Ad Valvas 1981-1982 - pagina 331

AD VALVAS — 16 APRIL 1982

Dagboek van een co-assistent Maandag Vandaag extra vroeg op, ze­ ven uur; halfacht weg, geen ontbijt vandaag. Om acht uur begonnen met „prikken". Maandag wordt namelijk minstens de halve afdeling routinematig bloed afgeno­ men („geprikt"); negen uur: we zijn nog lang niet klaar terwijl de visite begint. Daar kunnen we dus niet heen. Kwart over tien: klaar met prikken, we zoeken de stoet op. Visite duurt tot twaalf uur. Geen tijd om naar pa­ tiënten te luisteren (wanneer wel?). Na wat klusjes, dat scheelt weer 's avonds, ga ik om halfeen eten. Kwart over een terug uit de kantine. Ver­ volg klusjes. B.V.: buikom­ vang meten. Sommige zieken hebben een dikkere buik doordat er vocht in de buik­ holte is. Hun ziektetoestand wordt onder meer door de buikomvang bepaald, hoe kleiner hoe beter. O, er is bloed van vanmorgen voortij­ dig gestold. Er" moet worden overgeprikt. Het lukt niet een voor het bezoek gunstig mo­ ment te vinden. Ik stuur het bezoek even weg. Er moeten vandaag vier patiënten „op­ genomen" worden. Er is een leeg bed, dus het zullen er wel vijf worden. Overigens werk ik hier met nog twee andere co­assistenten. Om twee uur „co­praatje". Ik heb nog een kwartier dus, ik ga wat uitslagen opvragen per telefoon. (Elke dag zijn er veel gegevens niet boven water; aan wie of wat het ook ligt, de co moet het uitzoeken; zeer tijdrovend al dat gebel, en ieder heeft de pest aan dat gezeur, dus ook aan jou.. Afijn, co­ praatje om twee uur. Wachten. De internist komt een kwartier te laat aangehaast. Verhaal over suikerziek­ te Leuk dit keer. We dwalen niet af van de patiënte die voor deze klacht vas opgenomen. Kwart over drie klaar Nog net tijd om even een polikliniekstatus door te lezen van één van de inmiddels vijf op te nemen patiënten. Halfvier over­ dracht van de verpleging. Slaan we vandaag toch maar weer over, anders kunnen we niemand opnemen. Ik be­ gin halfvler met het opnemen, d.w.z. het ondervragen en onderzoeken van

Marius Goedzout (pseudoniem) een wat oudere vrouw met sedert 4 weken slikklachten. Een opgewekte vrouw, plezierig. Zou zij weten d a t ze haar hebben opgenomen omdat ze aan kanker denken? Ik merk dat ik niet op tijd klaar kom voor het „ront­ genpraatje", dus haast ik me aan het eind van de opname. Voel me daar vervelend bij. Halfvijf, rontgen­ praatje, slaapverwekkend. Ik snap weer niet waarom we hierbij moeten zijn; v^f uur, uitslagen ophalen by het laboratorium, uitzoeken, op volgorde leggen. Het is al weer kwart voor zes als de papierchaos is geordend. Eerst maar eten. Snel eten ­eten is niet heet meer, geen probleem dus. Halfeeven uitsla­ gen overschrijven van labformulier­ tjes in de patientenstatus, ook een gedeelte niet overschrijven maar in­ plakken. Tegen acht uur klaar. Koifie halen. Status inschrijven van de vrouw met slikklachten. Kwart voor negen, alle gegevens ingeschreven. De puf om er nu nog een boek op na te slaan ­wat ik eigenlijk wel wil­ ont­ breekt. Er blijven nog twee patiënten over plus wat klussen. Morgen maar zien. Assistent­arts (de zaalarts en tevens mijn directe baas) gezocht om mijn status na te bespreken, onvind­ baar. Misschien naar huis. Morgen maar proberen. Kop koffie, mijn ze­ vende vandaag. Nakletsen met de ver­ pleging. Kwart over negen weg, dik halftien thuis (ik woon gelukkig dicht­ by). Uitgeteld. Ik doe niks meer, ga vroeg naar bed, te moe om wat te lezen.

Dinsdag Kwart over acht begormen. Kwart over negen klaar met prikken' w e ' kunnen bijna de hele visite bijwonen. De assistent mist verschillende labo­ ratorium­uitslagen en röntgenfoto's. Moet ik achterheen. Chaotisch en druk. Ik leer maar wemig van de visite: het blijft goeddeels steken in praten over uitslagen. Halfeen klaar, eten, klussen. Als het bezoek weg is snel patient opnemen, want drie uur heb ik „klopkursus". Klopkursus is training in lichamelijk onderzoek. Na cursus is het bijna halfvijf, ik kan mijn patiënt niet meer mschrijven. De na­ bespreking van gisteren schiet er dus vandaag weer bij in, waardoor ik me­ disch­technisch weinig van deze pa­ tient leer, terwijl ik aan de rest niet toekom. Maak ik me al niet meer druk om, merk ik. Halfvijf, rontgenpraatje. Vijf uur, P.A.­bespreking (Pathologi­ sche Anatomie). Nog slaapverwek­ kender. Zes uur klaar Eten. Tegen de tijd dat uitslagen opgehaald en inge­ schreven zijn en mijn status klaar is, is het tegen halftien. Mijn baas heeft het zelf te druk voor nabespreken. Verbazmgwekkend: mijn twee mede­ co's zyn om negen uur nog begonnen met een tweede patient. Ben te moe om me schuldig te voelen dat ik met langer doorga. Ze zullen voor halfelf niet weg zijn. Kwart voor tien, gaar, weg. Moet eigenlijk thuis een brief schrijven Bel maar iemand op, kan niet goed naar hem luisteren. Verve­ lend, elf uur in bed.

Donderdag Kwart over acht begonnen. Halftien uitgeprikt. Assistent was al aan het racen met de visite: hij heeft dienst vandaag, d.w.z. hij moet overdag naar al de eerste hulpgevallen en 's avonds en 's nachts is hij de aanwezige inter­ nist m het ziekenhuis. Hij is behoor­ lijk prikkelbaar dan. BegrijpeUjk, maar voor patiënten en co's verve­ lend, want Imsteren en uitleggen is er vandaag met bij. Er begint nog een patient te praten over het stencil. De visite loopt door. Later op terugko­ men, denk ik. Klussen. Eten Meteen na het eten patient opgenomen, want om twee uur is er co­praatje. Bezoek dan maar weggestuurd. (Bezoek is van halfeen tot halftwee en van halfze­ ven tot halfacht, waarom hebben ze hier niet zo'n bezoekregeling als op de VU, van dne tot acht? Vervelend voor een patient, zo'n eerste dag). Twee uur co­praatje. Half uur ge­ wacht. Gebeld naar lesgever, 't gaat niet door. Eigenlijk ben ik wel blij. Ik ga nu tot halfvier meteen my n patient mschrijven. Veel gebel om assistent even na te laten bespreken, maar het lukt vandaag (tien minuten). Het is zo weer zes uur. Gegeten. Warme maal­ tijd met lekker, brood genomen en een extra sinaasappel. Na het eten nog wat uitslagen en vervolgens voor­ bereiding op de grote visite van mor­ gen. Ik moet drie patiënten voordra­ gen, uit het hoofd, van wie er twee met nabesproken zijn Bovendien ligt er een „dermatomyositisklant" op de af­ deling, ­interessant­, krijgen we vast vragen over. Vergeefs probeer ik uit te vogelen hoe weinig dit ziektebeeld voorkomt. Ik lees de statussen door. Voor mijn patiënten veel onderzoek aange­ vraagd. Waar mijn assistent heen wil is me vaak onduidelijk Toch maar een verhaaltje bedenken. Gedachten, gevoelens en verwachtmgen van de patient ontbreken in onze hoofden en statussen. Passen er niet. Ik bedenk me nu dat daarom de visite me elke keer zoveel spanning oplevert: patiën­ ten vragen en krijgen anderssoortige antwoorden. Twee werelden. Elf uur doodop naar huis. Vriendin komt langs. Geknuffeld. (Ik wil maar praten over het ziekenhuis). Te moe om ver­ der te vnjen. Zij ontevreden, ik ook. Kan slecht slapen.

Vrijdag Schone kleren. De was ligt er al drie weken. Kwart over acht aanwezig. Ik slaap nog half Pnkken lukt slecht. Mevrouw Y is overleden; was kerme­ hjk gisteren al slecht. Grot« „papie­ ren" visite, d.w z bespreking van alle patiënten in de artsenkamer, waarna nog een wat formele ronde langs de

bedden. Grote visite gaat over de diagnoses waar dokters aan denken met de daarbij behorende onderzoe­ ken. Over bijna niets anders. Omdat ik één patient heel goed bestudeerd heb krijg ik verder weinig vragen. Lukt vaak zo. Ik hoor tussendoor van F n t s (mede­co) dat hij ook vanavond naar de actievergadering over werktij­ den probeert te komen. Misschien dat hij ook a.s. maandag met de stipte heidsactie meedoet. Assistent en baas hebben het er nog steeds trouwens niet over gehad. Grote visite om half­ een klaar. Snel gegeten, veel klussen, ook nog wat van gisteren. Ik vergeet een afspraak met een patient. Stom. Patiënt opgenomen, etc. Om de beurt gaat één van de drie co's vnjdag eerder weg. Vandaag ik: halfacht al thuis; negen uur, vergadermg. Ik ben één van de dertig co's. Verslag van het stencils uitdelen in ziekenhuizen. Heel spannend geweest, benaderde mensen waren zeer enthousiast. Twee uitzonderingen; negerende dokters en (te laat) verbiedende directies. („Dat kimnen we onze patiënten niet aan­ doen"). Ik vraag me af wat beide disciplines met de patientenwereld gemeen hebben, elf uur uitvergaderd. Tot een uur nagekletst.

Zaterdag Vrij, dus uitgeslapen en boodschap­ pen doen voor de hele week. Op tijd naar bed want zondag 24­uurs dienst en maandag is weer een gewone dag. Zo'n maandag is lang, maar ­wie weet durf Ik te „stippen".

UR­fraktie Vereniging 'valt op z'n bel(' Het universiteitsraadslid voor het WP, R.L. Bergsma vindt het verwijt vanuit de Verenigingsfraktie aan het adres van het CvB van een zekere nalatigheid m.b.t. de realisering van de crèche, in hoge mate onterecht. Hij schrijft dit in een open brief aan het moderamen van de raad omdat hij de gedachtenwisseling rond dit punt in de raad niet kon bijwonen. De nalatigheid van het CvB zou verband houden met de omstandigheid dat de betreffende portefeuillehouder in het CvB het niet eens zou zijn geweest met de instelling van een crèche. Bergsma vindt het verwijt van ge­ brek aan loyaliteit in deze van de kant van het CvB betreurenswaardig en acht het verbijsterend dat zo'n verwijt wordt gemaakt door een res­ pectabel raads­ en Verenigingslid (prof. dr. H. Mulder, red.). Bergsma zegt dit vanuit z'n vier jaar lange

Plaquette dr. King onthuld

Hiernaast het dagboek van twee co­assistenten over een „normale werkweek", de week voorafgaan­ de aan de week van de stiptheids­ aktie die op 4 april begon. De schrijvers wilden liever niet ge­ noemd worden, omdat anders het verslag aan één bepaalde situatie zou worden opgehangen, terwijl het juist een brede geldigheid heeft. Het is ontleend aan de erva­ ringen op de afdelingen interne geneeskunde van twee grotere op­ leidingsziekenhuizen. Van de ne­ gen ziekenhuizen gaat het in vier ervan ongeveer zo toe. De stipt­ heidsaktie hield voor de eerste aktiedag (maandag) in dat de ac­ tievoerende co­assistenten „al" om negen uur naar huis gingen. Naar schatting deed die maandag maar zo'n 15 ä 20 procent van de co­assistenten mee aan de aktie. In twee ziekenhuizen waren op­ leiders en onderwijscoördinator van het ziekenhuis overeengeko­ men deelnemers niet te „vervol­ gen": hier was het deelne­ merspercentage hoog. In andere ziekenhuizen werden dreigemen­ ten geuit. Veel co­assistenten wa­ ren daarom doodsbang mee te doen aan de aktie. De spanning was die week sterk voelbaar. Het co­schap fungeert veelal als een springplank bij sollicitaties. Dat speelde bij veel co­assistenten een rol om niet mee te doen. Maar ook de angst voor een slechte beoordeling en een kleinere kans op toelating tot een specialisatie weerhield co­assistenten ervan om aan de aktie mee te doen.

ervaring als lid van de raadskommis­ sie Bouw en Ruimtelijke Ordening. De uitspraak, zo vervolgt hij, van een ander Verenigingsraadslid dat „we met z'n allen maar eens op onze bek moeten durven vallen", acht Berg­ sma op de Vei'énigihgsfVaktie zelf van toepassing. Hij Vindt tenslotte de door UR­voorzitter Vlijm bepleite be­ zinning op het verkeer tussen raad en college meer dan ooit nodig.

Lezingencyclus manieren van bijbellezen Lezingencyclus Manieren van By bel­ lezen Op woensdag 21 april zal de volgende lezing in het kader van de lezingency­ clus „Manieren van Bijbellezen en Bybeluitleg" plaatsvinden. Van 16.00 ­ 18.00 uur zal dr. Rochus Zuurmond dan een inleiding verzor­ gen over de Materialistische Exegese (beter gezegd: matenalistische lees­ wijze van de Bijbel). De lezing vindt plaats in zaal 8 A 05. Voor de lezingencyclus is een syllabus vervaardigd. Deze is ä ƒ 5,- verkrijgbaar bij het sekretariaat van het Bezinningscentrum.

Woensdag Kwart over acht begonnen. Tijdens visite vertellen verschillende patiën­ ten dat er stencils zijn uitgedeeld. Enthousiasme. Dat we lang werkten wisten ze wel, maar dat we daar hele­ maal mets voor kregen, verbaast hen. Iemand heeft het stencil boven zijn bed geplakt. Steeds leuke reacties.

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv

Ook van verpleging die duidelijk maakt dag m, dag uit met de gevolgen van deze „opvoeding" tot dokter ge­ confronteerd te worden Van dokters geen reactie. Verder een gewone dag: veel geren om nog een patient op te nemen Na het rontgenpraatje is er om vijf uur het wekelijkse gekibbel tussen mtermsten en chirurgen op hun gezamenlijke bespreking. Van­ daag vroeg klaar' kwart voor negen naar huis Ga vandaag met een jaar­ genoot een uurtje naar het buurtcafé Om twaalf uur pas op bed. Ik bedenk dat ik deze week nog geen patient heb nabesproken, laat staan met éen van mijn patiënten echt gepraat heb.

Angstspeelde aktieparten

Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tet. 178505 V. Ostadestraat278, Amsterdam-(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil.W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD-VW - DATSUN - OPEL NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS TOT42m3EN9TON

Maandagmiddag 5 april werd ter nagedachtenis aan de m 1968 vermoorde Amerikaanse negerleider en vredestichter ds Martin Luther King — m 1965 verleende de VU hem een eredoctoraat m de sociale wetenschappen — een plaquette onthuld De plaquette werd aangebracht bij de ingang van de uni versi tei tsraadzaal

(groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen