Ad Valvas 1981-1982 - pagina 156

AD VALVAS — 20 NOVEMBER 1981

12

Amerikaanse impressies

Campus cops

Seksistisch

De Elsevier-lezer zal zich ongetwijfeld gesterkt hebben geweten in z'n burgermansgeloof: terwijl iedereen in de maatschappij de broekriem een gat verder moet aantrekken, halen ze het op de universiteit (en natuurlijk öë sociologie) in hun hoofd een zestal feministes te benoemen. Seksistisch, discriminatoir en vooral elitair. Drs. C. van der Veer, sekretaris van de vakgroep Algemene Sociologie, gekonfronteerd met dit berichtje: "Uit de duim gezogen. Bovendien wat hetzerig. We hebben momenteel een halve formatieplaats vrouwenstudies voor een periode van twee jaar. We doen ons best om die plaats in de vaste formatie op te nemen." Ook op de GU -

Omdat iedereen in dit Jand moet inleveren, verdwijnen er in liet lopende studiejaar aan de Vrije Universiteit zo'n driehonderd formatieplaatsen ofwel wetenschappelijke banem Maar omdat het bestaande wetenschappelijk onderzoek .^mannelijkseksistisch" georiënteerd is, wordt er binnen de vakgroep sociologie van de VU een half dozijn nieuwe formatieplaatsen gecreëerd. Door vrouwen te vervullen; om „vrouwenstudies" te initiëren. Dus sociologisch onderzoek, waarin de vrouw centraal staat. Nadere studie-opdrachten moeten door de dames zelf worden ingevuld. Deze nieuwe trend in het wetenschappelijk onderzoek is niet alleen seksistisch eni 1 discnminatoir, hij is vooral ook elitair. Omdat de grondgedachte is, dat onderzo " Uaar vrouwelijke zaken slechts door vrouwen zou kunnen geschieden.

een tikfout is mejiselijk, nietwaar weet men van niets. De auteur van het berichte zit momenteel alweer in Saoedt-Arabië, zodat we hem niet kunnen ondervragen over de positie van zyn duim tijdens

het schrijven van zijn verhaal. "Elsevier informeert links en rechts over links en rechts", aldus de verkoopleus. Schots en scheef en uit de losse pols zal het wel zijn. VOYEUR

Mensen van de VU "Universitair onderwijs was in de oorlog uitgesloten. Wel bestond de mogelijkheid om min of meer clandestien rechten te doen. Daardoor was het mogeiyk dat ik m '47 mijn doctoraal kon doen. Een jaar later ben ik junior op een advocatenkantoor m Amsterdam geworden en in die periode ben Ik begonnen met geschiedenis te gaan studeren aan de VU. Ik heb er overigens geen grem spijt van dat ik eerst rechten heb gedaan. Er zyn natuurlek duizenden manieren om de samenleving te leren kennen, maar een aantal jaren advocaat zyn is er zeker één van. Daar passeert namelijk alles. Bij Monumentenzorg ben ik in '60 aangetrokken in m^n dubbelrol als jurist en bouwkundig historicus. Dit deed men omdat de Wet op de Monumentenzorg, die kort daarvoor was ingevoerd, moest worden uitgevoerd. Iedere gemeente moest worden voorzien van een Ujst van beschermde monumenten. Er waren toen nog zo'n 800 ä 900 gemeenten, dus dat was een gigantisch karwei. Die monumenten kun je immers niet naar je toehalen, die moetje zelf opzoeken en fotograferen. Wegens omstandigheden heb ik nog een tötfle een dubbele fUncüe als hoofd kunsthistorische afdeling by Monumentenzorg en als docent Bouwkunde aan de VU uitgeoefend. Sinds '67 ben ik weer fuU-time op deze universiteit bezig. Ja, in het begin was het Inderdaad heel anders. We waren toen met 5 studenten en een hoogleraar. Als het ware zat je toen met elkaar in een huiskamer, terw^l je nu hier op de tiende verdieping zit. Momenteel hebben we zo'n 180 tot 200 studenten en een vast aantal van ongeveer 35 eerstejaars. Ik ben daar best tevreden mee. Tenslotte draaien we nog maar 15 jaar en kunnen we toch echt niet gerekend worden tot de grote kunsthistorische instituten. Integendeel, we hebben een paar essentiële handicaps. Zo hebben we niet, wat alle andere universiteiten hebben, een echt kunsthistorisch instituut. We zyn verschrikkeiyk afhankel^k van beeldmateriaal en echt goede oude historische boeken zjjn er nauwelijks meer. Veel daarvan is nameiyk in de oorlog verwoest. Bovendien ^ n er in

Die Physiker Woensdag 25 november wordt in VE 90 (Van Eeghenstraat 90) 20.00 uur via de video de komedie "Die Physiker" van Friedrich Dürrenmatt (1962) vertoond, in een televisie-opvoering met Therese Grehse als de vrouwelijke arts van adellek geslacht, directrice van de psychiatrische inrichting "Les cerisiers". In deze inrichting verblijven drie physici met waan-ideeën, die aUe drie de hun toegevoegde verpleegster vermoorden. Hun motief om zich te laten opnemen heeft er echter mee te maken dat him wetenschap de ondergang van de mensheid kan betekenen. Het stuk is geschreven in de klassieke vorm van eenheid van töd, plaats en handeling. Dürrenmatt is een Zwitsers schrijver van romans (criminele o.a), gedichten en toneelstukken.

Amerika veel instituten van de grond gekomen. Dat betekent dat een beekje oude jaargang van een kunsthistorisch tfldschrift voor goud wordt weggekocht. Je hebt daar ook musea die gesticht zijn door nu^onairs. Als men er daar een goed bibliotheekboek bij wil hebben, koopt men dat gewoon. Voor dat soort gelegenheidsaankopen hebben wij daarentegen geen gelegenheidskrediet. Als er bijvoorbeeld morgen een Rembrandt gevonden zou worden, dan heeft het ryk daar niet een gereserveerde post voor. Dat geldt voor ons dus ook. Onlangs hebben we na emdeloos veel drammen een ruimte gekregen die geschikt is voor het bestuderen van beeldmateriaal. Zo'n zaaltge is voor ons onontbeerlijk, want bij onderzoek moet je het materiaal naast elkaar kunnen leggen en kunnen vergelijken. In feite kun je stellen dat dit gebouw is weggezet zonder dat met kunstgeschiedenis is rekening gehouden. Tegenover die handicaps staan natuurlijk ook positieve zaken. Zo hebben we een ongelofelijk goede samenwerking met onze eigen bibliotheek en met het audiovisueel centrum. Dat laatste steunt ons enorm met fotografie, tenti}onstellingen en met het intem iJrukken van bijvoorbeeld een tijdschrift, dat wordt gemaakt door onze studenten. Vooral dit tijdschrift vind ik fantastisch. De mensen steken er erg veel energie in en dat maakt het tot een prima visitekaartje voor de kunsthistorische afdeling bij de andere universiteiten en de musea. Met wat voor onderzoek ik op het moment aan de gang ben? Ik ben bezig met het schrijven van een boek over protestants kerkinterieur. Het wordt niet een echt kijkboek, het moet een beetje instructief zijn. Ik maak opstellen over 150 verschillende aspecten van protestants kerkinterieur en ik lever ook de compositie van tekst en illustratiemateriaal aan mijn uitgever. Het is eigenlijk een erfenis die ik nog heb meegebracht van Monumentenzorg. Ik heb daar toen over dit onderwerp al heel veel verzameld. Bti mijn füll-time overstap naar de universiteit bleek dat er niet een directe opvolger was met deze interesse. Zodoende heb ik de hele handel meegenomen met de toezegging dat ik er een boek van zou maken. Ik vind het nog steeds uitermate boeiend werk. Voor de bouw-

C, A, van Swigchum

hoogleraar kunst geschiedenis Heeft rechten en geschiedenis gestudeerd. Als advocaat heeft hij in het begin van de jaren vWtig gewerkt. Na zijn doctoraal geschiedenis begon hij in '55 als historicus aan de VU. Was in die periode onder andere redacteur van uw universiteitskrant. Heeft zijn VUwerkzaamheden van '60 tot '67 onderbroken als hoofd van de kunsthistorische afdeling by Monumentenzorg. Na zijn terugkeer heeft hij een belangrijk aandeel gehad in de ontwikkeling van het bouwkunsthistorisch onderwijs aan deze universiteit. Van ons gesprek met deze zeer onderhoudende verteller een korte weerga-

kunst is tlit onder andere een onderzoeksthema en de studenten kunnen er invallen met scripties. Overigens ben ik wat dit betreft erg terughoudend om mfln eigen hobby te verkopen". (P.vJ!.)

Watje hier ook hebt is universiteitspoUtie. Ik zag er vorige week wat van op de campus van Harvard University, bezig met het oppakken en afvoeren van een jongen die per flets op weg was naar college terwijl alleen lopen mag, en ik kan getuigen dat het echte politie is; blauwe uniformen, schietspullen op de heup, drie tegen één - maar dan in dienst van het universiteitsbestuur. Ze zijn er om de misdaad te bestrijden. Die schijnt hier ook op de universiteitsterreinen te floreren. Zo leeft heel MIT op dit moment in de ban van een onderbroekendief, die de gemeenschappelijke wasruimten in de kelders van de studentenhuizen onveilig maakt. Volgens een slachtoffer dat nog een glimp wist op te vangen gaat het om een kaukasisch tyi» met een baard, volgens het MIT police department is het waarschijnlijk iemand met een psychologisch probleem. Vast staat in ieder geval dat hij een voorliefde heeft voor damesondergoed van het betere soort, meer specifiek de nylon modeUeljes tn pasteltinten, af en toe ook nog eens een additionele bh meepikt uit de droogtrommels, en nu al voor meer dan driehonderd dollar lingerie in huis moet hebben. Daarnaast is hij onvindbaar en blijft hij ontvreemden, ondanks het feit dat de wasmachines onder politiebewaking zijn gesteld. Maar dat doet niets af aan het nut van politie op de campus, vindt men hier. De vrij spektakulair stijgende campusmisdaad wordt tenminste bestreden met een nog veel spektakulairdere uitbreiding van de diverse universitaire police departments, en een steeds scherpere bescherming (bewaking?) van de eventuele slachtoffers. In een krantenartikel las ik laatst de omschrijving 'legerkamp' voor het terrein van de universiteit van Maryland, waar men een "combat against crime" heeft ingezet. Een paar van de maatregelen aldaar: bij zonsondergang worden de campusingangen gebarrikadeerd, en mogen de studenten, die in Amerika voor' het overgrote deel op de campus wonen, alleen bezoekers ontvangen die in het bezit zijn gesteld van speciale pasjes. Deze pasjes worden alleen uitgedeeld op vertoon van een bewijs van goed gedrag, en kunnen ter plekke ook nog eens ongeldig worden verklaard als de dienstdoende poUtieagent de bezoeker in kwestie 'suspicious' vindt. Is dit nu het soort bescherming waar je bhj mee moet zijn? Ik weet het niet. Ik weet ook nog steeds niet wat ik moet doen met het speciale kaartje dat ik kreeg uigereikt bij mijn Inschrijving op Harvard. Het is een soort giropas, vooral bestemd voor vrouwelijke studenten - hoewel ook mannen ze krijgen - want in twee procent van de gevallen zijn zij het slachtoffer. "In case of rape or assault these are your emergency phone numbers", staat er op de ene kant, met de nummers van de campuspoUtie en de medische dienst van Harvard erbij. Aan de ommeziide een instruktie in vijf punten: "what to do if you are raped". De Harvard politie wil nu dat ik dit dag en nacht bij me draag. Campusverkrachting is namelijk de laatste vijf jaar met 55% toegenomen, schrijven ze in him begeleidende brochure. Het zal allemaal wel goed bedoeld ziJn maar waarom voegen ze daar nou aan toe dat dat komt door de 'zorgeloosheid' van vrouwelijke studenten die zomaar in hun eentje over de campus lopen, of 's nachts hun slaapkamerraam op een kiertje laten voor de fiisse lucht? Hebben we er weer om gevraagd? Ik tob er nog over. Het Itjkt me dat ik met het dragen van het kaartje mee ga met de gedachte dat verliracht worden nu eenmaal iets is waar je mee moet rekenen als je 's avonds de campus oversteekt. Een soort natuurverschijnsel als het ware. Bovendien is het zo, vertelde me een studente, dat de twee interne emergency nummers ook bedoeld zijn om verkrachtingsgevallen 'onder ons' te houden. Het police department geeft de meldingen lang niet altijd door aan de stadspoUtie, want een reputatie van gevaarlijke campus scheelt eerstejaarsaanmeldingen en dus geld. De trotse melding van MIT dat ze de afgelopen vijfjaar 'slechts' één verkrachtingsgeval hebben gehad schijn ik in dit verband ook met een korreltje zout te moeten nemen. Daar zit wel iets in, als ik de j ongste rel op Boston University er even bij haal. Die rel ligt me na aan het hart want hy speelt tussen het Bostonse Universiteitsbestuur met zijn politie, en het studentenblad, hier hoogdravend 'T?ie Daily Free Press' geheten. Het B.U. bestuur en zijn politiedienst schijnt namelijk nogal eens de mantel der Uefde te werpen over misdadige ongeregeldheden, hetgeen in sommige gevallen recidivisme tot gevolg heeft. Precies het soort modder waar een studentenblad nu eenmaal graag in roert. Dat leek in dit geval ook aardig te kimnen omdat de staat Massachusetts een wet heeft die iedere burger het recht toekent politierapporten in te kijken. Of dat nu zo prachtig is weet ik ook niet, maar het is wel zo. Na een apert verdonkeremaand verkrachtingsgeval rukte de Daily Free Press dus met groot materieel (hoofdredakteur, eindredakteur, starreporter en fotograaf) uit, op weg naar het bureau van de B.U. politie. Daar aangekomen vroeg men om inzage in de rapporten. Wat zich toen aan dialogen heeft afgespeeld valt wel te raden, in ieder geval eindigde het geheel met de arrestatie van de vier persmuskieten. Na op borgtocht te zijn vrijgelaten mogen ze thuis nu hun proces voor de burgerlijke rechtbank afwachten, wsmt die lijn wordt wél getrokken. Andersom gaat dat niet; B.U. is een private instelling, de wetten van Massachusetts gelden er dus niet. De studenten hebben, helemaal zoals het hoort, een kort geding aangespannen tegen het universiteitsbestuur en zijn police department wegens het schenden van de 'public records law' en, toe maar, de 'fireedom of information act'. Ze schijnen weinig kans te maken, en dat zal ook wel. After all, het privaatrecht is de beste bescherming die er is. Margreet Onrust

m MB vil M0SHSIP'

45

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen