Ad Valvas 1981-1982 - pagina 268

AD VALVAS — 19 FEBRUARI 1982

12

Wat wetenschap is? "Mijngod"

Een ongetwijfeld desolate student(e) zag het kennelijk niet meer zitten en stapte op weg naar de VU (een tentamen?) uit bus 26 of 23 bij de Pamassusweg om in opperste wanhoop de rest van de wereld bovenstaande vraag voor te leggen. Voor het antwoord sie hiernaast. eten. Als het eten op was en er was nog vlees over dan ging ik de ronde doen om te vragen wie er nog vlees wUde. Nee die situatie is niet te verge­ lijken met de huidige". „Op een gegeven moment is de chefiïn van de oude mensa weggegaan en ik ben haar opgevolgd. Ook myn werk­ tijden zijn m de loop van de jaren veranderd. Ik ben hier nu van half 3 tot half 9. Als ik 's middags kom begin Ik bij de dienst „administratie". Daar houd ik bij wat er de voorgaande dag op de koöiepunten is omgezet. Om 4 uur begint mijn werk in het restau­ rant. AvondchefBn betekent m de praktijk kijken of alles goed gaat. Op ' tijd bijspringen wanneer dat nodig is. Er kan by voorbeeld te weinig bestek zijn. Als er veel mensen om 5 uur in de rij gaan staan met bestek in hun hand kan dat problemen geven. Eerst gaan die mensen namelijk eten en voordat dat bestek dan door de afwasmachme heen komt ben je al weer een uur verder. Verder moet er natuurlijk ook voldoende melk, karnemelk, yoghurt etc. zijn". „Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor wat wij noemen het wegbreng­ werk. Als er vergaderingen zijn 's avonds of een promotie dan wordt overdag aan het restaurant doorgege­ ven wat er aan consumpties nodig is op een bepaalde tijd. Ik moet ervoor zorgen dat de bestelUngen worden klaargemaakt en dat ze worden weg­ gebracht. Eigenlijk moet één van de caissières dat doen maar soms kan dié er niet tussen uit. Gemiddeld verko­ pen we nu namelflk 900 ä 1000 warme Heeft de hele ontwikkeling van maaltijden tussen 5 en 7 uur. In die eten in het provisorium, via een uren hebben de caissières het dan ook paar jaar magnetronovens naar vreselijk druk. Nou kuk, op zo'n mo­ de eigen gaarkeuken meege­ ment moet je het gewoon zelf even maakt. Werkt namelijk al sinds '69 doen". in het VU­restaurant. W ie daar regelmatig eet heeft haar onge­ „Het leuke van deze baan is dat je tiüijfeld wel eens aan het werk onder mensen bent. H et is gezellig. gezien. Of achter de kassa, of reke­ Veel mensen kermen je van gezicht en nend in het kantoor, of bezig met zeggen je goeiendag of maken een het controleren van de verschil­ praatje met je. Stel nu eens dat ik niet lende voorraden. Een enthousiast meer zou werken en elke dag thuis zou werkende vrouw aan het woord. zitten. Ik zou het vreselijk vinden. Als je b« voorbeeld in de put zit ­ dat heeft iedereen wel eens tenslotte ­ blyf je maar zitten tobben als je thuisblijft. maal veel kleiner en de sfeer was Als je gaat werken ben je met hele daardoor veel intiemer. En er was andere dingen bezig en raak je je geen eigen keuken. H et eten werd zorgen veel eerder kwijt". door chauffeurs uit het ziekenhuis „Nee^ ik heb nooit de behoefte gehad gehaald. In die beginperiode bestond om naar een andere baan uit te lm­ mijn werk uit het opscheppen van het

Mensen van de VU „Voor m'n trouwen was ik gediplo­ meerd gezmsverzorgster. Dat heb ik een jaar of vi)f gedaan. H et was erg leuk werk en zeer afwisselend. Je kwam zowel in hele arme als zeer gegoede gezinnen terecht. Toen ik m '54 trouwde ben ik ermee opgehou­ den. Ik verhuisde namelijk naar een andere plaats en bovendien raakte ik al snel m verwachting. Een halfjaar na de geboorte van mijn dochter ben ik in Amstelveen gaan wonen. Niet lang daarna kreeg ik een zoon. Met twee kleine kinderen heb je het vrij druk en van zoiets als crèches had men toendertijd nog nooit gehoord". „Toen ze echter allebel op de kleuter­ school zaten kreeg ik weer zin en mogelijkheden om te gaan werken. Een nieuw winkelcentrum kwam in Amstelveen gereed en ik kon bij V en D aan de slag. Van 9 tot 12 en van half 2 tot half 4 werkte ik daar m de keuken waar ik van alles heb gedaan. Het was wel gezellig hoor met de koks, de banketbakkers en de serveersters die ze m die tijd nog hadden". „Inderdaad was het in die jaren nog niet zo gewoon dat getrouwde vrou­ wen werkten. Nu moet ik ook eerlek zeggen dat het met opgroeiende kin­ deren wel eens moeilijk is. Tenslotte zijn ze soms lastig, wat heel begrijpe­ lijk IS op die leeftijd. Gelukkig stond de toenmalige V en D dicht bi) hun school dus als er iets aan de hand was konden ze zo naar me toe. Dat was ook een van de redenen waarom ik toen gewoon door ben gegaan met werken. Alleen bleef het erg vervelend datje in de vakantietijd van de kinde­ ren overdag niet thuis was". „Daarom heb ik in '69 dan ook by de VU gesoUiciteerd. Er werden namelijk mensawerksters of helpsters ­ hoe het precies m de krant stond weet ik niet meer ­ voor het provisorium gevraagd met een werkty d van 4 tot 10 uur. Dat betekende voor mij dat ik in de vakantieperiode overdag bij de kinde­ ren kon zijn. De mensa was toen totaal anders dan nu. H et was alle­

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam-(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil.W. de Zwijgerlaan 101 ' Telefoon 183767 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD - VW - DATSUN - OPEL NIEUWE

MERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 m3 EN 9 TON (groot «n klein riibewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

G. A. Boerkamp avandcheffin restaurant

XnTHEBt CHlU CotJ CftKUE" "fiL^ JE DE HELE WE£lC UIEN EET VUL JE DE KUIMTE METJE Ö­ESCHEBT

JftZfKEß. DP.rLe€firvE CRftKTJiK 2Er rifri?flflM OPEM VOOR !</„

Aldus de eerste reaktie van veel mensen, die deze vraag tijdens de ACC­manifestatie „'k heb VU lief' twee weken geleden in het hoofdge­ bouw voor hun kiezen kregen. In het rumoer braken ze hun hersens op vragen als wat wetenschap eigenlijk is, watje ermee doet en wat die met jou en de maatschappij doet. Er waren zeer treffende omschrijvingen te horen zoals: wetenschap is een postzegelverzameling, een bezigheidstherapie, een opgeblazen ballon, een rot ei, een godsdienst en ga zo maar door. Een enkeling, zoals Prof. I.A. Diepenhorst, wist te melden dat wetenschap iets van doen had met het zoeken naar waarheid. Misbruik? Gekleurdheid door belangen? Nee, wetenschap is objektief en wat iedereen ermee doet, dat moet hij zelf weten." Vanwaar nu deze vraag? Boeken te over zou je denken. Waarom is het nodig om mensen hiermee lastig te vallen? De vier mensen, die de vraag stelden, houden zich, samen met nog enkele anderen, al langer met dit ondenyerp bezig. In september 1981 zijn ze begonnen in een spelgroep van het ACC, waar ze proberen uit te vinden hoe wetenschap op mensen inwerkt en wat een universiteit als de VU met mensen doet. De groep bestaat uit ouderejaars, die dus aan den lijve ondervonden hebben hoe het is om een poos als student op de VU rond te lopen. Ze houden zich juist met dit onderwerp bezig, omdat je volgens hen op de universiteit heel sterk een bepaalde manier van met problemen en daarmee ook met je omgeving en met mensen omgaan, aangeleerd krijgt. Abstraheren, afstandelijkheid, rationaliteit e.d. leer je hier goed. Toneel­ spelen bijv is een wezenlijke andere manier om meer greep te krijgen op de akademische benaderingswijze en om de kreativiteit weer boven tafel te halen, die op z'n zachtst gezegd niet gestimuleerd wordt op de VU. Op de ACC­manifestatie maakten we van de gelegenheid gebruik om een beeld te krijgen van hoe de gemiddelde VU­gang(st)er over zulke dingen denkt of niet denkt, door een standje in te richten en het de mensen zelf te vragen. Voor de schilderlustigen was een groot bord neergezet waar men m beelden kon weergeven wat er bovenkwam bij de vraag „wat is wetenschap". De animo was hier duidelijk minder voor. Op de VU is men meer getraind in het woord. We hadden niet al te veel enthousiasme verwacht, maar men bleek zeer bereid ideeën over het onderwerp uiteen te zetten. Er werd met geklaagd over de uitgekauwdheid van het onderwerp. De indruk zou haast ontstaan, dat ze voor het eerst hierover gehoord werden. Na afloop werd het resultaat van een middag praten bij elkaar gelegd. Volgens de heren statistici mag je uit zo'n onderzoekje geen enkele conclusie trekken (een groep van voornamelijk studenten uit het hoofdgebouw, op een VU­bevolldng van zo'n 17.000 mensen). De groep echter meende hier toch wel een opmerkelijk feit te kuimen signaleren. Bij het ondervragen bleek namelük dat men na van de schok bekomen te zijn, eerst door een hoop klaarliggende definities heen moest vóór men aan de eigen ideeën en ervarmgen toekwam. Al gauw bleek er een kloof tussen beide te bestaan. Met betrekkmg tot wetenschap werden i.p.v. objektiviteit, systematiek en kontroleerbaarheid veel meer begrippen genoemd als belangenbeves­ tiging, gerichtheid op prachtig uitziende modellen op grond waarvan de vooronderstellmgen tot stand komen en het uitsluiten van de menselijke belevingswereld. Als het onderwijs ter sprake kwam, werd het idee van ontplooiing veel minder naar voren gebracht dan het leren van een vak, de tentamenge­ richtheid, druk zijn voor het verlangen van een positie, geld en macht. Bij het wetenschappelijk bezigzijn achtte men veelal de eigen inbreng, originaliteit, Icreativiteit en kritisch denken noodzakelijk. Stimulansen hiertoe werden echter in de studie weinig teruggevonden of het zou moeten zijn in een kollege filosofie. Sommigen merkten op dat de kreativiteit verstopt werd. Het probleemoplossend vermogen van de wetenschap was laag, vonden de beantwoorders vrij algemeen (men is druk met het herhalen van theorieën en het uitwerken ervan, maar tot een fundamentele verande­ ring in het denken komt men nauwelijks meer). "Kijk maar naar de medische wetenschap, daar denken ze al sinds Descartes dat de mens een machine is", merkte iemand op. Mensen die heel serieus bezlgwaren om goed onderzoek te doen en slechte theorieën te bekritiseren, hadden het moeUijk en iiregen heel snel te maken met mensen die hun posities en hun belangen bedreigd zagen. Veel kans om het tot een goed einde te brengen werd hen door de gemterviewden niet toebedacht, met uitzondering van een enkeling die de wetenschap zag in de voortrekkersrol bij revoluties. Kennelijk kwam de vraag voor velen als een donderslag btj heldere hemel en heeft het overgrote deel van een willekeurige VU­bevolkings­ groep serieuze bedenkingen bij wat zij doet als men er zich konkreet mee bezig gaat houden. Het is voor het kuimen funktioneren blijkbaar niet van belang of je dit soort vragen stelt. Je kunt ermee op een universiteit niet terecht. Ze worden als persoonlijk dus met relevant afgedaan. De vraag rijst hoe men op een instituut als de VU nog verantwoordelijk bezig kan zijn. De groep vragenstellers heeft er veel van geleerd, pakt z'n spullen en keert terug naar het ACC. We zuUen nog van ons laten horen. Edith Kuiper, Margreet de Zeeuw, Alfred Gabeler, Bastiaan Sturken­ boom. ken. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat ik het op mijn leeftyd ook nergens anders hoef te proberen. Daarvoor zijn de tijden te moeilijk en heb ik te weinig opleiding. Maar nogmaals, ik heb die behoefte nooit gehad want ik

werk hier gewoon met veel plezier. Als je 's avonds tussen al die jonge men­ sen zit blijf je er zelf ook een beetje jong btj" (PVE)

IK HEß EEN HEKEL (RAM VOLLE LlfTBI^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen