Ad Valvas 1980-1981 - pagina 180

AD VALVAS — 28 NOVEMBER 1980

12

Je staat er niet bij stü maar de mensa van de VU is eigenlijk behoorlijk luxe. Terecht draagt het de naam 'W­restauravt.' Het assortiment monatoetjes al dan niet vooreien van zoete sausjes is waarlijk niet gering en aan een ruime sortering luxe doch moddervette snacks ont­ breekt het nog minder. Garnalen^ flapjes, kaassoufleetjes, dikke vette ballen gehakt in sloten W­jus geser­ veerd, we kennen se wel. Twee stw­ denten Humane Voeding van de Landbouwhogeschool in Wagenin^ gen hebben het dUemaal eens op een rijtje gezet en konkludeerden dat het toch echt wel wat socialer zal moeten met het huidige voedigspak­ ket. Het is veel te luxe en ongezond. Haal die luxe snacks grotendeels

sumeerd. Er zijn im.mers bijna geen gezonde. Meneer Crouse 'verplicht' ons dtis te eten wat slecht is. Draait de zaak dus wel een beetje om. Als de twee onderzoekers hun zin krijgen mog Crouse o»« binnenkort dage­ lijks verrassen met een 'surprise­ broodje'. Magere kwark met tuin^ kruiden bijvoorbeeld­ men kent het soort broodjes wel van polüieke meetings of het Festival of Fools. Wachten in de rij zodat de soep al koud is voor je eraan begint hoeft straks ook niet meer als het aan de onderzoekers licht. Met bonnen of Je kunt die kroketten er niA uit een knipkaart kan het betalen alle­ gooien zegt hij, morgen staat er een maal veel soepeler. Zet ook nog wat friteskar op de hoek die ze wel ver­ meer opscheppers achter de balie's koopt. En: 'ik vind het niet mijn denk ik dan zelf nog. Want daar kon plicht als restauratuur de mensen te verplichten te eten wat ik goed mnd'. het ook wel eens aan liggen maar­ja de onderzoekers waren zo stom hun Nou hoeft daar weinig dwang bij te research vlak vóór de nieuwe men­ komen want driekwart van de on­ sas­opzet te verrichten en wisten dat dervraagden vindt dat die vette dus niet. Aardig is hun idee de eetta­ troep best vervangen mag worden fels wat minder müitair op te stellen. door gezonde aUematieve sruicks. De mensen hier op de VU blijken En wat mij betreft maak nou einde­ lijk eens wat meer vegetarische helemaal niet zo'n slechte voedseU maaltijden want het is natuurlijk keuze te hébben. Slechts 1,6 procent niet leuk steeds weer na een half uur gebruikt bijvoorbeeld zoet beleg. Maar de huidige ongezonde snacks . wachten te merken dat die maaltij­ den al weer uitverkocht zijn. worden noodgedwongen wel gecon­ weguitdehandelenvervangeedoor meer gezonde snacks als gevulde tomaat, een kippéboutje of een groente­omelet. En maak de over­ blijvende luxe snacks maar duurder. Luxe is luxe en daar kunnen dan de gezonde snacks goedkoop mee wor­ den gehouden. Voorwaar geen on­ verstandige taal van die studenten. Maar de heer Crouse, restaurateur van het VU­restaurant denkt daar anders over. Volgende week kan men het in Ad Valvas lezen.

Mensen van de VU 'Kees van Aalst, dest^ds de grote man van de interne beheersdienst, Uet mij in het midden van de vijfti­ gerjaren een maquette zien van het toekomstige complex in Buitenvel­ dert. Ergens aan de Amstelveense weg zou het gebouwd worden te­ midden van zand en opgespoten land. "D at gaan wij daar maken", waren zijn woorden. Het leek zoiets groots, zoiets onvoorstelbaars. Nu 25 jaar later blijkt het idee bewaar­ heid te zijn geworden en staat er een pracht van een universiteit. D e mensen die nog niet zo lang op de VU rondlopen kunnen niet bevroe­ den wat een werk daarvoor verzet moest worden om het allemaal zover te krijgen. ' Er moesten 27.000 kisten met boe­

Hendrik Koenderssr verhuizer Direktor van het verhuis­trans­ portbedrijf 'Coulance'. Kan beti­ teld worden als de hofverhuizer van de VU. Talloze transporten heeft hij voor de VU vanaf 1951 verricht met als meest spectacu­ laire verkassing de verhuizing van de inventaris uit de panden in de binnenstad naar liet com­ plex in Burtenveldert, in het midden van de zestiger jaren. Hoenders (60) stamt uit een ty­ pisch verhuizersgeslacht. Op zijn 14e zat hij al op de bakfiets voor het bedrijf van zijn vader. Is tevens eigenaar van de grootste koetsenverzameling van Neder­ land. Enkele van zijn rijtuigen waren te bewonderen tijdens de opening van FESTIVU, een paar maanden geleden.

ken getransporteerd worden uit de diverse gebouwen in de stad naar het Provisorium. We hebben er met dertig man aan gewerkt. Het boe­ kentransport stond onder leiding van bibliothecaris SteUingwerff.» Zijn deskundigheid als boekenex­ pert en de mijne als verhuizer heb­

ben we zo goed mogelijk gecombi­ neerd opdat de aiglfte van de boe­ ken aan de studenten gewoon kon doorgaan. Het kwam wel voor dat de gevraagde boeken uit de wt^en gehaald moesten worden. SteUing­ werff had een heel vernuftig maar op zichzelf eenvoudig plakkertjes­ systeem bedacht waarvan ik later nog profijt getrokken heb bij ande­ re verhuizingen. SteUingwerff, die eigenlijk een boekenwurm is, bleek de materie vervoer en transport heel goed te beheersen. Er werd onderling veel afgelachen en af en toe een discussie met een klap op tafel. Ik moet in die tijd vooral terugden­ ken aan Van Aalst. Ome Kees voor ons. D ie man heeft baanbrekend werk voor de VU verricht en werkte vaak tot diep in de nacht door. Hij was een ware artiest in het improvi­ seren. Het ziekenhuis was toen in oprichting. Op een gegeven mo­ ment viel de outiUage van de keu­ ken uit. Van Aalst heeft er toen voor gezorgd dat de nonnetjes van het klooster aan de overzijde van de Amstelveense weg voor het zieken­ huis gingen koken, 's Morgens brachten wij het warme eten over en 's avonds brachten wij de gamel­ len weer terug naar het klooster. Helaas heeft ome Kees zijn inspan­ ningen met de dood moeten beko­ pen, fflj is later aan een hartinfarct bezweken. D e goederen werden meestal eerst in het Provisorium opgeslagen. Het heeft nog wel an­ derhalf jaar geduurd voordat aUes te bestemder plaatse in het hoofd­ gebouw terecht kwam. 't Was een kettingreaktle van opschuiven en doorschuiven. Soms leek de toe­ r.tand hopeloos. De spuUen waren in Cl aula neergezet en dan kwam de PTT boren in het beton. Het gevolg was dat er duizenden Uters water naar beneden kwamen. De vloerbe­ dekking was naar de bUksem en moest aUes weer opgeruimd wor­ den. Grote figuren bij die reorgani­ satie waren de heren Buis en Spittje, van de interne beheers­ dienst. Buis noemde ik altijd Sint Petrus, de sleuteldrager. Hij moest elke ochtend vroeg voor ons de ka­ mers open maken en dan had hij een grote plank met sleutels bij

Galgaia

zich. D ie man is tien jaar te vroeg grijs geworden. Dan had je ook nog van die typische verhuizingen voor de VU. Zo moest het Bilderdijkmuseum tijdelijk on­ dergebracht worden in de Hand­ boogsteeg. Onder begeleiding van de motorpoUtle werden de kostbare curiosa getransporteerd. Er was een afgietsel van de hand van BU­ derdyk bü, een schoen, een haarlok, een psalmenboek en andere nostal­ gia. We zetten de vitrines vast met punaises en tape. Je kent het oud­ HoUandse spreekwoord: verhulzen kost beddenstro. Als je iets aan­ raakt kun je het beschadigen of bre­ ken. D at moet je als verhuizer zo­ veel mogelijk vermijden. Er was nog één vitrine over om vervoerd te worden. Toen zei mijn bedrijfsleider ome Ad tegen de conservator, "weet u waar dit hoort?" Er lag namelijk een gebit op de vitrine. De conser­ vator ging naarstig bladeren in de catalogus, met het zweet op zijn voorhoofd. Hij kwam er niet uit. "Nou", zei ome Ad, "Ik weet wel waar het hoort" en stak het gebit in zijn mond. 't Was zijn eigen gebit. Een verhuizer moet een goed hu­ meur hebben en hij moet verschrik­ kelijk goed kunnen improviseren, 't Is elke dag wat anders. In duizend gelijke woningen kunnen duizend verschlUende inboedels staan. Mo­ dem ingericht of old fashioned. D e één heeft een groot wandmeubel, de andere een vleugelpiano. Je moet elke keer weer daarop je transport­ wijze afstemmen, 'k Heb een goeie ploeg jongens. Momenteel veertien. Er zijn erbij die al dertig jaar bij me werken. Vroeger heb ik 70 ä 75 men­ sen in dienst gehad. Een paar jaar geleden ben ik in verband met de energiecrisis de activiteiten gaan terugschroeven. D e buitenlandse transporten heb ik weggedaan. We hadden een lijndienst op Brindisl en elke week reden er acht tien auto's van me in ItaUé. Maar geluk­ kig is dat voorbij en zijn er heel wat zotten minder. We leggen ons nu toe op speciale transporten: meu­ bels, vleugelplano's, brandkasten, machinevervoer en dergelijke. Vandaar onze slogan: Coulance, specialist in speciaal transport, 't Is een groot voordeel om in het vak geboren te zijn. Je bent opgegroeid met het eerzame handwerk en een­ voudige hulpmiddelen: koevoet, handspaak, vidg, klampenbeen enz. Met die ervaring kun je andere

De correspondentie van doctor Degen Dr. F.M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Aan: Werner van Belzen Prinsengracht 213 Amsterdam Amsterdam, 20 november 1980

Beste Werner, ongelofeUjk hè? De grote leermeester en theoreticus van de pro­ gressieve studentenbeweging pleegt een moord op zijn vrouw. Onbegrijpelijk! M'n verstand staat er bij stU. En dat is trouwens niet de eerste keer dat Althusser dat veroorzaakt. Wat zou er toch omgegaan zijn in dat manische warhoofd? Buiten is het donker, guur en koud. Maar in het door de universi­ teit gefinancierde appartement brandt het haardvuur. Althus­ ser zit in zijn leunstoel met Het Kapitaal op zijn knieën. Hij voelt zich onbehaaglijk, somber, onzeker. 'Heb ik nou echt alles hele­ maal goed begrepen?', vraagt deze Marxkenner btj uitstek zich af. De manuscripten van zijn nieuwste boeken (ReUre Le Capital en Après Marx) liggen onaf en onaangeroerd op zijn werktafel. De Inspiratie om verder te schrijven is weg. AUes Ujkt al gezegd. Maar er is niet geluisterd. 'Waarom schrijf ik toch altijd zo saai? En waarom maakt die stomme Poucault zo'n opgang met zijn populistische kletspraat? De charlatan! Wat weet­ie nou helemaal van gevangenissen en psychiatrische inrichtingen? Hij heeft er nog nooit één van bin­ nen gezien.' Zo mijmert de depressieve fUosoof. 'Spinoza zei al: Idea vera debet cum sua ideato convenlre, of zoiets.' En zijn gedachten dwalen onwUlekeurig äf naar de struk­ turele tegenspraak, die nu al zo'n 50 jaar bestaat tussen hem en zijn vrouw Isa. Ze hebben indertijd weliswaar beloofd om elkaar een relatieve autonomie toe te staan binnen het ideologisch staatsapparaat, dat de bourgeoisie hardnekkig 'huwelijk' blijft noemen. Maar al gauw bleek dat ook hun minlmaatschappijfor­ matietje historisch bemiddeld was, ja zelfs overgedetermtneerd. Met als gevolg een steeds weer oplaaiende ideologische klassen­ strijd binnen het continent van het echtelijk samenleven. 'Waarom zeurt ze toch altijd zo vreselijk?', vraagt hy zich af. 'Of maak ik nu een onverantwoorde theoretische abstaktle?' Zijn handen krommen zich. En zijn nagels dringen ongemerkt heel diep in het leder van de luxeédltie van zjjn Ujfboek. 'Hoe zou Sta­ Un zo een probleem nou hebben aangepakt?' 'Denken over de werkelijkheid, de conceptie van de werkelijk­ heid, en alle denkoperaties waarmee de werkelijkheid wordt gedacht of geconcipieerd, behoren tot de orde van het denken, de elementen van het denken, wat niet verward moet worden met de orde van de werkelijkheid.', mompelt hij als het levenloze vrou­ wenlichaam uit zijn handen gUjdt. 'Die Poucault zal nog leUjk op zijn neus kijken!' Althusser's crime passionel is eigenlijk ook een beetje een moord­ aanslag op de studentenbeweging. Het legitimeert immers de recente verschuiving in de aandacht van progressieve studenten naar het 'persoonlijke'. Vochten de studenten een paar jaar gele­ den nog onder Althusser's banier voor een progressieve weten­ schapspraktijk, tegenwoordig verdiepen ze zich allemaal in rela­ ties. Er lijkt geen einde te komen aan de gesprekken en diskussles over intermenselijke verhoudingen. Problemen, problemen, proble­ men. En als het een tijdje goed dreigt te gaan tussen twee mensen, dan moet dat weer snel geproblematiseerd worden. Want wat kan er aUemaal niet achter zitten, als het uiterUjk goed gaat? Alles moet bespreekbaar zijn, luidt het nieuwe devies. Heb je al eens met een jonge, moderne studejite in bed gelegen? Ik raad het je af. Als je er tenminste vanuit gaat dat je wilt vrijen en niet lullen. Alle bedgedragingen worden geverbaliseerd. 'Vind je dit lekker? Laatst deed ik met iemand zus en zo. Dat vond ik zo leuk. Voel je je wel goed?' Het Ujkt soms wel alsof je Ugt te confereren met de vrouwenpraatgroep 'Zit aan mijn lijf, maar dan wel daar en daar en zo en zo'. Het wordt tijd dat ik me weer eens in de poUtiek ga storten, zo als vroeger. Althusser was kennelijk te oud om de stap terug te kun­ nen maken. Maar ik heb mijn buik vol van het intermenselijke, van het persoonlijke en van het relationele. Ik ga weer eens demonstreren. Op de studenten hoeven we niet meer te rekenen, vrees ik. Die denken dat het persoonlijke poUtlek is. Misschien kan ik wat collega's warm krijgen. Tot ziens.

bedrijven de loef afsteken als het om bijzondere transportgevaUen gaat. Je weet hoe je een vleugelpia­ no over het dak heen achterlangs een gevel moet laten zakken. Dat de VU ons werk waardeert bUjkt toch ook wel uit het feit dat ik morgen het 44e personeelsUd van dit jaar ga verhuizen.'

Ad Valvas wordt gelezen

WN élkéH LéVéN^S nL é^J ZO.

Hof: SflflT't w\ir Dé LléfJX ?

iL /

\

H f l , HOU J€ i/flsr. OOSr MéiT

W^) ^~M>\ ^K i ^y^ ^uülv^

ééKl piLs. THe ' ï - é S I ' . .

ßttiS

Bésr

f\ND

fuck.

é/J

^

H€D«N:

'^LlViN

^Ot^rUeH. PifFiRT OUJ

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen