Ad Valvas 1981-1982 - pagina 144

AD VALVAS — 13 NOVEMBER 1981

12

,flet is goed dat het college van dekanen sinds enige tijd deze verslagen produceert," sprak opperdekaan Verheul onlangs in de universiteitsraad. Als byvoegsel bij de binnengekomen post mochten de raadsleden het verslag van het college van dekanen over het tweede semester van het cursusjaar 1980-1981 ontvangen. En dat is een hele gunst, want deze pressiegroep van de best betaalden vergadert volgens de WUB in strikte beslotenheid. Zo'n verslag is dan alvast een klein stapje op weg naar enige openbaarheid van het enige orgaan waaraan de democratisering voorbijgegaan IS. Het leek me ook eens leuk een blik in de VU keuken te werpen en ik heb het verslag maar eens opgeslagen. Leest u even mee onder punt zes van de ovenge zaken? ,JHet college beraadt zich een en andermaal over de dekanentoelage, het college be-

spreekt de in hetpersoneelsreglemertt aan te brengen wijzigingen; het college bespreekt het verslag van de Werkgroep Toekomst Vereniging, handelend over de vraag in welke richting de Vereniging zich in de komende jaren zou moeten onturikkelen; het college unjdt een extra vergadering aan het functioneren van de doelstelling binnen de VU, met name in sollicitatie-gesprekken; het college bespreekt de nota wetenschapswinkel. Dat zijn nog eens efficiënte notulen.' In myn werkgroep zou ik ze geloof ik toch over moeten maken, omdat ze iets te weinig weergeven van de essentie van de discussie. Maar ja, bespreken en discussiëren is misschien ook wel heel iets anders. Raadslid Kessel toonde zich een geïnteresseerd buitenstaander door op te merken dat hij „wellicht ten zeerste geïnteresseerd zou kunnen zijn in wat nu de conclu-

sies van het college van dekaneii zijn geweest." Waarop Verheul onder andere mocht antwoorden dat „ook al leiden besprekingen in het college niet tot conclusies, de beraadslagingen toch wel doorklinken in de faculteitsraad." En zo is het maar net. Alleen aan de hand van zo'n verslag weetje nog niet of de voorzitter van de faculteit in het weekend weer eens een geniale ingeving heefl gehad, of dat er sprake is van een georganiseerde infiltratie van de basisdemocratie door de verzamelde dekanen. En dat vind ik nu zo jammer, want zo leren we nooit ome hoogleraren op hun persoordijke kwaliteiten te waarderen. Misschien zou het aardig zijn een tydje de openbare vergaderingen van het college van dekanen over onderwerpen als „Oude wijn is voortreffelijk" en „Grondwaterbespiegelingen" in besloten sociéteitsverband te honden en de rest maar gewoon het volle daglicht te laten verdragen.

Dinsdag 17 nov. a.s. om 14.00 uur, U.R.-zaal Vergadering universiteitsraad uitsluitend gewijd aan de problematiek van wetenschap en kernbewapening

Mensen van de VU „De afdeling centrale sterilisatie heeft als taak het vr^j maken van microorganismen van instnmienten, linnengoed, gazen etc. In feite al die zaken die bij een operatie worden gebruikt. Sinds 8 weken zitten we met deze afdehng in een spikspüntemleuwe ruimte in het transitorium waar we beschikken over de modernste apparatuur van West-Europa. Op het moment zijn we wel door de ergste periode heen, maar vooral in het prille begin hebben we veel moeiHikheden gehad. Uiteraard probeer je de dingen zoveel mogelijk in te schatten, maar toch moet je na zo'n verhuizing constateren dat werkmethodes uit de oude situatie eenvoudig niet meer fimctioneren. Ook het omgaan met de nieuwe technische intrumenten geeft nogal wat problemen. En ja, natuurh]k loopt de bevoorrading wat moeizamer dan voorheen. Toen zaten we in hetzelfde gebouw, terwijl we nu een kilometer van de meeste afdelingen vandaan zitten. Men stuurt dus veel minder snel een verpleegkundige even om een boodschap. Toch geloof ik dat men in het algemeen nauweUjks iets gemerkt heeft van de problemen die wij hebben gehad." „Of ik nog wel eens terug zou wiUen naar de operatiekamer? Wel, ik ben een echte „O.K.-fireak" en ik moet eerlijk bekeimen dat ik af en toe heimwee heb. Je zet je op een totaal andere manier voor de patiënten in en de werksfeer is er heel apart. Daar staat tegenover dat mijn huidige functie me vooral door de nieuwe situatie nog zeer veel te bieden heeft. Het opstarten van deze afdeling is gewoon een uitdaging." „Ja, waarom heb ik me desUjds beschikbaar gesteld voor de ondernemingsraad. Daar zijn een aantal verschillende redenen voor. Doorslaggevend is geweest dat ik merkte dat ik mensen die met problemen bij mij kwamen niet echt verder kon helpen. Als ondememingsraadsUd krijg ik nu informatie en vragen vanuit de achterban die ik vervolgens aan de orde kan stellen bij de directie. Verder constateerde ik een aantal negatieve zaken in het AZVU waarvan ik vond dat ze verbeterd dienden te worden. Zo was bijvoorbeeld de organisatie van het ziekenhuis zeker in het verleden niet optimaal. Ook verüep de communicatie tussen basis en directie zeer stroef" „Met name op dit laatste punt is de aandacht van de ondernemingsraad gericht. Soms vervullen wij dezelfde taak als een diensthoofd. De directie speelt informatie naar ons door en wij trachten dat door te geven aan de basis. Vervolgens krijgen we daarop een reactie en rapporteren die terug naar de directie. Althans dat is de theoretische gedachtengang die er

achter zit. In de praktijk blijkt het namelijk ongelooflijk moeilijk te zijn om op de punten die je doorspeelt naar de achterban een reactie te krijgen. Er bestaat geen rechtstreeks gestructureerd contact tussen OR-ledcn en hun achterban. Op het moment dat ik vragen van de directie krijg waar antwoord op moet komen, moet ik aan de mensen die ik toevalUg tegen het lijf loop gaan vragen hoe ze over die zaken denken. Als club van 19 zit je nu af en toe te reageren, terwijl je niet echt weet of je achterban het daar wel mee eens is." „Onder de huidige omstandigheden kan ik in deze situatie weinig verandering brengen. Als secretaris ben ik 4 uur per week vrijgesteld om OR-werkzaamheden te verrichten en dat is veel te weinig. In feite hebben we iemand nodig die zich ftiU-time met dit werk bezig zou kunnen houden. Ik denk dat dan de motivatie van de achterban goed op poten gezet kan worden en dat de mensen ertoe bewogen kunnen worden om mee te denken met de ondernemingsraad. Voorlopig zal „de commissie functioneren OR" zich nog alleen over dit probleem moeten buigen. Duidelijk is in ieder geval dat de contacten met de achterban in belangrijke mate verbeterd zullen moeten worden." , Jk vind dat alles in het werk gesteld moet worden om de ondernemingsraad beter te laten functioneren. Het belang ervan moet niet worden onderschat. Dat veel andere ziekenhuizen nog werken met personeelsraden of met helemaal niets vind ik onbegrijpelijk. Men zegt daar vaak dat het gaat om de soft sector en dat daarin mensen geen inspraak hoeven te hebben. Dat is geen argument. De centen zijn voor mij net zo belangrijk als voor een OR-hd in het vrije bedi^fsleven."

Machiel Bot Hoofd centrale sterilisatie Kwam tien jaar geleden naar het AZVU om een opleiding tot verpleegkundige te volgen. Met dat diploma op zak belandde hij op de operatiekamer. Ook in zgn militaire diensttijd heeft hij dat werk kunnen doen. Na zijn terugkeer in het academisch ziekenhuis is hy overgestapt naar de afdeling centrale sterilisatie, waarvan hij nu al weer drie jaar hoofd is. Omdat het ziekenhuis hem aan het hart gaat kandideerde hij zich voor de ondernemingsraad. Dit met succes, want sinds mei van dit jaar is hij daarvan secretaris. Over de moeilijkheden van het opzetten van een afdeling en het functioneren van de ondernemingsraad vertelde hij ons tiet volgende.

{P.V.E.)

Galgaia

TOCH weLLBUK]

..OPEN IK

fBlTSf.AAV zirretJ. DB ßeiAN-

De ziekte van het jaarverslag Jaarverslagen vormen niet de meest boeiende leesstof, hoewel de kwaüteit ervan in dat opzicht zeker meters boven die van het reguUere telefoonboek uitstijgt. Altijd gaat het over het zoveel mogelijk ontkleurde verleden, waaruit al die aardige konfliktjes, strijdpunijes en leuke momentjes ziJn weggewassen. Regelmatige jaarverslagenschrijvers steken elkaar naar de kroon met hun onvermoeibare pogen een super-neutrale brij te bereiden, die - om het niet al te gortig te maken - doorgaans ook weer niet al te omvangrijk door hen wordt geserveerd omdat ze wel beseffen dat aspirant-lezers anders liever van de honger doodgaan. Veelal proberen ze de aantrekkeüjkheid van hun drooggekookte gerecht op te vijzelen door er gulhartig zakken vol geconfljte cijfertotalen doorheen te strooien. Ter misleiding van argeloze lezers in spé wordt het geheel in kunstdruk uitgevoerd, terwijl overblijvende witte plekken worden gevuld met enig fotomateriaal met aktiemomenten om te krachtig oprijzende misselijkheidsgevoelens bij wijze van preventie uit te sluiten. De sUmste samenstellers van jaarverslagen verbinden er bij de aanbieding van hun produkt aan „geadresseerden" tegenwoordig nog een soort prijsvraag zonder prijzen (vooralsnog wegens de economische neergang) aan ook: Wie aan- of opmerkingen weet aan te dragen die kunnen leiden tot verbetering van een volgende uitgave bewijst ons een dienst. Zo bijvoorbeeld de direktle van het AZVU, het Academisch Ziekenhuis der Vrtje Universiteit. Om het gras niet voor enthousiast geworden „geadresseerden" weg te maaien heeft zij het juist verschenen verslag over 1980 in opzet en vormgeving zoveel mogelijk laten gelijken op de verslagen van de jaren daarvoor. Grijp uw kans geadresseerde of andere nietsvermoedende belangstellende. Een eervolle vermelding in het volgende verslag wacht u wellicht. Of de wellende ideeënrijkdom van de AZVU-medewerkers zonder loep valt waar te nemen? Het antwoord daarop zou wel eens kunnen naderen tot nee. In het recente jaarverslag staat de verhulde teleurstelling van de zgn. Ideeencommissie van het ziekenhuis in een wakkere aktiezin. „Gezien het geringe aantal ingezonden ideeën (slechts 17 op een totaal van 2.142 personeelsplaatsen, v.d. V.) stelt de Commissie zich voor in 1981 de medewerkers te activeren tot het inzenden van meer ideeën, speciaal ten aanzien van kostenbesparende ideeën". Nu is de eenvoudige aanmoediging „gedachten voor verbetering van werkmethoden en omstandigheden onder de aandacht te brengen" al steeds het doel van de Ideeenclub geweest, dus dat werkte niet, vandaar dat kennelijke schepje er bovenop. Activeren moet wel meer inhouden dan aanmoedigen. De commissie werd zelf tot activeren aangemoedigd door het vooridee uitbreidmg met één Ud, wat een toename van twmtig procent beduidde. Als het uitbrengen van een jaarverslag dat voor verbetering vatbaar is ook onder het werk van de commissie gerekend mag worden hetgeen een juiste gedachte lijkt: „het verbeteren van de werkmethoden" van de opstellers en de „werkomstandigheden" van de geadresseerde AZVU-lezers die dergehjke moeilijk verteerbare brokken op het bord ontvangen, wat gevoelens van lusteloosheid en erger kan bevorderen - dan ügt hier derhalve een te exploreren terrein van belang. En omdat de AZVU-direktle daar speciaal in haar verslag '80 op heeft geattendeerd en de commissie dus in hoge mate heeft geholpen, zal eind december het aantal ideeën wel aanzienlijk gestegen zjjn, waarmee het bestaansrecht van de commissie bovendien behouden is gebleven. Een kwestie van elkaar helpen, nietwaar. En helpen met wijdere gevolgen: een hogere gezondheidsgraad van het ziekenhuispersoneel door te voorkomen dat de curatieve zorg als gevolg b.v van alweer een nieuw saai jaarverslag andermaal een klein piekje aan Ujdenden te verwerken krijgt. Immers, hoe lang kan de adem van de lezer zijn bij het doornemen van het ziekenhuisverslag 1980, negentig pagma's lang? Waarbü hij niets anders dan ellende over zich krijgt uitgestort, uitgezonderd de vrolijke noot van radio AZVU en andere kleinigheidjes? Heelkunde 1980: Opgenomen 2.668, geopereerd 2.100, intensieve behandeUng 706, overleden 82...met als noot „Volwassen patiënten": Eerste Hulp: wonden groot 49, wonden klein 5.678, fracturen gecompUceerd 209, fracturen ongecompliceerd 3.145 inclusief corpora aUena, verbrandingen, vergiftigingen en zo meer tot een totaal van 25.685; en in plaats van optimistische nieuwjaarswensen begon 1980 het laboratorium bij heelkunde met een afscheid van iemand die met pensioen ging, staat er, met daar onmiddellijk achteraan de mededeling dat in het afgelopen jaar 182 proefdieren werden gebruikt, waarbij de varkens veruit de als bedenkelijk te kwalificeren eerste plaats innamen met een aantal van 114, pas aan de horizon gevolgd door nr. 2 de konijnen, waarvan er 24 onderdoor gingen. Als men dit alles gelezen heeft, bevindt men zich op bladzijde 15. Geen spoor van droefenis over het feit dat bij de afdeling plastische chirurgie bijvoorbeeld het aantal gevaUen handchirurgie sinds 1977 met een kleine 200 steeg (bladzijde 18). Geen blijdschap bij in bepaalde sectoren dalende patiëntenaantallen. Mondziekten en kaakchlrurgie, bladzijde 34: alweer een, zij het geringe, toename van het aantal opgenomen patiënten; jammer eigenlijk, maar nee, dat staat er niet; wel: de individuele zorg werd gemtensiveerd en mede door vooral ook de inspanningen van de verpleegkundigen kwam een daling van de gemiddelde Ugduur tot stand; gevolg: meer mogelijkheden voor opname van patiënten, „doch anderzijds een toenemende druk op de verpleegkundige staf." Het AZVU-personeel heeft hoe dan ook géén maag- en aanverwante stoornissen opgelopen door het lezen van de voorgaande jaarverslagen, want de in het personeelsrestaurant verstrekte maaltijden zijn sinds 1979 met een zwaai van ruim 3.100 omhoog gegaan tot 95.699. En voor wie het vergeten was: voor de nieuwe poUküniek werden in september vong jaar 1.150 palen geslagen. J. v.d. V.

Z£G-! WMKoM Jr/^fir OVEIZ D£ NOraLBN l/AV

"MNW£Zic-zom£R £S Ki\K£KI.

5tJUR<

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen