Ad Valvas 1980-1981 - pagina 240

AD VALVAS — 23 JANUAR11981

12

De wetenschappelijke medewerker Gerrit Reetkrik had sojuist de laatste Telegraaf van zijn krantenwijkje in de bus gedaan en haastte zich nu naar het hoofdgebouw aan de De Boelelaan. Als hij voortmaakte kon hij nog juist even de laatste opgave van zijn leerlingen handschriftverbetering van de Leidse Onderwijsiivstellingen corrigeren. Dat kon nog net vóór het college, dat hij om 9.15 zou geven. Voorbereiden hoefde hij dat niet, de praktijkvoorbeelden van vorig jaar waren nog actueel genoeg. En als er niet teveel vragen zouden zijn op het college zou hij wellicht een kwartiertje eerder kun-

nen ophouden. Had hij nog tijd om vóór het eten de Buüenveldertse Courant rond te brengen. Als hij dan maar niet die Glaswol van de VU zou tegenkomen of die andere personeelsleden in zijn kravtenwijkje want dat stond toch eigenlijk wel wat gênant. Straks op de VU zou hij rustig na de thee nog even z'n college voor de Leergangen 's avonds voorbereiden want dat waren jongens die de stof goed bij hielden en bepaald niet zaten te slapen ook al was het dan 's avonds. Als hij daarmee klaar was iCon hij nog even heerlijk relaxen bij de televisie thuis. O ja dat was waar ook, hè vervelend nou. Nu

Mensen van de VU 'Ik ben blij dat onze vakgroep niet in het hoofdgebouw gehuisvest is. Ik houd van oude gebouwen . . . van de sfeer die ze uitstralen. Hier in de Lairessestraat zitten we ook niet idaaal. Het is geen nieuw gebouw maar ook geen oud gebouw. Het is eigenlijk maar een vreemd gebouw. Toch zou ik niet graag willen verhuizen naar Buitenveldert wat uiteindelijk wel de bedoeling is. Maar dat plan dateert al van tien jaar geleden en de laatste tijd hoor ik er niets meer van. Misschien komt er weer een nieuw tienjarenplan voor de gammafaculteit. Gelukkig maar. Ik heb al heel wat gebouwen versleten. De mooiste vond ik die aan de

Janny Blok, secretaresse Vanaf 1968 vakgroepsecretaresse van andragologie en sociale pedagogiek aan de subfaculteit PAW (pedagogische en andragogische wetenschappen). Daarvoor, van 1962 tot 1965, was ze secretaresse van de centrale inkoopafdeling van de VU. Van 1965 tot 1968 maakte zij deel uit van het secretariaat van de SRVU. Janny Blok (40) is lid van het vakgroepsbestuur. Ze is zeer gebouwgevoelig. Keizersgracht in mijn begintijd aan de VU. Al die trappetjes en gangetjes. De eerste dag raakte ik meteen al verdwaald en kon ik mijn kamer niet meer terugvinden. Later verhuisde de centrale Inkoop naar een barak vlakbij de hoofdingang van het Amsterdamse Bos. Een vreselijk naar gebouw. Dat was voor mij onder meer een reden om naar een andere baan uit te kijken en zo kwam ik terecht bij de SRVU. Die zat toen aan de Van Eeghenstraat 123 waar nu bestuurskunde gevestigd is. 't Was toen wel een overgang van de centrale inkoop van de VU naar de

SRVU. Bij inkoop kwam je met iedereen in aanraking. Je moest de meest vreemdsoortige bestellingen doen. Het varieerde van de aankoop van het cyclotron, een miljoenenorder, tot het bestellen van kikkers en ratten. Bij de SRVU had je naast de normale secretaiaatswerkzaamheden een soort winkeltje waar je overhemden, microscopen, verzekeringen enz. sleet. Maar ook moest je daar scripties van studenten uittjfpen. De democratiseringsbeweging speelde daar toen nog niet zo. Van een vakbond was nog geen sprake. Ik ben daar eigenlijk weggegaan omdat het bestuur van de SRVU elk jaar wisselde en steeds jonger werd terwijl ik ouder werd. Bij inkoop had ik voornamelijk te maken metTAS-personeel en bij de SRVU met studenten. Toen ik bij PAW kwam kreeg ik voor het eerst te maken met wetenschappelijk personeel, 't Was eerst wel even wennen in het begin. Ik moest allerlei nieuwe dingen gaan doen: de telefoon op de centrale bedienen, zegels plakken, begrotingen maken, het meubilair. Maar het meest interessante was de pioniersf unktie die je als secretaresse had in een zich snel uitbreidende subfaculteit. Met Joke Brekelmans was ik in het begin de enige secretaresse. De verhoudingen met het wetenschappelijk personeel lagen toen ook nog anders. Mevrouw van Stegjren was toen nog lektor en we spraken elkaar aan met juffrouw. Eigenlijk vreselijk tuttig achteraf gezien. Op een gegeven moment werd ze professor. Het probleem was toen: hoe moet ik haar nu aanspreken? Bleef ze "juffrouw" of moest ik haar nu met "professor" aanspreken? Ze heeft direkt voorgesteld om elkaar te tutoyeren. Nu spreekt iedereen hier elkaar aan met "jij" en "jou". Het zit hem niet alleen in het tutoyeren maar het zegt toch wel iets van de gewijzigde verhoudingen.

Gaigaia

)K(ia Nier IN OP oé ftBsueoe w ^ Ze WflflRLOP P€ H«R MM PUTTétf BêPflflLOfe éMoTlON£iÉ ÊN »U3 iRRflSTMKWN I" Hér fftRpioRs^M

moest hij opeens aan z'n buurman denken bij wie hij de teevee nog even zou repareren. Dat leverde toch altijd weer wat op en ... belastingvrij. Nou ja, dat zou hij maar een dagje uitstellen want hij moest eigenlijk ook nog de gele kaart invullen die hij juist gisteren in de bekende VUenvéloppe met een brief thuis in de bus had gevonden. Want protesteren zou hij. Tegen die ergerlijke nieuwsgierigheid van het College van Bestuur. In dat nieuwe personeelsreglement stond immers dat je voor het aanvaarden van een nevenfunktie of een wijziging daarin toestemming nodig had van je werkgever. Waar bemoeiden ze zich mee? Zijn college leed er toch niet onder. Dat ging altijd zo rustig. Iedereen begreep de stof: er waren maar weinig vragen. Alleen begreep hij nooit waarom ze altijd zo schrokken als de microfoon soms opeens zo hard begon te toeten. Nee zijn krantenwijkjes deden de VU geen kwaad. Neem dan die hoogleraar op de VU die, zo had hij pas gehoord, het bestond om er twee volledig gehonoreerde betrekkingen op na te houden. Dat moesten ze verbieden. Want van de tijd en het geld die die man eigenlijk zou moeten inleveren kon best een part-timer naast hem gezet worden zodat hij zich tenminste niet zo zou hoeven te haasten met z'n Telegraaf-wijkje. Omdat de subfaculteit zich steeds maar uitbreidde kwamen er ook steeds meer secretariaatsfuncties bij. Op een gegeven moment moest ik kiezen tussen twee vakgroepen. Ik heb toen gekozen voor andragologie en sociale pedagogiek. Het eerste betekent leer van de volwassenheid en de andere studierichting houdt zich bezig met de jeugd van twaalf tot achttien jaar. Ik zit dus tussen de volwassenen en de jeugd in. Het aardige van die twee vakken is dat ze in ontwikkeling zijn. Je groeit dan met zo'n vakgroep mee. Ik ben me in de loop der tijd ook steeds meer gaan interesseren voor onderwerpen die in deze sfeer liggen. In de krant lees je dan over praktijkgevallen, bijvoorbeeld jeugd en agressie, waarmee je op je subfaculteit ook mee in aanraking komt. Ik kan er dan ook best over meepraten bovendien willen ze me hier erg veel laten lezen waaraan ik niet altijd toe kom. 't Is niet altijd eenvoudig om aan buitenstaanders uit te leggen wat andragologie is. Ik krijg wel eens telefoontjes waarin gesproken wordt over andrologie. Die moet ik dan verwijzen naar de medische faculteit. Andrologie is voor mannen wat gynaecologie voor vrouwen is. In het vakgroepsbestuur ben ik het enige TAS-üd. Dat was vroeger in de tijd van de demokratisering wel een moeilijke positie. In gevallen waarin de beide blokken - wetenschappelijk personeel en studenten die elk vier zetels hebben - tegenover elkaar stonden had ik een beslissende stem. Dan werdt er van beide kanten wel aan je getrokken. Als het over zaken ging die met de inhoud van de vakken te maken hadden, onthield ik me van stemming. Maar gelukkig komt die situatie tegenwoordigniet veel voor.' Ik heb heel wat bezettingen meegemaakt. Daar kwam je s' morgens aan en zag je grote lakens met 'Bezet, voor de ramen hangen. Ik was het niet altijd met de studenten eens maar de demokratiseringsbeweging had ook haar goede kanten. Nu vind ik het vaak te gezapig. Het kost nu vaak te veel moeite om studenten bij bestuursaktiviteiten te betrekken, terwijl er juist zulke ingrijpende veranderingen op til zijn. (B.M.)

De correspondentie van doctor Degen Aan: Mark Kogon Dr. F.M. Degen Du Berrystraat 8 De Boelelaan 1105 Huizen (NH) Amsterdam Amsterdam, 19 januari 1981 Beste Mark, het gaat steeds beroerder met 'links'. De gouden tijden zijn voorbij. De sympathie voor links, die enkele jaren geleden nog zo vanzelfsprekend was (zelfs aan de VU), is aan het verdwijnen. Onze aanhang slinkt. Rechts rukt op. Herinner jij je nog die CvB-censuurcampagne van enkele jaren geleden? Het ging om een blaadje dat toen ook al een kwynend bestaan leidde: Pharetra. Het heeft sindsdien zijn hoofd boven water weten te houden, omdat de SRVU al zijn leden verplicht om er zich op te abonneren. De Amsterdamse papierophaler vaart er wel bij, ook al moet hij van de meeste exemplaren ernst nog het adresbandje af halen, vóór hij ze in de papiermolen kan sodemieteren. Maar daar gaat het nu niet om. Ik weet niet meer precies wat de aanleiding was. Er stond geloof ik een onflatteus portret van Juliana op de omslag, die bovendien suggereerde dat zij Pharetra wél eens las. Of er stond een onheuse scheldkannonade op een wat corrupte, maar overiges keurig nette VU-hotemetoot in. Of misschien was er ergens een vloek, of zelfs een vies woord (CPN?) afgedrukt. Hoe dat ook zij, in ieder geval had een of ander CvB-Ud de tijd en de zin gehad om Pharetra door te bladeren. En hij had iets gezien wat niet mocht. Dus werd de hele oplage met adresban<ije en al door het CvB hoogstpersoonlijk bij de oudpapierman gebracht. Het CvB was toen nog van mening, dat academici niet in staat moeten worden geacht om zélf een oordeel te vormen over een bedenkelijke tekst. Preventieve censuur heette dat. Het gevolg was natuurlijk dat die betreffende Pharetra de eerste (en tevens de laatste) aflevering was, die ook gelezen is door mensen buiten de direkte familiekring van de redaktieleden. Een tweede onvoorziene gevolg was nóg verrassender. Ldnks boekte winst! We kregen van alle kanten sympathie en steun, omdat we onderdrukt werden. We koesterden ons in ons verdomhoekje. We protesteerden fel. Verontwaardigd maakten we onszelf en anderen weer eens duidelijk wie de slechte onderdrukkers waren, en wie de schuldeloze en goedwillende underdogs. GezeUige tijd was dat. Het CvB is inmiddels verstandig geworden. Ze gaat uit van de gezonde filosofie: laat het links geleuter maar lekker uitetteren. Niemand leest die onzin. En ze maken zichzelf belachelijk. Links heeft echter bitter weinig opgestoken van die zaak. Wegens overweldigend succes lamenteren ze maar door over persbreidels, censuur en repressieve tolerantie, terwijl er helemaal niets meer onderdrukt wordt. Het enige wat ze wél geleerd hebben is het zélf hanteren van fascistische repressiemethoden. Nu links in een crisis zit, en het er met de rest van de samenleving ook al niet zo florissant bijstaat, moet er hoognodig een zondebok gevonden worden om die eens lekker te kunnen muilkorven. Als we helemaal geen ene fout bij onszelf kunnen ontdekken, dan moet er toch iemand anders zijn die verantwoordelijk gesteld kan worden voor het machtsverlies van Unks, voor de sterker wordende reactie en voor de economische crisis? Wie mag er zondebok worden? De Joden vaUen af. Dat ligt teveel voor de hand, en bovendien zijn die er al eens op vergast. De zigeuners kan ook niet, want die zitten al allemaal in de bajes. De flikkers gaat ook al niet, want die zijn zelf meestal links. De vrouwen zijn te goed georganiseerd, dus lekker ouwerwetse heksenverbrandingen is er ook niet meer bij. En de gastarbeiders zijn al de zondebok van rechts, dus dat is met sportief. Je voelt wel: de keuze wordt moeilijk. En dan ineens als door de hemel gezonden treedt er een klupje kleffe, puisterige, uit de mond stinkende, brallerige, domme, enge, stuitende en zwakzinnige bruinhemden in blauwe blazers op, onder de vemeukeratieve titel 'Centrumpartij'. 'Hoera!', roept links, 'een zondebok'. En hup, meteen wordt de muilkorf uit het stof gehaald, en wordt de persbreidel weer opgepoetst. Links neemt de hele oplage van Ad Valvas in beslag: 'Geen fascistische praat in ons prachtige persorgaan!' Het gaat écht slecht met links, als we ons gaan concentreren op lieden die Brookman of Janmaat heten, alleen maar omdat ook bij ons de crisispaniek toeslaat. Het Hjkt wel makkelijk natuurlijk. Je hoeft geen antwoorden meer te geven op de werkelijke maatschappelijke problemen. De zondebok draagt immers de schuld. En je hoeft je bovendien ook niet meer bezig te houden met de échte maatschappelijke gevaren, zoals Van Agt, of Wiegel, of ir. Philips, of Reagan, of Milton Friedman, of I.A. Diepenhorst, of Haars, of Bre^new, of de Brenninkmeijers. Rechts rukt ondertussen rustig op. Links leutert en kaapt krantjes. Toch maar eens een Comité van Waakzaamheid oprichten. Mark?

Ve éMö77é5 MN OHZi. fflIZruLéDéM HéSSéH

tój

IDéféNl UflN D€ P«RTl] P>;èJéiJr£é)?T. scoeT

SréMMl^JMAfcÖSw

13

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen