Ad Valvas 1980-1981 - pagina 136

AD VALVAS —31 OKTOBER 1980

12

De kogel is dan toch eindelijk door de kerk. Na een diepgaande en hoogst principiële diskussie heeft de beleidsraad van de VUSO de meest ingrijpende beslissing van het par­ tijpolitieke jaar genomen: de ßip­ perkast in de WSO­burelen moet weg. Men moet niet denken dat zo'n insnijdend besluit lichtvaardig sou worden genomen. Neen, de raad is na ampele overwegingen overstag gegaan nadat al eerder de porte­ feuülekwestie was gesteld. Door de voorzitter zelf nog wel. Aanvanke­

lijk leek deze zich er bij neergelegd te hebben dat de kast zou blijven. Hij was immers bedoeld als beloning voor de niet geringe inspanningen van de jongens die het geruchtma­ kende VUSO­propagandafilmpje hadden gewrocht. U weet wel die infame rolprent die eindigt met de scène waarbij enkele oververhitte VUSO­fans hinnekend van plezier de Volkskrant in de fik zetten. Maar de WSO­president zette door. En kreeg zijn sin tenslotte. De voorstan­ ders van de speelkast ­ de VUSO­

vleugel van de nieuwe tintelend fris­ se aanpak van de tachtigerjaren ­ zagen hun ledenwerf strategie stran­ den op een ijzeren partijdiscipline. Bij de andere studentengroepering de PKV gaat dat tegenwoordig an­ ders. Daar worden de teugels gelei­ delijk aan minder strak aange­ haald. Van de zeven UR­leden was er maar één op de diesviering in de Nieuwe Kerk te vinden. De rest liet het om uiteenlopende (sic!) redenen afweten. Eén PKV­er bekende zich tot het anti­monarchisme. Reden om niet te verschijnen. Zag kenne­ lijk de komst van HM als centrale gebeurtenis die dag. Een ander baal­ de zo van die 'griffenkliek' daar dat hij ook maar thuis bleef, een derde vond het allemaal te luxe én elitair en een vierde kwam te laat omdat hij nogal wat tijd nodig hadrgehad om een vergadering voor te berei­ den. Zoveel hoofden zoveel zinnen. Waar blijft de tijd dat links alle meningsverschillen opzij zette en zich als één blok naar buiten opstel­ de. Waar wordt tegenwoordig nog klare wijn geschonken. Of zijn dat soms van die gewetenszaken waarin je iedereen vrij hoort te laten. Nee dan de VUSO. Daar wordt tenminste af en toe nog het machtswoord ge­ sproken. Als het om wérkelijk be­ langrijke zaken gaat tenminste.

kan me niet schelen hoe verdacht hij me maakt. Ik vind zijn vragen over het verleden veel te interessant. 'Ja in plaats van die deuren was er een inham, en deze zandbak was over­ dekt.' 'In plaats van die deuren zat er een heel behoorlijke inham,' ver­ betert hij. 'Alles IS hier ontzettend veranderd, ziet u wel?!' 'Vindt u?!' hek iets te zien zou zijn. 'Ik maak zogezegd een sentimental journey roep ik ontgoocheld. Want voor mijn nostalgie kan ik dat helemaal naar mijn vroegere kleuterschool.' 'U hebt hier op school gezeten?! Hoe niet gebruiken. De politieman fronst oud bent u? Dertig? Dan bent u even zijn wenkbrauwen. 'Kijkt u hier eens oud als ik. En dan hebben we dus tn naar binnen alstublieft.' Hij imiteert met zijn rechter hand een pistool. dezelfde klas gezeten.' 'Zat u hier dan ook op school?" 'Inderdaad. Zijn gestrekte wijsvinger is gericht op het lokaal met de stadsattributen. Kunt u zich nog herinneren wie de hoofdleidster was in die tijd?" Nog 'Als u hier op school gezeten hebt voor de politie­agent zijn zin heeft weet u zeker nog wel wie er in deze klas zatT 'Ja, wij.' 'De naam van de afgemaakt roep ik al enthousiast: leidster bedoel ik!' 'O sorry, eh, dat 'Juffrouw Zürcher!' 'Inderdaad. Dat was juffrouw Lagerwei.' 'Hm hmm.' tufls juffrouw Zürcher.' Nu is het 'En op die kastjes stond haar aquari­ mijn beurt om een vraag terug te um, weet u nog agent?Daar heeft een stellen. 'Waarom wilt u dat allemaal jongetje een keer een hele zak zout in leeggegooid. Dat gaf een enorme reV'Verrek, weetuook de identiteit 4 van dat jongetjeT 'Ramses geloof ik.' 'Inderdaad. Ramses. Maar heeft dat jongetje Ramses zelf verteld dat hij een kilo zout in het aquarium had S . ^}^' gegooid?' 'Nee hoor. Het is verklapt.'^ 'Door wie?'' 'Door mij!' 'Aha!' Ik lees zowel nieuwsgierigheid als verbij­ stering m de f eile blauwe ogen. 'Kunt u ook aangeven hoe?" 'Nou ik zei tegen juffrouw Lagerwei: de vissen •'-^' \\'­ zwemmen vandaag op hun kop.' 'Dus u was er niet getuige van dat Ramses de dader was!' 'Nee. Eigen­ lijk vraag ik me af hoe ze daar ach­ ter gekomen zijn.' 'Tja, weet u, te­ genwoordig worden jongens en meisjes gelijk behandeld. Maar in onze tijd waren we ook al erg links hoor. Want Ramses had die morgen namelijk in het keukentje gespeeld. Met activerend materiaal, net zoals deze verkeersborden. Eigen moge­ lijkheden exploreren heet dat tegen­ woordig.' 'Vroeger heette dat kie­ zen.' mompel ik. 'Ziet u wel hoeveel er veranderd is? Of ziet u het soms niet?' 'Ja maar, waren er die morgen dan geen andere verdachten in het weten?' 'Waarom ik dat wil weten.' keukentjeT 'Allemaal meisjes!' 'Nou De agent begint aan zijn portofoon en?" 'Ach man die gooien toch geen te frutselen. 'Omdat hier de laatste zout in een aquarium!?" 'Hoe weet u tijd nogal ingebroken wordt! Door^ dat?!' De politieman steekt zijn arm vandalen die speelgoed in het aqua­ uit en 4rukt stevig mijn hand. 'Dat rium gooien. En als wijkagent houd jongetje Ramses dat was ik' En u ik daarom een extra oogje in het zeil. bent degene die me dat pak slaag Om mijn collega's te waarschuwen hebt bezorgd. Ik twijfel er niet meer als er verdachte figuren rondschar­ aan dat u hier op school hebt geze­ relen. Eh ... die deuren daar ­ dat ten. U kunt gaan. Gefeliciteerd'' was vroeger heel anders hè?!' Het

Jeugdsentiment Slaapdronken slinger ik op mijn oude fiets langs het Vondelpark in de richting van de Sociale Weten­ schappen, geloof ik. Vanmorgen vroeg heeft een wakkere dreumes nieuwsgierig honderd spuitbussen met mist leeggespoten, zo te zien. Nu zonnestralen de dichte nevels ver­ zilveren is de sfeer sprookjesachtig geworden. Je ziet het licht in de lucht hangen. Bij de subfaculteit gearriveerd zie ik opeens een groot laken uit de ramen hangen met de golvende letters: BE­ ZET. Er zal wel weer iets ondemo­ cratisch gebeurd zijn. Binnen vlak achter de buitendeur zitten studen­ ten streng aan barricadetafeltjes. Alsof ze toegangskaartjes verkopen. Maar personeel komt er vandaag niet in, verluidt het. Ik gaap vol­ daan. Alleen even naar de WC dan? Okee, toegestaan, zo zijn ze wel. Helaas, BEZET. Dan ga ik wel naar de tuin. Het is verkwikkend in de natuur. Geen zweet maar dauw. Na een korte wandeling door de bosjes sta ik plotseling oog in oog met mijn vroegere keluterschool. Daar ben ik lang niet geweest! Dat houten klim­ hek! Was dat vroeger niet groter? Vertederd open ik het toegangshek. Een paar volgels kwekken. Wat een heerlijke rust. Nieuwsgierig loop ik langs de beide zandbakken en snuf­ fel aan de ruiten van het lage lang­ werpige gebouwtje. Het is vakantie. Mijn vroegere lokaal staat vol attri­ buten uit het Amsterdamse straat­ beeld: stoplichten, brievenbussen, verkeersborden. Bij klapraamkozij­ nen en deurkieren ruik ik deselfde vertrouwde vloerwas als vroegerja­ ren. 'Mag ik u eens vragen ...' klinkt het nu vlak achter mijn rug. Ik draai me om. Een jonge politieman met een stevig rond gezicht. '... wat u hier eigenlijk aan het doen bent??' 'Ik kijk een beetje rond.' 'U kijkt een beetje rond.' Omdat de agent geduldig maar onderzoekend blijft zwijgen, krijg ik het gevoel er nog iets aan te moeten toevoegen. 'Jeugdsenti­ ment,'maak ik duidelijk, en voel me verdacht, vooral omdat ik mijn hoofd afwend, alsof er buiten het

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv V. Ostadestraat 278, Amsterdam-(Z). Telefoon 714754 en 723366 F i l . W . de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder; FORD - VW - SllvICA - OPEL . NIEUWE lilERCEDES VRACHTWAG ENS TOT 26 M3 EN 5 TON {groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

Column door Wim Heins

Galgala flü i/fl/.i//ti föMr Mé^ 6 « N pi^iMénK. / I>e N/ZC

Utwr

Hér e^dicHT

' ^ y / "

HUW ' ^ O t U ' WÉfJK^J « N B/^flR, z u a € ^ J M«lc£M O?

Closer?/^ritK O) u IM z­icwr"

De correspondentie van doctor Degen Dr. F.M. Degen De Boeielaan 1105 Amsterdam

Aan: M.L. Degen AslngaborgllS Amsterdam Kakhuizen, 30­10­1980

Lieve Maria, Eigenlijk zit ik hier zowel jou als mezelf te bedriegen. Het is steeds weer hetzelfde patroon. Ik dreig te verzuipen in het werk. Ik moet dingen oppervlakkig gaan doen. Andere dingen laat ik liggen.' Schuldgevoelens hopen zich op. De gereformeerde Weltschmerz slaat toe. En dan begint het reddende idee weer langzaam boven te komen: mijn heil ligt in een werkvakantie op de boot. Ik scheep jou voor een paar dagen met de kinderen op, en ik ga zelf scheep om in alle rust en geconcentreerd te kunnen stude­ ren. Bij het vertrek tors ik opgewekt mijn last studiemateriaal, en mijn weekendtasje met scheer­ en poetsbenodigdheden. Ik bruis van iets dat ik werklust noem, maar dat achteraf veel meer vakantiestemming blijkt te zijn geweest. Toen ik afgelopen maandag bij de boot aankwam, heb ik eerst mijn werkmateriaal op het wankele kajuittafeltje gerangschikt. Boeken opengeslagen bij de juiste pagina. Inhoudsopgaven al even doorgelopen. Systeemkaarljes rechts boven mijn aanteken­ blok. En daarachter weer de asbak en de koffiekan. Naast mijn aant«kenblok liggen in een vaste volgorde mijn pen, potlood, gimi, oplichtstift en Uneaal. Links boven de boeken de benodigde naslagwerken. Niets laat ik aan het toeval over. Menselijkerwijs gesproken kan er niets meer mis gaan: als je de kajuit binnen­ komt struikel je over dit academisch stilleven. Vervolgens heb ik tot vandaag toe niets meer uitgevoerd. Ik ben wel iedere dag in de stad geweest. Rondgewandeld. Boodschap­ pen gedaan. In een uitgestorven toeristencafè de kranten en weekbladen gespeld. Uitgenodigd op de boot van de Picard's (die er altijd wel schijnt te liggen: zomer en winter) voor een Beren­ burg en een éénpansmaaltijd. D e choke van de buitenboordmo­ tor eindelijk eens gerepareerd. De traditionele 'laatste zeiltocht van het seizoen' gemaakt. En 's avonds kwam ik ­ meestal pas laat ­ weer de kajuit binnen, waar ik dan inderdaad struikelde over dat krengige tafeltje en mijn drukkend schuldcomplex. Vloekend en tierend zocht ik dan mijn lievelingsplaatsje onder de voorplecht, waar ik bij het licht van de stormlamp de nieuwste Reve heb gelezen dat boek van die Opwaaiende Zomeijurken (wat ondanks de duidelijk calvinistische trekjes, godzijdank het eerste niet­depressieve boek sinds jaren blijkt te zijn). Morgenochtend vertrek ik weer. Twee keer zo zwaar belast als by aankomst in Enkhulzen. In de hand een tas vol onverwerkte wetenschap, en op de schouders een loodzware vracht frustaties. Wat een zelfbedrog. Die boot veroorzaakt zo nog eens mijn eerste hartinfarct. Er moet snel en drastisch iets gaan veranderen. Ten eerste gooi ik morgenochtend alle flessen drank overboord. D at is de pest als je alleen in zo'n haven ligt te dobberen. Ein verder heb ik het plan om die boot maar te verkopen. Het is misschien wel jammer voor de kinderen. Maar die hebben er ook niets aan als hun kotter uiteindelijk de doodskist van hun vader wordt. Professor Köbben (je weet wel: de treinkaper) heeft laatst In een interview verklaard, dat hoogleraren in deze tijd van bezuinigin­ gen moeten gaan kiezen tussen hun zeUboot en een arbeidsplaats voor hun meest belovende student. Ik ben dat wel een beetje met hem eens. Dat kreng kost ons veel te duur. Heb je al eens uitgere­ kend wat we aan onderhoud uitgeven? Als we die boot nou eens verkochten, en de opbrengst ter beschikking stellen van mijn vakgroep? Het mes snijdt dan aan twee kanten: het bespEtart rtiy een hartinfarct en we kunnen ­ als anderen ook een bijdrage leveren ­ een nieuwe medewerker benoemen, die dan weer een deel van mijn taken kan overnemen. Zo beschouwd is het eigenlijk een heel sociale manier van ont­ spannen. Denk er eens over. De groeten aan Woutertje en Ceciel. Tot morgen, lieve Kusjes, Frans

Tenoren tekort Het VU Groot koor heeft dringend en op korte termijn tenoren nodig, o.a. voor de slotavond van het Eeuwfeest op 27 november in het Concertgebouw. Het VU koor zingt dan de première van het opdrachtstuk 'Song of Enitharmon' van Joop Voorn. D e repetitie is op dinsdag van 17.00­ 19.30 uur in de kerkzaal op de 16e verdieping van het hoofdgebouw. Als je belangstelling hebt, kom dan aanstaande dinsdag eens kijken.

Ad Valvas wordt gelezen

MAfiR PflflR S TftRT re(^N0Wf^ Dflr Dé fréMiDDÊiof V U - j^ STUDENT ZUN

RééT

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen