. Het betekent in Ieder geval wel dat je je gezelligheid, je kontak­ ten met anderen en sexualiteit zelf aktief moet organiseren. Voor jou geen mensen om je heen waartegen je even kunt uitrazen na een rotdag, geen mensen by het eten, geen boek lezen in gezelschap van anderen.

Vervolg op pag. 8

^^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen