Ad Valvas 1980-1981 - pagina 252

AD VALVAS —30 JANUAR11981

12

s

1^

t "

Als in 's ochtends vroeg in een nog wat gejaagd tempo ­ irnmers maar nauwelijks aan het snelverkeer van de Buitenveldertselaan ontkomen ­ op de ingang van het hoofdgebouw afsteven overvalt mij altijd weer een weldadige rust als ik de etalages van boekhandelaar Rienks passeer. Wat een rustieke sfeer ademen die nog. Ik moet altijd denken aan de gemoe­ delijke dorpsboekhandel uit mijn geboorteplaats waar in de sfeervolle verlichte etalages de geheimvolle boeken met volksverhalen en sagen de voorbijganger betoverden. De etaleur van Rienks'winkel of Rienks self moet ongeveer datselfde beeld

voor ogen hébben als hij de etalages van de VU­boekhandel inricht. Het mag dan een wetenschappelijke boekhandel zijn maar je moet toch blijven mikken op die groep van personeel en studenten die nog al­ tijd eerder tijdloze dromerige wer­ ken alsZeemans'Leven en 'Holland, só ben je' aanschaft dan al die wetenschappelijke literatuur. Kwestie van marktgevoeligheid en haarscherpe intuïtie. Dus: ikonen­ boeken in die etalage en rijen kerst­ literatuur met de Kerst. De laatste weken passeer ik de win­ kelpuien van Rienks echter met een toenemend gevoel van neerslachtig­

hij weg is leg ik een naaktfoto in zijn boek. Het is dan erg leuk om zijn reaktie te zien als hij later het boek openslaat. Of ik stap dan op zo'n type af en stel hem de geijkte vraag: mag ik even tussen je billen kijken? nog een jaartje rechten heb gedaan. De meningen over mijn optredens Hier heerst de terrreur van de geite­ zijn verdeeld. Een groot deel van de haren­sokken­wetenschappers met mensen in de studiezaal vindt het baarden en pijpen terwijl de pun­ leuk; anderen klagen. Ook in de kers en de krakers sterk onderver­ mensa proberen we mensen uit de tegenwoordigd zijn. Ik denk dat hoek te halen. Ik neem wel eens een mensen met een progressieve maat­ bandrecorder mee en laat carna­ schappelijke instelling daardoor af­ valsmuziek of bepaalde marsen ho­ geschrikt worden om hier te gaan ren. De reakties in de mensa zijn studeren. Ik geloof niet dat het he­ meestal negatiever. Bü het weten­ lemaal terecht is. Ook aan de VU schappelijk personeel vallen mijn gedragingen niet in goede aarde. zijn wel allerlei dingen mogelijk. Omdat hier de 'spirit' ontbreekt Ook met kofflejuffrouwen kan ik word ik tot een bepaalde manier niet goed overweg. Op een uit­ van handelen genoodzaakt. Ik wil schenkpunt ben ik wel eens wegge­ leven in de brouwerij brengen. Dat jaagd door een koffiedame. Die doe ik door allerlei grappen uit te kwam met een dweil achter me helen. Het gemiddelde Ugt op onge­ aan. veer drie per dag. Ik doe het vaak In het kader van de actie 'Beurs samen met een clubje van drie of open voor vluchtelingen­studen­ vier vrienden van me. We voeren ten' hebben we een dagmars geor­ dan bijvoorbeeld een S/M­act in de ganiseerd van Den Helder naar studiezaal uit. Dan ga ik bukken en Amsterdam. Onderweg hebben we een vriend van me slaat me met zijn pamfletten uitgedeeld om de actie riem op nujn kont (mijn broek houd meer pubUciteit te geven. We ver­ ik daarbij wel aan). Ik slaak dan een trokken met zes man en kwamen paar kreten. Je ziet ledereen in de aan met zijn drieën. Het was inte­ zaal kijken. De meesten vinden het ressant om te zien hoe iemand zich wel leuk: een intermezzo tijdens het stuk loopt. Zo'n afvaller wordt eerst studeren. Of ik houd een enquête, wit, dan wat geler en tenslotte plof t­ zogenaamd voor de^ VU. Ik zoek dan ie neer. De afspraak was dat het een paar van die corpsballen uit ­ ieders eigen verantwoordelijkheid met die colbertjes, weetje wel. Dan was om de eindstreep te halen. A f­ vraag ik heel serieus: hoe bevalt je vallers moesten dan verder maar de studiezaal; wat vind je van de liften of bij de eerstvolgende bus­ openingstijden, de koffiemogelijk­ halte instappen. heden én de rust? In mijn diensttijd was ik gedefor­ meerd tot een geoliede vechtmachi­ Nadat zo'n corpsbal daar serieus op ne. Toen ik eruit kwam dacht ik: ik geantwoord heeft, zeg ik tegen hem: moet toch wel gevoelens hebben. ik heb nog één item; wat vind je van Die wilde ik proberen te ontdekken. de ^orfaciliteiten? A ls ie het dan Ik heb de psychologiestudie geko­ nog niet begrepen heeft, vraag ik zen om daar wat meer zicht op te ter verduidelijking of ie goed aan hebben. De kandidaatsperiode zijn Pijp kan porren. Dan verschiet­ stond me in het begin wat tegen: te ie van kleur en wordt het voor mij theoretisch en te veel statistiek. In mijn doctoraal heb ik gekozen voot tijd om snel weg te gaan. Het aantrekkelijke van de studie­ de klinische psychologie: het bestu­ zaal is datje er mensen treft van alle deren van neurotische en psychoti­ studierichtingen. Onder hen zijn er sche mensen. Het gekke is nu dat wel veel van het Derde­Wereld­ bepaalde mafkezen zich tot mij wetenschapstsrpe. Het is prachtig aangetrokken voelen. De zwervers om dat type ertussen te nemen. Ik die hier bij de VU komen eten stap­ zit dan bijvoorbeeld een theologie­ pen meteen op mij af. Ze voelen aan student te observeren en wacht tot dat ik hen niet afwijs. Ik vind juist hij zijn hokje tijdelijk verlaat. A ls dat soort figuren interessant. (B.M.)

Mensen van ife VU *De studiezaal Is een echte sociale verzamelplaats. Ik kom daar niet alleen om te studeren. Je ziet daar grappige dingen. Romances die langzaam­aan opbloeien.' Je ziet hoe mensen met elkaar in kontakt komen . . . dat ze elkaar eerst iets vragen om het één­of­ander te la­ ten uitleggen . . . dat ze steeds meer met elkaar optrekken totdat ze vriend en vriendin worden. Later hoor je dan wel eens dat ze met elkaar trouwen. Mijn eigen vrien­ din heb ik ook in de studiezaal opge­ vist. Ik ken haar nu een jaar en woon met haar samen. Je ziet daar mensen met complete voedselpakketten komen: spawa­ ter, boterhammen, eieren, melk. als . ik tentamen heb probeer ik zo vroeg mogelijk te komen: negen ä tien

Mat/e Lucas, paljas Doctoraal student psychologie (hoofdrichting klinische psycho­ logie), frekwent gebruiker van de algemene studiezaal op de eerste étage van het hoofdgebouw. Valt daar op door provocerend ge­ drag dat tegengestelde reakties oproept. Zijn motivatie hier­ voor: zout in de pap brengen. Ex­ commando en ex­kraker (o.a. de Grote Keyser). Organisator van lange­afstand­marsen ten be­ hoeve van publiciteit voor goede doelen Matje (27) doet tevens aan bodybuilding (96 kg zwaar en 196 cm lang) Dit maal in ome rub­ riek de ontboezeming van de hulk van het Hoofdgebouw alias de Schrik van de Studiezaal. uur. De hokjes worden meestal heel snel bezet, vooral in de tentamenpe­ riodes zoals de tijd voor de Kerst. Ik zit het liefst rechts achterin bij de muur. Word je het minst gestoord. Vroeger kwam het wel voor dat iemand in verscheidene hokjes boe­ ken neerlegde om de indruk te wek­ ken dat ze bezet waren. Dan kon je van hem een hokje kopen voor een tientje en dan haalde hij het boek weg. Maar dat verschijnsel is de kop ingedrukt. De interne beheers­ dienst is er achter gekomen. Op de VU bespeur ik een ingeslapen mentaUtelt onder de studenten. Dit in tegenstelling met de GU waar ik

heid. In het toch al sombere jaarge­ tijde grijnst m.ij al enkele weken een grauwe lege etalage aan. Gelukkig kan ik eerst altijd nog even genieten van Tjeenk Wiüinks' leerzame pla­ ten ten behoeve van het lager onder­ wijs met die mooie weidevogels, in­ heemse geneeskrachtige planten, volièrevogels, bosvogels en vogelen van duin en kust. Meters etalage worden zolang ik aan de VU werk aan deze tijdloze thema's gewijd. Maar dan komen de grauwe etalage­ ruimten me weer tegen. En ze kAn­ nen toch zo aktueel zijn. Elke maand nota bene een nieuwe uitmonste­ ring. Daar kan de 'Academische Boekhandel' wat van leren. En hoe toepasselijk steeds. Met Sinterklaas etalages vol schoenen van alle mo­ gelijke pasvorm. Niet één boek, laat staan één wetenschappelijk boek. En 's anderenmaands weer die fraaie oude bijbels van weleer in die prachtige stukken antiek uit de tijd dat de verkoper nog antiquair was. Nee ik mis die vaklitteratuur niet, zoals die keurig ­ discipline aan dis­ cipline ­ bij de 'Academische' ligt opgetast. Waarom zou je nubijvoor­ beeld een etalage met Dostojewski­ lüeratuur inrichten. Dat is toch veel te hoog gegrepen. Daar interesseert ons soort mensen zich toch niet voor. Nee 'Leuk voor Later' nog maar even laten liggen want dat houdt toch maar zijn waarde, W­ generaties lang.

De correspondentie van doctor Degen Dr. F. M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Aan: Mevr. C. A. Henaens­Degen Gh1Useland249 Rhoon Amsterdam, 26 januari 1981

Lieve zus, bedankt voor je brief. Ik vind het heel moeiUjk om je vraag te beantwoorden. Enige jaren geleden had ik nog zonder aarzeling gezegd: Natuurlijk moeten Frank en Remco naar de universiteit. Ze hebben er de capaciteiten voor, en bovendien nog de goeie instelling. Die jongens redden het wel. A lleen, het wordt momenteel steeds meer de vraag of de universiteit nog wel de goeie instelling voor hun soort capaciteiten is. Ik betwijfel dat om verschillende redenen. Sinds enkele jaren bestaat de tendens om geen academici meer 'op te leiden', maar om academici 'te vormen'. Dat betekent dat het niet langer­de bedoeling is om een minimum aan weten­ schappelijke kennis en vaardigheden te leren. Tegenwoordig gaat het om attitudes: vorming van de academicus als heel­de­ mens als het ware. Dat een doctorandus verantwoord weten­ schappelijk onderzoek zou moeten kunnen doen, wordt als ach­ terhaald beschouwd. Daarentegen wordt er van studenten ver­ wacht dat 'ze hun eigen ervaringen in een zeker theoretisch kader kunnen plaatsen', en dat 'ze zich kunnen oriënteren op de relatie tussen wetenschap en samenleving', Uefst natuurlijk van­ uit een emancipatorische betrokkenheid, en dan op de VU bovendien nog op gereformeerde grondslag. Je voelt wel: daar kan men alle kanten mee op. En dat doet men dan.ook. Ik weet van een student, die is afgestudeerd op een skriptie van 15 pagina's over 'Ervaring en Sexualiteitsbeleving; een dialektiese probleemstelling', met als notenapparaat 20 pagina's foto's, die in de Chick niet zouden misstaan. Je kunt tegenwoordig afstude­ ren zonder ooit één bibliotheek van binnen te hebben gezien. Maar ja, dan heb je ook wel geleerd om je eigen ik te artikuleren in konfrontatie met zichzelf en de reaUteit'. Ik neem echter aan dat jouw kinderen dat al wel geleerd zuUen hebben op de Montes­ sorischool en in de projekturen op htm athenaeimi. Dus daar­ voor hoeven ze niet meer helemaal naar Amsterdam te komen. Het wordl natuurlijk allemaal nog beroerder, als de tweefasen is ingevoerd. Het studieprogramma moet ingekort worden tot vier jaar. Prima!, zou je zeggen. Kunnen we meteen aUe onnodige flauwekul overboord zetten. Nou, vergeet het maar. De universi­ teiten moeten immers zorgen dat ze veel studenten blijven trek­ ken. A nders vallen er ontslagen. En bovendien krijgen ze dan nooit van de minister het recht om tweede­fase­opleidingen na het doctoraal te gaan verzorgen. Dus je kunt op je vingers nare­ kenen, dat de studieprogramma's nóg leuker gaan worden, dat ze nog meer aan zullen sluiten op de leefwereld van de studenten, dat ze nóg minder buitenlandse boeken zullen voorschrijven, en dat ze nóg meer colleges populistische nitwitterij zullen bevat­ ten. 'Drs.' in vier jaar! Remco mag zich wel ui zijn handjes knijpen. Hij komt immers pas in 1982 van school, eenjaar later dan Frank. Hij mag dan meteen in de tweefasen, en studeert dus één of twee jaar eerder af dan zijn oudere broer. Tenzij die natuiu­lijk zo slim is om de eerste keer voor zijn propaedeuse te zakken. Dan komt hij ook automatisch in het \^eijarige programma. In Frankrijk (en in alle landen die ons zijn voorgegaan op het pad naar een vierjarige universiteit) zie je allerlei 'onofficiële' acade­ mische opleidingen ontstaan naast de universiteiten. Die oplei­ dingen duren 6 of 7 jaar. Ze selekteren heel zwaar op ouwerwetse kriteria: schoolresultaten, talenkennis, intelligentie, werklust, politieke kleur, e.d. Ze accepteren geen overheidsbemoei^g, geen inspraak van studenten, geen potteus bewustzijn, geen werkcolleges lichaamstaal of zelfrealisatie, geen gespreksgroep over 'de verzoeking van de wetenschap' o.l.v. een woUige studen­ tenpastor, en geen groepstentamens. Men besteedt er hoege­ naamd geen aandacht aan de milieuproblematiek, de gehandi­ capte medemens, de zigeuners, de tweede­taal­verwerving bij Marokkanen, of de ethiek van de zelfbevrediging. Wél wordt er van de studenten verwacht dat er in de aldus vrijgekomen tijd gestudeerd wordt. Zulke opleidingen noemen'zich 'Centre des hautes études' of 'école poljrtechnique', of 'verlengde bedrijf sciu­­ sus'. Ze geven geen titels, maar wel diploma's, die gegarandeerd alle deuren op de arbeidsmarkt openen. De franse doctorandi lopen ondertussen in de franse WW. Eén ding is duidelijk: stuur F ^ n k en Remco nooit en te nimmer naar de universiteit. Als je tenminste wilt dat ze nog wat vooruit­ komen in dit leven. Neem gewoon de doctoraalbul van hun vader. Leg een strookje papier met hun naam erop over die van Ton. Leg dat op een Xerox, die op oud­hollandsch papier drukt. Ze zijn dan officieus doctorandus. Stuur ze dan enkele jaren op reis of naar de fabriek. Dan leren ze tenminste nog wat. En wacht rustig af tot hier ook 'centra voor wetenschappelijke studie', of 'polytech­ nische academies', of 'researchinstituten met inservicetraining' gaan ontstaan. Schrijf ze daar onverwijld In. Misschien dat zij dan aan de doem der doctorandussen, de werkloosheid, ontko­ men. De universiteit moeten ze niet betreden: die is niet meer. Liefs, Frans Degen

s ­»

'

VT'

i

i' i 1

4 ^ y

«FC 2­0

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen