Ad Valvas 1980-1981 - pagina 450

ADVALVAS —19JUNI 1981

12 minister van Verkeer en Waterstaat doet hij nu verslag van sijn interdisciplinaire speurwerk, opmerkingen die hij dan weer kan opvoeren in het wetenschappelijk verslag van de VU want al eerder werden Kamertoespraken van de (water)staatsman en nu ook waterstaatsrechtsgeleerde daarin geaccepteerd. De befaamde staatsrechtgeleerde I.A. Diepenhorst heeft in zijn wetenschappelijke carrière nu eindelijk dat braakliggend terrein ontdekt waarop hij zijn wetenschappelijke kwaliteiten definitief kan bewijzen: dat van de natte waterstaat. Al jaren beent de wetenschapper bij voorkeur 'aan het eind van de dag' stationstoüetten en stationsrestauriities af om tot een juiste normbeporling te komen voor waterstaatsaspecten als de properheid van waterplaatsen en het watergehalte van koffie. In rethorische vragen aan de

In sijn vragen stelt hij onder meer de 'twijfelachtige of afwezige properheid van de stationstoiletten' en de 'waterige' koffie uit de stationsautomaten aan de kaak. Verder blijkt de getergde hoogleraar voor zijn research de maag te hebben getart met 'dikwijls oude bijna steeds arrmalig besmeerde broodjes, croquetten van niet nader bepaalbare substantie', terwijl hij sijn hooggeleerde keel heeft blootgesteld aan de inwerking van 'muf smakende minerale vloeit stoffen'. De gerechten die de geleerde voor

Mensen van de VU 'Er kwam hier een mevrouw uit Amstelveen die op een briefje uitgebreid had aangegeven wat voor iemand ze op kamers wilde hebben. Het briefje was eigenlijk te klein om al haar voorwaarden te bevatten. De aspirant-huurder mocht geen sigaren roken, want daar kon ze met tegen. Hij moest van katten houden en daar niet allergisch voor zijn (ze had vier katten). Hij moest erin toestemmen dat elke morgen de ramen van zijn kamer open gezet dienden te worden voor het ontluchten. Hij mocht verder wel een sleutel van het huis krijgen, maar na twee uur 's nachts ging de knip e r o p . . . en zo ging dat door. We hebben de kamer voor de grap opgehangep. Er zijn mensen op afgegaan, maar de kamer is uiteindelijk niet verhuurd. Een bezwaar was ook dat ze in Amstelveen-Zuid woonde, en dat is voor studenten een onaantrekkelijke buurt. Nieuwbouwwijken spreken minder aan; de huizen zijn meestal niet gebouwd op kamerverhuur. Je hebt geen vrije opgang en je moet leven op de lip van de hospita. Er bestaat een duidelijke voorkeur bij de studenten om naar de oude Amsterdamse wijken te trekken. De kamernood wordt groter, maar ik zeg dat met een zekere aarzeling. De laatste maanden merk je aan de balie dat, ondanks de huursubsidie en het feit dat het eigenlijk niet mag, mensen zo knijp komen te zitten dat ze dolgraag weer een kamer willen verhuren. Wat dat betreft werkt de sociaal-economische crisis in het voordeel van de studenten, 't Betekent een groter aanbod van kamers. Daarnaast merk je ook dat meer kamers aangeboden worden op grond van een toegenomen sociale bewogenheid. Door de gewelddadige toestanden van de laatste jaren hebben de krakers veel sympathie verloren, maar daardoor is bij heel veel mensen wel het besef doorgebroken dat de woonsituatie onrechtvaardig is en zwakke groepen treft. Vanuit dat besef bieden mensen ook meer kamers aan, vaak tegen heel schappelijke huren. We zijn terughoudend in het schrappen van adressen. We willen niet voor studenten beslissen welk aanbod wel of niet door de beugel kan. Maar één ding pikken we niet, en dat is discriminatie. Er komen wel eens mensen hier die beslist geen buitenlander, Surinamer of homo op kamers willen hebben. Die zeggen dat in de trant van: niet dat we iets tegen die mensen hebben, maar u weet w e l . . . Nou, dat weten we dan niet, en dan staan ze met een mond vol tanden. Aan de balie voel je je soms als een spin in een web. Je hebt contacten met allerhande leveranciers, actiegroepen en instellingen, maar ook met mensen die voor een of ander boek binnenkomen of hun verzekeringspasje komen ophalen. Er komen elke dag tientallen mensen aan je balie die allemaal weer even anders en boeiend zijn. Je neemt een hele belangrijke positie in binnen een heleboel informatiestromen. Ook sta je de mensen telefonisch te woord, verschaf je hun informatie of verwijs je hen door. Mijn taak binnen de SRVU betreft natuurlijk de directe materiële belangenbehartiging van de studenten, maar daarnaast speel ik ook in

/\j^ Dirk Haaks man, balieman SRVU Vanaf februari vorig jaar baliekracht in de bekende houten barak van de SRVU. Volgens ingewijden de laatste steunpilaar van de eens so roemrijke studentenbeweging aaji de VU. Zijn ta^ kenpakket aan de balie varieert van kamerbemiddeling, uitdelen van SSGZ-pasjes tot informatieverschaffing over studiefinanciering en het verkopen van artikelen tegen gereduceerde prijzen. Vooral het kamerburo verdient vermelding. Het afgelopen jaar werden ongeveer 200 studenten aan een kamer via de SRVU geholpen. Dirk (25 jaar en gewesen economiestudent) houdt op 1 oktober met het baliewerk op. Als principieel dienstweigeraar sal hij een vervangende dienstplicht moeten vervullen. Hij IS thans naarstig op soek naar een passende werkkring in het kader van dese plicht. zekere zin een voorwaardenscheppende rol in de immateriële, theoretische belangenbehartiging. Vaak door hele simpele dingen. Bijvoorbeeld door koffie te zetten voor de beleidsmakers van de SRVU of door met de jongens te voetballen. Dat laatste doe ik dan in werktijd en daarom kun je mij beschouwen als de enige betaalde voetballer van de VU. De SSGZ brengt veel mensen naar de SRVU-barak die hier hun pasje komen ophalen. Daar profiteren wij dan van. omdat als ze hier zijn soms een boek kopen of hier rond-

Galgala IKffWoeC^je 8éNr \AjeL m-RDio- €t^zo..

sijn ondersoek op de stations heeft gekeurd onder afsien van sijn dagelijkse welvoorsiene avondmaaltijd omschrijft hij als 'vaak eerder verwarmd voer dan smakelijk toebereid'. En dat alles tegen 'forse' prijsen. Rond de vaststelling van het watergehalte van de stationskoffie heeft de heer Diepenhorst een diepsinnige theorie opgebouwd die het sonder twijfel goed sal blijken te doen in economie-leerboeken als voorbeeld van irrationele prijsvorming. Met verbasing stelt hij vast dat het watergehalte van de koffie verkrijgbaar op ome stations stijgt terwijl het water duurder en de koffie juist goedkoper wordt. Een ongehoord verschijnsel dat mogelijk als het eerste axioma sal gaan gelden in het waterstaatsrecht voor de ontwikkeling waarvan alsnieuweUiscipline ongetwijfeld Diepenhorst la^ ter baanbrekend werk sal blijken te hebben verricht. Voyeur

kijken. Toch zou ik ervoor wUlen pleiten dat de paspoorten naar de studenten opgestuurd worden, 't Is nog een overblijfsel uit vroeger tijd toen de mensen nog aan de balie moesten betalen. Het afhalen brengt voor studenten die ver weg wonen vaak veel soesa met zich mee. Het afstoten van deze taak maakt het voortbestaan van de SRVU een stukje onzekerder, maar het gaat uiteindelijk om het belang van de studenten. In zijn bloeitijd, de jaren '72-'73, de tijd van de coUegegeld-boycot, heeft de SRVU vijfduizend normale leden gehad. Bijna de heUt van de studenten was toen lid. Ja, dat ligt nu wel even anders. We hebben nu 450 gewone leden (die /. 27,50 aan contributie betalen) en zo'n 800 ä 900 leden die een reductie-lidmaatschap hebben van een tientje per jaar. 't Is wel hoopgevend dat er nu een duidelijke stabilisatie is opgetreden. Vergeleken met vorig jaar is er zelfs sprake van een lichte stijging van het aantal leden. De verminderde belangstelling voor de studenten vakbeweging valt ook heel duidelijk aan de balie te bespeuren. De studenten komen hier nu binnen voor zakelijke, individueel gerichte belangen. Ze komen voor de aanschaf van een studieboek, een dictaat of een instrument voor de practica bij medicijnen (vooral handschoenen en snijmesjes), en gaan dan snel weer weg. Vroeger informeerden ze naar acties en bladerden in brochures. We hebben nog steeds een uitgebreide leestafel, maar daarvan wordt nauwelijks meer gebruik gemaakt. Ook naar maatschappijkritische boeken van de SUN, SUA of Pegasus, is geen vraag meer. Deze tendensen passen natuurlyk in een algemeen patroon. Studenten zijn nu veel individueler bezig en hebben één, alomvattend doel: zo snel mogelijk afstuderen. Ze zijn ontzettend bang geworden dat elke activiteit buiten hun studie hun kwalificatie kan schaden. De tijd is voorbij dat studenten hier binnenkwamen en zeiden: "ik heb tijd over, kan ik wat voor jullie doen"?'. (B.M.)

• Vrijwilligsters gevraagd - De Stichting 'Blijf van mijn lijf' vraagt vrijwillige kinderwerksters die gedurende de zomermaanden juni, juli en augustus twee dagen per week kunnen invallen. Van de kandidates wordt verwacht dat ze voor minimaal 1 maand beschikbaar zijn en dat ze kunnen werken met een steeds wisselende groep kinderen van verschillende leeftijd. Brieven richten aan BUjf van mijn lyf, postbus 4241 in Amsterdam.

M^aR. é^ Gmr zo u/)AJ -ie UIT i

De correspondentie van doctor Degen Dr. F.M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Aan: Mark Kogong Du Berrystraat 8 .Huizen (NH) Amsterdam, 15 juni 1981

Beste Mark, de somberste tijden voor de sociale wetenschappen lijken voorbij. Na anderhalve eeuw fröbelen, naïeve kinderdromen en puberachtig zoeken naar de eigen identiteit, beginnen we volwassen te worden. Verschillende tekenen wijzen erop, dat er een eind gaat komen aan infantiele discussies, valse pretenties, verspilling van gelden, en ergerlijke beunhazerij. Binnenkort kunnen we dan aan de slag! Het grootste euvel van de sociale wetenschappen is altijd geweest, dat er meer geliüd dan gewerkt werd. Kijk maar naar de pubUkaties op ons gebied. Het merendeel handelt over de beste manier om onderzoek te doen. En hoeveel letters zijn er niet geschreven om aan te tonen, dat die enkeling, die wèl zelf een onderzoek heeft ondernomen, dat allemaal helemaal verkeerd heeft aangepakt? ledere halfwas op het sociale terrein heeft minstens één bijdrage geleverd aan de zogenaamde 'methodenstrijd'. En hij heeft in ieder geval kond gedaan van zijn opvattingen over de 'aard' van de sociale wetenschappen en hun 'functie in de maatschappij'. Zodoende heeft men helaas niet toe kunnen komen aan het eigenUjke werk. Bijvoorbeeld een begin maken met de wetenschappelijke analyse (laat staan de bestrijding) van jeugdwerkloosheid, armoede, angst, geweld, sociale wetenschappen, en andere rampen en ongemakken in onze samenleving. Maar gelukkig lijkt die methodenstrijd wat te luwen. Habermas geeft alleen nog maar verzamelbundels uit van het werk van anderen. Althusser zit in het gekkenhuis. Poulantzas heeft zelfmoord gepleegd. De studentenbeweging zit in therapie. IlUch verbouwt mais in een Mexicaans dorpje. Poucault is wat met zijn piemel aan het speler). En Peyerabend is gastdocent aan een Belgische universiteit geworden. De weg lijkt vrij om eindelijk eens de wetenschappelijke handen uit de mouwen te gaan steken. Hier en daar is nog een verlate briljante junior-medewerker bezig aan een proefschrift over de meta-metameta-dinges van zusenmezo. Maar als die jongens eenmaal ook 'dr.' zijn geworden, is het niet onmogelijk, dat ze dan ter zake gaan komen. Een tweede gunstig teken is aan de Amerikaanse hemel verschenen. Reagan heeft ontdekt, dat sociale wetenschappers weinig anders presteren dan grote sommen gelds versieren, en die vervolgens er door heen jagen. Miljarden en miljarden zijn er inmiddels bezuinigd in de sociale faculteiten en onderzoeksinstituten in de States. Het gaat sindsdien opmerkelijk veel beter met de Amerikaanse samenleving. Niet in de laatste plaats komt dat door de grotere omvang en het hogere nivo van de sociale wetenschappen sinds die bezuinigingen. Men werkt zich de kloten van het lijf om een deel te krijgen van dat kleine beetje geld, dat nog ter beschikking wordt gesteld. Misschien leert het nieuwe kabinet Van Agt/Wiegel hiervan. Ik hoop dat ze flink zullen gaan snoeien in de zwerm snippen, die de regering tot nu to^ jaarlijks op de gammafaculteiten liet neerdalen. De wetenschap zal er wel bij varen. De grootste bijdrage aan de gezondmaking van de sociale wetenschappen wordt echter geleverd door (opmerkelijk genoeg) de socioloog Bram de Swaan. Zoals je wel weet (het werd vorige week zelfs op Hilversum III omgeroepen) heeft De Swaan voorgesteld om de zwakke broeders binnen zijn subfaculteit te ontslaan. Niks geen gelul van 'wie het laatst is benoemd, vliegt er het eerst weer uit'. Maar gewoon eerlijk, gezond en verstandig: wie goed functioneert, moet blijven functioneren, en wie niet goed functioneert, gaat maar thuis zitten niet functioneren. Een zeer simpel idee, maar toch zeer wijs. Ik vind het een bevrijdende gedachte. Ik zie eigenlijk alleen maar voordelen. Mensen, die niks uitvoeren op de universiteit, mogen dat voortaan volstrekt ongehinderd en ongestoord buiten de universiteit gaan doen. Mensen die wel wat willen, maar gewoon niet kunnen (een zeer aanzienlijke groep op de VU) hoeven zich voortaan niet meer schuldig te voelen, en op hun tenen te lopen. Stel je eens voor! Geen overspannen collega's meer. Geen klamme zweethanden meer hoeven schudden bij vergaderingen. Geen trillende aanstekers meer voor je gezicht, als je iemand om een vuurtje vraagt. Geen schichtige blikken. Geen valse pretenties. Geen mens meer op tilt. Voor de overblijvers wordt het arbeidsklimaal; zo veel rustiger en prettiger. Slecht onderwijs zal niet meer gegeven worden. Goeie studenten kan bovendien weer perspektief op een baantje geboden worden. En lest best: het sociaal-wetenschappelijk onderzoek zal flinke impulsen krijgen. Ik zei het al: ik zie het allemaal heel zonnig in. Tot ziens,

\

P.S. Kun jij misschien eens een conceptlijstje maken van wie er bij ons zoal voor sanering in aanmerking komt? (Houd je er wel een beetje rekening mee, dat ik de laatste paar jaar door die affaire met Maria en die bestuurstroebelen wat minder heb kunnen publiceren dan gewoonlük?) ^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen