Ad Valvas 1980-1981 - pagina 276

AD VALVAS — 13 FEBRUARI 1981

12 enige tijd met de uttgepuurde zuur­ stof van je collega moet doen. Dus dan maar die inhaaltijd verspreid over de week want de ­erste minuten na vijven zit er immers nog genoeg zuurstof in de lucht moet het college gedacht hébben. En dan toch nog maar tien extra minuten erbij ter compensatie van de mogelijk toch verminderde activiteit als gevolg van de zuurstofreduktie. Zo wordt er tegenwoordig gewoekerd met de energie. Als het college toch op die toer gaat weten we trouwens nog wel iets. Waarom niet voortaan van tijd tot tijd en dan vanaf vier uur éen steekproef met de ademtest. En dan niet alleen ten behoeve van de ver­ keersveiligheid maar ook om de ar­ beidsproduktiviteit na vieren veilig te stellen. Bij het nieuwjaarspraatje een week of wat terug wist ik nog niet wat ik daar nu van denken moest. Zoiets kon je toch niet serieus nemen. Een overigens toch joviale De Niet die komt vertéllen dat het college van bestuur im'n maag zit met het weke­ lijkse inhaa]fl>aal)halfuurtje dat met al die vrije dagen rond de Kerst niet meer toereikend gou zijn. Dat moest maar eens anders geregeld gaan worden. Ik kon dat toen nauwelijks geloven maar vorige week begonnen er opeens weer de wildste geruchten de ronde te doen. Het college zou overwegen het personeel vier dagen per week tien minuten langer te laten werken. Bij elkaar dus tien minuutjes extra werken in de week.

Het kwam me voor dat oom Harry zijn Kerstverlof ten nutte moest heb­ ben gemaakt van een ergonomische stage bij Van Leer's vatenfabrieken of zoiets. Alsof er op de VU élke minuut zoveel vaten moeten worden geproduceerd. Maar sinds kort begrijp ik er meer van. Wie zijn gezondheid lief is weet namelijk dat tegenwoordig de lucht­ verversing op de VU ook op dinsdag om precies klokke vijf uur ophoudt. Inhalen of niet. Het moet 't college toen zijn opgevallen dat er in dat half uur opmerkelijk weinig meer gedaan wordt. De spankracht wordt nu eenmaal wat minder als je het

De correspondentie van doctor Degen Dr. F.M. Degen De Boelelaan 1105 Amsterdam

Beste Mark, gisteren heeft Maria me eindelijk weer eens los weten te koppe­ len van mjjn kabel­t. v., om me mee te nemen naar .de bios. Uiter­ aard had ze een kritische fUm uitgezocht: Le soleil des hyènes. Het betrof hier een Nederlands­Tuneslsche coproductie over de verwoestende invloed van het Europese toerisme op een authen­ tiek Tunesisch vissersdorpje. Digitaal gestuurde giaaf machines, poenige hotels, commercialisering, freten en zuipen, en monoki­ ni's kwamen in de plaats van krakkemikkige visseissloepjes, lui­ zige hutten, oplichterij, permanente honger en alcoholverbod, en gewetenloze vrouwenonderdrukking. Wat een achteruitgang! En al die Nederlanders in de pauze njaar te keer gaan over het westerse winstbejag, onze volvette toeristenbuiken, onze nieuws­ gierige polaroids, en ons kultuurimperialisme. 'Hoe durven we zo'n prachtig paradijs toch verruïneren met onze platte prole­ tenmanieren?', zo vroeg men zich schuldbewust af. Ik vraag me echter heel iets anders af: Waar komt toch dat inge­ kankerde minderwaardigheidskomplex vandaan? Wat wq ook doen of laten, we zijn zelf alt^d de eersten om te roepen dat het niet deugt. Als je als toerist in een vreemd land komt, word je meteen naar de plaatselijke topattracties gedirigeerd: parelwitte stranden. Boeddhatempels, piramiden, de hoogste yuccaplant, enz. Maar ik betrap mezelf er op, dat ik buitenlandse kennissen

Ook zou het CvB zich nog eens moe­ ten bezinnen op de invoering van koffieautomaten in de bestuursvleu­ gel. Zo'n automaat kan immers een concentratiepunt worden van tijd^ verslindende ambiance. En laten we voortaan ook eens het personeel verbieden naar de jaarlijkse dies te gaan. Dat gebeurt toch al niet en dat scheelt dan ook weer een middag extra arbeid want nu krijg je vrijaf om vervolgens wat eerder te kunnen gaan pimpelen in het buurtcafé. En zo kunnen we nog wel even door­ gaan. Arbeid adelt invmers en dat steeds oecumenischer volkje van de VU moet maar eens weten dat de Calvinisten hier nog steeds de baas zijn.

in Nederland altijd met ellende konfronteen junks op de Zeedijk, de vuilnisbelt in Broek in Waterland, onze 'prestige'­metro langs de verwoeste Nieuwmarkt en de Bijlmerbajes, een foto van ons kabinet, en het VU­gebouw. En ondertussen vergast ik ze op een stoomcursus Nederlandse zelfkritiek, terwijl ik heimelijk zit te hopen op een onaangekondigd M.E.­optreden.

Abortok Ik moet vandaag de twee ongewen­ ste kinderen van mijn buurvrouw bewaken. We gebruiken nu de lunch. Een klein ikje dat zichzelf hoogstse­ rieus neemt zit tegen de tafel aange­ schoven in z'n kinderstoel. Vanwege zijn welvarende uiterlijk noem ik hem in gedachten Hitchcock. Kwijl en slijm druipen van inspanning onbelemmerd over zijn gebreide hobbezak met schouderbandjes. Op­ eens kijkt hij pijnlijk verrast en laat de hooivork, waarmee hij stukjes brood probeert te eten, ontgoocheld op de vloer kletteren. Met twee ar­ men wijst hij nooddruftig over tafel en begint huilerig te steunen. Waar­ om dit alarm? Omdat ik zijn oudere zusje Penny een schoongemaakte si­ naasappel heb aangereikt. 'Oók! Oók!' jammert Hitchcock ontred­ derd. Ik geef hem zijn zin. Maar na één hap schuift hij het gifgroene plastic bord met oranje partjes bit­ sig terzijde. Namelijk omdat zijn zusje dat ook heeft gedaan. 'Ik liist niet,' steunt het meisje getart maar dwars. En Hitchcock aapt dat na. Watertandend staart hij naar zijn weggeschoven bord. Het instinct om mee te doen is sterker dan zijn per­ soonlijke smaak. Maar ik zal heus zijn neus niet dichthouden. Hier in het huis van mijn buurvrouw hangt nergens de autoritaire wapenspreiik "t Gehoorzaam kind ­ wordt be­ mind'. Trouwens, deze kindertjes worden volgens mij helemaal niet zo bemind. Ze zijn ook allebei onder behandeling van een medisch op­ voedkundig bureau. Op haar negentiende werd Ira, mijn buurvrouw, zwanger gemaakt. Haar ouders besloten dat de baby komen moest. Want Ira was altijd een moei­ lijk kind geweest, ze had nooit willen gehoorzamen en nu moest ze de con­ sequenties van haar daden maar dragen. Ze zeiden niet 'Wat rot voor je,' maar: 'Wat een schande, hoe houden we dat geheim?" Ira trouwde onder tranen en Penny kwam met pijn. Als ze het kind de borst gaf, wat zeer deed, zuchtte ze: 'Ik kan echt niet van je houden.' En onder het verschonen: 'Nooit zal ik van je hou­ den!' Opnieuw zwanger, vroeg se haar huisarts om abortus. Maar hij riep: 'Misschien is het wel een toe­ komstige premier!' De dokter sprak met een zachte G en gelei­achtige verkleinwoordjes. 'Mevrouwtsje, u bent gezond, getrouwd, gehuisvest! Wat egoistisch om er nou een soort wegwerpkindsje van te willen ma­ ken. Dat druist toch in tegen uw natuurlijke levensdoel' Voor een vrouw is zwangerschap een feest!' 'Dan kan het dus niet egoïstisch zijn om er vanaf te willen,' zei Ira ad rem, 'maar egoïstisch ten opzichte

Zo een rondleiding eindigt steevast in een twistgesprek met de bezoekers, die maar blijven beweren dat Nederland zo'n welva­ rend, humaan, tolerant, vrouw­ en vreemdelingvriendelijk land­ je is. Waar komt onze Nederlandse Selbsthass toch vandaan? Op kleinere schaal zie je trouwens precies hetzelfde. D e sociale wetenschappers verdringen zich in de krant en op de t.v. om te beweren dat de sociale wetenschappen hier op zo'n allerbelab­ berdst peil staan. Je hoort nooit iemand reppen over de honder­ den prima boeken, artikelen, en skripties, die jaarlijks aan onze universiteiten worden geproduceerd. Maar zodra er aan een experimentele universiteit in Leeuwarden een of ander ziek meisje haar potteuze dagboek als doctoraalscriptie inlevert, stor­ ten alle academici zich daar gnotterend bovenop, als vliegen op een hoop stront. En maar klagen en kritiek leveren, ledere dag worden tienduizenden Nederlanders in acute sociale, lichamelijke of geestelijke nood geholpen door bijna evenveel artsen, buurtwerkers, wijkzusters en relatietherapeuten. Maar zijn we daar trots op? Vergeet het maar! Een of andere zich filo­ soof noemende blaag schrijft een onheus pamflet tegen 'de markt van welzijn en geluk' (alsof 'markt' iets vies is). En hup!, heel sociaal Nederland staat verlekkerd met gespreide armen, opge­ heven hoofd en open mond die stortbui van vuiligheid, die over hen heen wordt gekieperd, in te drinken. Ach, ach, ach. Wat een ellende, wat een slechtigheid allemaal... Ik begrijp die masochistenmentaliteit van de sociale weten­ schappers best. Ze hebben immers het grootste belang bij kom­ mer en kwel. Sterker nog: ze bestaan ervan. Zonder wantoestan­ den geen sociologie. Zonder derde wereld geen culturele anthro­ pologie. Zonder relatieve deprivatie geen onderwijskunde. Zon­ der Van Agt en Wiegel geen politicologie. Zonder misdaad geen criminologie. Zonder sexisme geen vrouwenstudies. Heb je er ooit wel eens bij stil gestaan wat er van ons zou moeten worden, als we er onverhoopt in zouden slagen om sociale proble­ men echt op te lossen? Alleen een paar andragologen zouden dan nog emplooi vinden in de opvang en begeleiding van academici, die werkloos zijn geworden bij gebrek aan maatschappelijke misère.

voor de troon van God? Straksch^ jes!T 'Maar ik ervaar het als een ver­ krachting! Ik ben wel zwanger maar K niet in verwachting!' Nu veranderde dokter van stijl Hij probeerde haar niet meer af te bluffen maar schudde bedroefd het hoofd. 'Het recht van V/iJC de sterkste dus ... Zoals onder Hit­ ler? Uw baby'tsje vermoorden? Me­ vrouw, deze spreekkamer is geen abortoir!' Opeens voelde Ira zich ^^. krachteloos. De dokter had haar zwakke plek gevonden. Hij speelde nu een gekwetste ouder, die zó zijn best deed maar stank voor dank ont­ ving. 'Weet u wel dat een abortus complicaties kan opleveren bij uw volgende zwangerschap?" Misschien ^' < i . ' was deze arts wel Rooms­Katholiek. Voor Rome telt het Heilig Ei immers zwaarder dan het leven of de dood van de vrouw; die is slechts de akker voor het zaad. Anders was hij wel steü gereformeerd. Uit eerbied voor het leven zouden ze op de Veluwe elke aborteur de doodstraf geven, en elk geboren kind een polio. TYou­ wens, dokter had er zelf zeven. Een stemmetje in zijn onbewuste riep natuurlijk: 'Oók! Oók!' Dus Hitchcock verscheen. En Ira's echtgenoot verdween. Smachtend van wat eigenlijk dokter?' Ernst af­ blikt de peuter naar zijn bordje dwingend gingen dokters ogen sinaasappel, maar Penny kijkt ge­ gloeien. 'Mevrouwtsje, het is objec­ treiterd. 'Waarom lust je niet?' 'Zelf tief en wetenschappelijk absoluut doen!' Ze wil hem eigenhändig bewezen dat er na de ontvangenis schoonmaken! Ik geef haar een een menschje is gaan leven. Met mandarijn. 'Zélf!' klinkt het ook handschjes! Met voetschjes! En u vanuit de kinderstoel De bel rinkelt. wilt dat vrijwillig aborteren!' 'Vrij­ willig? Wat denkt u wel? Dat ik straks Een taxi brengt mijn buurvrouw meer thuis. Uit de abortuskliniek. Ze als het gelegaliseerd is, als de zwan­ had namelijk de pil uitgekotst. En gere vrouw verlost is van de wetsont­ ten derde male zwanger dacht ze: werpen, dat ik dan elke week bij u op 'Zelf!' Ze ging met een boog om haar de stoep sta voor een lekkere abor­ tus?! Dat ik vrijwillig mijn huis heb egocentrische huisarts heen naar de Rutgersstichting. Maar het bloed aangestoken als ik de brandweer bel?!' Onheilspellend gingen dokters kruipt waar het niet gaan kan. In de abortuskliniek liep ze hem weer te­ wenkbrauwen omhoog, net of hij de gen het lijf. Hij kwam zijn dochter stormbal hees. 'Mevrouwtsje, u wilt halen. Die had geen vijf dagen lan^ de lusten zonder de lasten! Hoe kunt ger moeten wachten. u dat strakschjes verantwoorden

y-^

Column door Wim Heins

Het is voor ons van levensbelang om steeds maar weer de vinger op wonde plekken te blijven leggen. Laten we bij hoog en bij laag blijven beweren dat het in Nederland veel beroerder is dan in Tunesië. Dat de crisis hier veel omvangrijker is dan in Afrika. En dat de sociale wetenschappen nergens zo weinig ontwikkeld zijn als hier. D an blijft er voor ons tenminste werk aan de winkel. Groetjes,

Galgala Ho^ mf (vfljt pus W.Lé€H m^i éK­ \)!\R)U MflflR ItC CéLoof Wét, W )K éR \(rTS VAN Oéi­éÉRD Hdß I üf zo ..

OrtM rU;j«M N1AM éW

mr é/5s­ Moeoi VkNJiOf zo

oa,r

­­,

/ MV^OORD:

Aan:Mark Kogon Du Berrystraat 8 Huizen (NH) Amsterdam,9 februari 1981

"VéfRMT^oéf. srnooi n« PRoeteMéNJ IN J ' D é soep RoeßeM

^ANHe^^R, K.Lfoéu ue o!Js oiir?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen