Ad Valvas 1981-1982 - pagina 300

AD VALVAS— 12 MAART 1982

12

Er was eens, lang geleden, een klein wHgemaadje, dat zich in een speelse bm mee liet voeren met de wind. Na een Umge reis voelde het zaadje zich moe en zocTit een veilig beschttt plehje om wat uit te rusten. Tussen een paar bouwketen aan de Boelelaan öö het instituut voor aardwetenschappen liet liet zaadje zich zachtjes neerploffen op de aarde en viel, moe van de reis, in een diepe slaap. Op een dag ontwaakte liet zaadje en merkte dat het diep onder de grond geraakt was. Hoe kom ik hier nu weer uit, dacht het zaadje. Het wroette wat met z'n armpjes en beentjes en plotsklaps voelde het zaadje zich een echte boom. Trots stak het zijn groene kopje boven de grond. Een aardige dame zag het kleine kopje en werd er prompt verliefd op. Elke dag kwam ze

even langs om het nog jonge wUgje te verwennen met warme woorden en een paar druppeltjes water, wat ons wilgje gulzig opslorpte. De wilg werd hoe langer hoe dikker, hoe langer hoe hoger en als een volwassen baard begonnen takken om zijn kin te groeien. Tot op een dag het geronk van vrachtautomotoren hem opschrikte uit een dromerig dutje in een vroeg voorjaarszonnetje. Mannen sprongen uit de auto's en begonnen driftig de bouwketen af te breken en op de .vrachtwagens te laden. Ineens voelde de wilg de koude wind aan zijn takken sjorren en de tocht tussen de hoge gebouwen maakte hem een beetje verkouden. Hij stond te proesten en te niezen toen twee mannen in ivitte jassen met duimstokken de grond begonnen op te meten. Op grote papieren maakten ze ingewikkelde aantekeningen. ,Jiijk, zei de één tegen de ander, als we hier nu het pad maken, dan kunnen daar waar nu die oude boom staat de biologen hun plantjes neerzetten, dan ts iedereen weer tevreden." Maar de andere meneer keek

Mensen van de VU „In '68 heb ik voor het eerst een voet binnen de VU gezet en wel als wetenschappelijk medewerker bij de subfaculteit Pedagogiek. De eerste twee jaar had ik een part-time baan hier en een part-time baan in het onderwijs. De opdracht die ik hier kreeg was iets te gaan doen aan de lerarenopleiding. Ik moest een samenwerkingsverband gaan creëren tussen de vakdidactici en de algemeen didactici. Dat is niet zonder succes gegaan want in '71 kwam „het instituut voor pedagogisch-didactische vorming vpor aanstaande leraren" van de grond. Op een gegeven moment werd echter de WUB ingevoerd en die kende geen instituten. AUes moest toen in het vakgroepsmodel gegoten worden. Ik heb derhalve verschillende pogingen gedaan om van het instituut een interfacultaire vakgroep te maken. In de tussentijd zyn die pogingen niet gehonoreerd en vorig jaar september is er dan uiteindelijk een vorm uitgekomen die ofBcieel is geworden. Die houdt in dat er in principe niet zoveel verandert, maar dat de structuur wat de samenwerking betreft - althans naar mijn overtuiging - wat moeilijker is geworden. Ik vind het jammer dat het niet gelukt is om tot een interfacultaire vakgroep te komen, want ik denk dat je door een bundeling van krachten tot meer in staat bent en dat je je als lerarenopleiding beter kunt profileren. Maar goed, dat heeft niet zo mogen zijn; daar ben ik nu wel aan gewend geraakt en ik heb er ook wel vrede mee. Om nog even terug te komen op onze lerarenopleiding. Ik denk dat het van belang is dat de vakdidactiek verder wordt ontwikkeld, met de nadruk op vak. Kijk, onderwijskunde zonder vak is een mooi verhaal, maar de motivatie voor het leraarschap zit wat het startpunt betreft in de eerste plaats in het vak dat men studeert. Op een bepaald moment zeggen wij bijvoorbeeld: een leraar moet flexibel zijn tegenover zijn leerlingen. Daar zijn inderdaad vaardigheden voor nodig die je kunt leren en die je kimt trainen. Maar ik ben er persoonlijk van overtuigd dat de grootste determinant voor de flexibiliteit van een leraar in zijn vakkennis zit. Als die niet

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv 1

«

'

MERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 m3 EN 9 TON (groot en Klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

Heeft gedurende ziJn studie parttime in het onderwijs gewerkt. Kwam bij de VU aanvankelijk ook in een halve baan terecht en had de intentie om uiteindelijk weer terug te gaan naar het onderwijs. Het pakte echter anders uit. Enkele jaren na de start van het instituut voor pedagogisch-didactische vorming werd hij daarvan namelijk directeur. Inmiddels is het instituut in die vorm weer verdwenen. Bij de nieuwe structuur van de lerarenopleiding en de gevolgen van de tweefasenwet plaatst hij enkele persoonlijke kanttekeningen. aanwezig is heeft een rollenspel, een discussie of een klassegesprek geen zin. Wil je jonge mensen tot hun recht laten komen in het onderwijs, dan betekent dat dat je een heel gedegen vakkennis als basis dient te hebben. Daarmee zeg ik niet dat onderwijs-

Gaigala

Mftf^l?, 0E0 ,.w«flR

Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam-(2). Telefoon 714754 en 723366 , Fil.W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder; FORD - VW - DATSUN - OPEL NIEUWE

Jac. Schouten hoogleraar algemene onderwijskunde

w f t S IK .. E H . O J A W E L N U ,STEL DflT

i

^ -N^c- \ ^^<l/J^

een beetje triest naar de geschrokken vMg: ,Ach, dat is toch wel zonde van die wüg, kan die niet blijven?" De mannen schopten de wüg tegen de schenen, trapten op zijn tenen en trokken aan zijn haren. Dat deed de wilg erg veel pijn. Hoofdschuddend zeiden de mannen tegen elkaar: „Nee hoor, die wüg is veel te verkouden, die wordt niet zo oud meer." De volgende dag kwam een man met een grote zaag en wüde net met zijn klus beginnen, toen de dame die altijd voor de vnlg gezorgd had rood van opwinding kwam aanrennen. ,Jfiet doen, niet doen, dat is onze wilg", riep ze. Al haar vriendjes en vriendinnetjes kwamen hard aangehold en met ze allen gingen ze om de wüg staan en bouwden een muur van handtekeningen om de boom heen. Hoofdschuddend pakte de man zijn zaag maar weer in. „Volgende week kom ik wel weer terug", zei hij tegen alle boze mensen, „en dan zal ik jullie eens laten zien wat voor mooie tuin ik voor jullie ga maken op die plaats van die oude rotboom. De wüg voelde zich heel misselijk worden en voelde een kevertje knagen aan zijn grote teen. Voyeur

kunde overbodig is. Integendeel. Dat kan echter pas goed functioneren als ^ het vak goed onderbouwd is. Nou, dat is nu één van de vraagtekens die ik plaats bij de tweefasenstructuur. Immers, het vak neemt daarin qua omvang en verdieping af. Op grond van dit feit kan het leraarschap wel eens gaan devalueren. Daarnaast speelt er nog een ander probleem. Mensen die straks de eerste fase hebben doorlopen en niet verder mogen, hebben geen onderwijsbevoegdheid. Die hebben Engels, Nederlands, Geschiedenis of iets dergelijks gestudeerd en wUlen graag leraar worden, maar kuimen dat niet. Of ik er nog weleens over gedacht heb om terug in het onderwijs te gaan? Wel, mijn vrienden zeggen dat ik een echte schoolmeester ben. Of je daar iets denigrerends of iets positiefs uit moet halen, laat ik in het midden, maar ik ben met hart en ziel een onderwijsman. Het prettige van het secundair onderwijs is dat je minder dan aan een universiteit te maken hebt met al die papieren en al dat geregel. Zelf loop ik niet warm voor al die structuren, die overigens wel noodzakelijk zijn. Wat dit betreft ben ik ambivalent. Ik zit hier graag, omdat ik denk dat een lerarenopleiding waardevol is. Maar je zou ook kunnen zeggen dat er misschien nog nooit een echte leraar is opgeleid aan deze umversiteit. „Echt" in de zin van iemand aan wie voldoende tijd aan is besteed en die daardoor een voldoende startniveau heeft. Laat ik een voorbeeld noemen. Laatst las ik een artikel, waarin een aantal opleidingen met elkaar werden vergeleken. Een kapper in Amerika knjgt 1500 onderwysuren, voordat hy begint. Nou, wu komen nog niet toe aan de heUt daarvan. Een arts heeft in zijn opleiding te maken met co-assistentschappen, maar leraar word je daarentegen vqjwel zomaar. Ik denk dat dat nog Ugt aan de overweging datje als leraar geboren wordt of met. Zo van je hebt het of je hebt het niet. Dat IS natuurlijk baarlyke nonsens. Je kunt namelijk iemand wèl goed in dat beroep opleiden, maar niet m de geringe tijd waarover wij beschikken. Daarmee zeg ik niet dat we hier niks zitten te doen. Er worden hier wel degelyk goede dmgen gedaan. Ik voel me ook zeker geen gefrustreerde professor, maar op de vraag of het hier optimaal werken is, zeg ik nee. Wat wel frustrerend werkt is dat je na jaren hard werken nu erkenning krijgt voor de lerarenopleiding en dat op dat moment de tweefasenstructuur voor-

...oE

ËH

.-<; V

o- ^y.--^

\

Solidariteit? Dinsdagavond 2 maart is er in PH'31 een diskussie over de vraag op welke wijze jongeren in Nederland solidair kunnen zijn met de Poolse vakbeweging SolidamoSé, stond er in de uitnodiging. Eindelijk dan een verfrissend antwoord, dacht ik, na de oplichters van Duck Truck, Reagans Grand Gala du Disque en De Rode Kruis-achtige posters, die van elk reclamebord ons toeschreeuwen dat deze mensen hulp nodig hebben. Voor ofQcieel geplakte affiches heb ik altijd al een gezonde achterdocht gehad. Maar nu dus iets geheel anders. Polen helpen omwille van de Polen. Waar vind je zoiets? Dus vol goede moed op pad gegaan met fotograaf voor een flitsend verhaal. De inleidende film beloofde al niet zoveel goeds. Beelden, die het schrijnende leed van de Poolse, bevolking duidelijk moesten maken, hadden net zo goed (of misschien was het ook wel zo) gemaakt kunnen worden in elke willekeurige negentiende eeuwse wijk van Amsterdam. Maar dat is tot hier aan toe, want daar hebben de mensen het ook moeilijk. Maar verbazingwekkender was dat een groot deel van defilmin beslag genomen werd door een interview met een zeker iemand van de OVB. Dat is een voor de meeste lezers, evenals voor de meeste andere Nederlanders, vrij onbekende afkorting dle,^staat voor Onafhankelijke Vakbeweging. Wat weer staat voor het handjevol echte anarchisten, die zich op de werkplek organiseren. Deze meneer van het OVB nu wist te vertellen, dat hem in Polen was verteld, dat SoUdamoéc, een beweging van minstens tien miijoen mensen, veel meer leek op de OVB dan op de FNV. Nog verbazingwekkender wordt deze uitspraak echter als we in een uitgave van een schriftelijk verslag van de Polenreis van de OVB-leden kuimen lezen, dat him tolk ongeveer vanaf de eerste voetstap op Poolse Bodem spoorloos verdween, waardoor de communicatie met de Polen wat moeizaam verlopen was. Maar allä, het ging tenslotte om de nog volgende diskussie. Forums zijn sowieso niet leuk, zeker als er vijf mensen zitting in hebben, die allen eerst hun verhaal moeten doen voordat de diskussie mag beginnen. Maar zo tegen halfelf, als eindelijk de diskussie kan beginnen, blijkt onmiddellijk, dat concrete solidariteit niet zo eenvoudig is. Op een vraag naar de eflektiviteit van akties van het Komité Vrouwenrechten in Polen moet Annemarie La Rooy bekennen, dat de eerste zending condooms op het verkeerde adres in Polen aangekomen is, namelijk bij een Rooms Katholieke instantie, die de zending linea recta voor verbrandingsdoeleinden gebruikte. Maar allä, dat was nog een concrete ervaring over hoe ingewikkeld de sohdariteit met Solidariteit wel niet kan zün. De tweede vraag kreeg Roland Siebe, werknemer bij de ADM en lid van de vakbond voor werkende jongeren KWJ voor de kiezen, en wel waarom de FNV niet net als Solidanteit kiest voor arbeiderszelfbestuur en een onafliankelijk van politieke partijen te voeren politiek, waarna Hans Revier namens de WDM mocht ingaan op de vraag waarom deze soldatenvakbond meewerkt aan het humaniseren van het leger in plaats van het militarisme te bestrijden. Toen was het dus maar even pauze om, zoals de voorzitter opmerkte, niet al te veel te verzanden in ideologische tegenstellingen, maar te praten over concrete vormen van solidariteit met Solidamosé, waarop Annemarie La Rooy, ASVA-voorzitster uitgenodigd werd in ter gaan op de vraag wat zij dan wel niet voor positieve kanten in het Marxisme-Lenmisme ziet. De twee Poolse forumleden. Jozef Sygula en Joram Krozer, bleven vriendelijk de strijd waar links het best in is, namelijk het elkaar afinaken, aankijken en beleefd antwoorden op de vragen, waaruit moest blijken, dat de organisatie namens welke de spreker geacht werd te spreken toch het best de doelsteUmgen van SolidamoSc in het vaandel voerde. Deze vond ik ook wel aardig: Op het verzoek van de voorzitter de vraag toch vooral kort te formuleren, i^ette de vragensteller in minstens tien mmuten uiteen, dat vragen niet kort te formuleren zijn, waarna hij vanwege de terreur van de tiJd de vraag maar achterwege liet. Zo tegen twaalven stond maar eens iemand op in de zaal, die vroeg of er nu eindelijk wat informatie gegeven kon worden op deze Informatieavond, want alles wat gezegd werd wist hij reeds uit de krant, waarop onmiddellijk een meisje woedend opstond, en riep dat deze avond voor jongeren bedoeld was, die dat allemaal nog niet zo goed wisten en of iedereen niet zo ingewikkeld wilde praten, want zy' als jongere snapte er de ballen niet van, terwijl het toch gewoon ging om een betere wereld. Zo tegen de tijd dat de voorzitter zyn pogingen begon op te geven de avond toch nog te laten gaan over de vraag op welke wijze jongeren solidair kunnen zijn, nam Joram Krozer, als Pool betrokken bij het informatiecentrum van Solidamosc in Nederland het heft maar in eigen hand en somde een aantal punten op, o.a. wat jongeren zoal kunnen doen: het informatiecentrum helpen met hand- en spandiensten, met geld en met humanitaire hulpgoederen voor de Poolse bevolking. Aan het eind van de avond bleek dat onverlaten de banden van de auto van de twee Polen hadden laten leeglopen. Afras rees het sterke vermoeden dat deze euvele daad het werk was van leden van de Poolse groep „13 December", waarna tot diep in de nacht de diskussies voortgezet werden over de vraag of deze groep nu ter linker dan wel ter rechter zijde oppositie voerden tegen Solidamoéé. (DdH) schrift hoeveel mensen je mag gaan opleiden. Als de voorspellingen ons niet bedriegen, zal het aantal van zo'n 270 studenten nu, naar een kleine 100 over een paar jaar zakken. En dan

. DE IK EH DE EH NOU EH STEL .

^ A ^ ^ ^ ^

denk ik weleens, om op de vraag terug te komen, laat ik weer eens een school gaan runnen, dan kom je als onderwijsman en mens weer tot je recht."

{PvD)

IN ßcHfriEN 6-OEO D«t\l G-AftN W £ NU KLöPPESJ t ^ ü s i

K^£K. NlBT sL£Chl1' \ /

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen