Ad Valvas 1981-1982 - pagina 212

AD VALVAS — 15 JANUAR11982

12

De Dienst Pers en Voorlichting is er in geslaagd kort voor de jaarwisseling een niemojaarskaartje in gave kunst­ druk voor VV­vnenden en ­relaties uit te geven. Op zichzelf niet zo'n innove­ rende prestatie. Het kwam, meen ik, vaker voor. Nee, het innoverende zat 'm in de heilwens. „V!ij wensen u in de geest van de doelstelling van onze Vnje Universiteit een gezegend 1982". Een minimum aan druklettertjes, een maximum aan commentaar onder de beperkte kring geadresseerden, want de stukprijs van dergelijke kaartjes ligt in zuinige tijden hoger dan wan­ neer de duiten op de rug groeien. Nog niet eerder m dit theater vertoond Prof. Egbert Boeker, evenals de overi­ ge leden van de universiteitsraad be­ horend tot de happy few die het druk­ werkje ontvingen, benutte de rond­ vraag van midden december voor een priemende analyse. Hij vertolkte er.

zo bleek later, min afmeer het raads­ gevoelen mee. „Ik denk dat er geen enkele stroming op de VU is aan te wijzen die deze formulering tot de hare rekent". Ome Vrije Universiteit. Bezittelijk voornaamwoord. Zullen ze aan de rijksuniversiteit Utrecht niet zo gauw zeggen. De VU zou dus meer ons eigendom, eigendom van de Ver­ eniging, zijn dan de rijksuniversitei­ ten van de mensen daar? „Daar kan ik dan nog mee leven, maar daaron­ der staat „een gezegend 1982". "Wie zegent nu precies 1982?" Leg het maar eens uit aan een Utrechtse collega. Misschien was het beter geweest, om als het dan toch allemaal zo moest, in studiegidstaai te spreken van „Vfij wensen u naar ons vermogen in de geest van de doelstelling van onze Vrije Universiteit een gezegend 1982 toe". Zou zuiverder zijn geweest. Ge­

.

„Als veulen wilde ik erg graag het circus in. Ik droomde ervan om met een mooie juffrouw op m'n rug door pistes „all over the world" te rennen. Maar ja, je weet hoe dat gaat hè als je jong bent­ je hebt heel weinig te vertellen. En mijn ouders die niet van dat wufte gedoe hielden zagen zo'n showcarrière voor my niet zitten. Met jouw afkomst red je het nooit op dat mveau, zeiden ze tegen me. Nu ken ik dat gezegde ook wel „als je voor een dubbeltje geboren bent....", maar ja je

Demmano manegepaard Is een vriendelijke schimmel van 19 jaar. Maakt al 7 jaar zijn figu­ ren in de Legmeer­manege in Am­ stelveen/Bovenkerk. Als routi­ nier acht hij zich met name ge­ schikt voor beginners en lieden die last hebben van zenuwen. Sinds 2'/2 jaar rijden er ook men­ sen van de VU met hun introdu­ ceiejs als ruitervereniging PVV op o.a. Germano's rug. In groepen van veertien, verdeeld over vier avonden in de week, trachten zij de paardnjkunst meester te wor­ den. Is dit nu een speciaal volkje? In hoeverre vinden we er iets te­ rug van de universitaire hiërar­ chie? Germano antwoordt op deze vragen in het volgende gesprek.

'S .

.

.

„Daarom besloot ik indertijd om naar de kust te trekken om te kijken of daar werk voOr me was. In eerste instantie leek het me namelijk wel wat om goed betaald over het strand te paraderen maar dat is behoorlijk tegen gevallen. Ervaring van die bad­ gasten wordt meestal niet gevraagd dus weet je nooit wat er op je rug komt te zitten. Mensen die zo nodig even moeten laten zien dat ze kunnen paardrijden, vervelende kmderen etc. Eigenlijk voor een groot deel lieden die maar wat aan je mond zitten te rukken en de tijd hielden ze ook nooit in de gaten. Het beste was ­ en dat deed ik dan ook gewoon ­ om na één uur midden op het strand te stoppen en rechtsomkeer te maken. J e moet immers ook nog terug." „Nee dan heb ik het hier heel wat beter voor elkaar. De arbeidsomstan­ digheden zijn zeer redelijk te noemen (pas een nieuwe stal) de sfeer onder de collega's is goed en publiek is ook heel anders. Het is weliswaar geen circus maar het is toch een soort piste waar je in loopt. En mooie vrouwen, ach ja.... Als ik mezelf dan ook vergelyk met mijn streekgenoten ­ de meeste lopen op het land en een enkelmg heeft het gebracht tot een kinderboer­ derij ­ dan kan ik niet anders dan tevreden zvjn." „Maar waar kwam u ook alweer voor? Oh ja, die mensen van de VU die hier sinds ruim twee jaar njden. Welnu de mentaliteit van deze universitaire „club" is me erg meegevallen. In mijn vakanties ontmoet ik namelijk wel­ eens collega's van de Weense ruiterho­ geschool­Lippizaners noemen ze zich­ zelf geloof ik ­ en dat zijn me een stelletje verwaande kwasten. U be­ grijpt dus dat ik myn hart vasthield toen ik hoorde dat er een delegatie van veertien personen van de VU les kwam nemen. Maar nogmaals van

lach. ,pat blykt toch enigszins pot­ sierlyk over te komen." Maar goed, aldus Boeker, VU­tradi­ tionalisten zullen niet spreken over de geest van de doelstelling zelf, omdat het anders lijkt of je het met de doelstelling op een akkoordje hebt gegooid. .Anderen, waartoe ik be­ hoor, zouden liever iets inhoudelijks hebben gezien, iets over waar wy voor staan, de inhoud die wij aan ons werk geven." Nee, de wens 1982 was een mislukking, te vergelijken met de tot een compromistekst gemasseerde be­ de in de troonrede: „In het vertrou­ wen dat velen u wijsheid toewensen en om zegen voor u bidden." Het college van bestuur, als o.a. ver­ antwoordelijke instantie aangespro­ ken, bij monde van drs. Harry J. Brinkman ter zitting: ,ßij een volgen­ de gelegenheid zou ik me inderdaad een andere tekst kunnen voorstellen." Wat dan wel? Geen citaten uit het VU­reglement. Ook niet denken aan moties van de raad o.i.d. Dan liever een bijbeltekst. De Vereniging van VU en AZVU kon het zonder bijbeltekst en zonder her­ druk van de VU­grondslag af. Haar ondanks het grijze, archaïsche taal­ gebruik toch warme „bijzondere" nieuiojaarswens deed het zeker beter. Daar hadden ze de kleurenpracht van een luchtfoto van het VU­complex inclusief Schipholhjn niet nodig om de lading te dekken. Idee: een boterstaaf voor de beste suggestie voor de nieuw­ jaarswens 1983. Het piekeren moet liefst meteen beginnen om haastwerk te voorkomen. Zo'n wens doe je ten­ slotte voor een héél jaar. Niet niks. Voyeur

kapsones is geen sprake De meesten zijn erg enthousiast en wiUen echt van a tot z paard leren njden. Deze men­ sen hebben goed begrepen dat het mij niets uitmaakt of ze verpleegster, pro­ fessor, fysiotherapeut of boekenwurm zijn, voor mij geldt maar één dmg namelyk goed leren rijden." „Natuurlijk ontmoet je soms toch lie­ den die het eigenlijk onnodig vmden om rijles te nemen. Die hoor je dan zeggen „Je gaat toch gewoon op zo'n paard zitten en geeft dat beest de sporen." Dergelijke figuren laten wij onmiddellijk zien wie hier nu eigenlijk de baas is Ze moeten zich goed reali­ seren dat paardrijden even iets anders IS dan autoryden. Vooral met begm­ ners hebben we vaak een hoop plezier. Je voelt namelijk meteen of je degene die op je rug zit m de malmg kunt nemen. Als dat kan dan testen we die mensen altijd even. Vooral het „kle­ ven" is een geliefde truc van ons. Daarbij gaan we fijn tegen elkaar staan, liefst in een hoek van de bak, en laat die beginners dan maar eens proberen ons weer uit elkaar te kry­ gen." „Als ze na een paar lessen de hulpen, de basistechnieken, onder de knie hebben dan is deze lol meestal voor­ bij. Overigens is ons arsenaal dan nog niet mtgeput. Zo rent Fhcka by voor­ beeld op en neer alsof ze nog heen en weer naar Maastricht moet die avond en sloven Msyoor en Kathinka zich op andere manieren uit. Zelf ga ik er niet zo lang mee door met die grappen. Als je wat ouder wordt ontgroei je die dmgen toch een beetje. Maar ik vind wel dat de ruiter moet maken dat ik goed loop." „Gelukkig is het de bedoeling dat de club nog verder groeit en er nog nieu­ we groepen bijkomen. Ik vind dat prima want de 50 VU­ers die er nu zijn ken ik allemaal wel zo'n beetje en dat zijn aardige lui. By eventuele nieuwe leerlingen m t die hoek weet je dan tenminste wat voor vlees je in de kuip hebt en doe je zelf ook niet zo moeily k. Niet dat ik zelf van paardrijden houd hoor maar ik doe een ander graag een plezier."

Amerikaanse impressies

Expresidehtieel

De federale regeringen in Washington mogen de Amerikaanse universi­ teiten dan heel wat slapeloze nachten bezorgen, ex­presidenten kunnen er ook wat van. De natie gaat prat op het feit dat kranteryongens miljonair «n B­akteürs president kunnen worden, maar de gekozen regeringsleiders zelf leggen Uever de nadruk op hun kuituur, beschaving en intellektuelendom. Daartoe proberen ze zich dan op een beetje opvallende manier met een universiteit te associëren. Soms proberen ze zich na hun ambtsperiode een hoogleraarspost in de politikologie te verwerven (Lyndon B. Johnson), soms slaan ze aan het lobbyen voor een eredoktoraat (Richard M. Nixon). Maar m de meeste gevallen komen ze met hun memo's, bancijes, notulen en ansichtkaarten uit het Kremlin aanzetten en willen ze een Presidentiele bibliotheek, of een presidentieel museum, op de campus van een of andere universiteit. Dat geeft altyd gedonder. Zeker de laatste tien, vijftien jaar zyn de Amerikaanse presidenten niet altijd even populair geweest, om het keurig uit te drukken, en de reakties vanuit de universitaire bevolkingen op eventuele prestigeobjekten van de bovengenoemde soort zyn door de bank genomen, heftig en negatief Maar aan­de andere kant zijn de ex­opperhoofden altijd bereid zelf veel geld mee te brengen, en levert een presidentieel museum gegarandeerd dollars op omdat er strijk en zet een „persoonlijk" gedeelte bijhoort. Een „persoonlijk gedeelte", dat wil zeggen een speciale verdieping met de eerste voetbalschoenen van de betreffende ex­president, zyn schoolrapporten, het kado dat hij van president Kaounda kreeg en een nauwgezette kopie van het mterieur van de caravan waarmee hij zyn eerste kampagne voerde. Kortom, een gedeelte van grote toenstieke waarde. Het dilemma voor de universitaire bestuurders zal nu voldoende duidelijk zijn. Voorzover ik weet is alleen de universiteit van Texas te Austin er m geslaagd een presidentiele bibliotheek te bouwen, voor Lyndon Johnson, zonder interne twisten Maar dat kwam omdat men daarmee het dreigende hoogleraarschap kon afkopen, en dat was zelfs voor de meest fanatieke tegenstanders van zijn optreden in Vietnam een goed argument. Het mooie gebouw voor ex­president Ford op de campus van Grand Rapids telt even niet mee, omdat deze Ford om de een of andere reden in dit land absoluut niet seneus wordt genomen, en dus ook zyn „Memorial" een zaak voor Bob Hope en een leuke cartoon wordt gevonden, en verders niks Zelfs de bibliotheek voor John. F. Kennedy heeft een zeer pijnlijke geschiedenis. Kennedy, op Harvard afgestudeerd, wilde zijn spullen in de heilige hallen van deze ataia mater tentoonstellen en had er zelf ook al de meest geschikte plek voor uitgezocht toen hy vermoord werd. Ironisch genoeg was juist de toeristieke waarde van een dergelijke bibliotheek, zeker na 22 november 1963, de nekslag voor Kennedy's wensen. De bestuurderen van „Hahvahd' vreesden dat hun akademische sfeer vertrappeld zou worden onder de laarzen van het gewone Kodak­volk en hielden de zaak zo lang in beraad dat de Kennedy­familie geïrriteerd afhaakte. JFK's eregebouw staat nu op een afgelegen veldje ergens in het havengebied van Boston ­ en trekt inderdaad erg veel pubUek. De zwartste piet van allemaal is echter op dit ogenblik in handen van Duke University, een instelling die de twijfelachtige eer geniet Richard M. Nixon onder zyn afgestudeerden te tellen. En al die dat wil verdoezelen (de meeste andere afgestudeerden van Duke), Tricky Dicky niet. Die vindt zelf nog altijd dat hij een sieraad voor het Amerikaanse volk is, en heeft zijn oude universiteit veel geld geboden in ruil voor de bouw van een museum en bibliotheek te zyner ere. Het universiteitsbe­ stuur is hier op ingestapt, de rest van Duke University schaamt zich een ongeluk. Onder het motto „boycott books by crooks" heeft het overgrote deel van de staf en studenten de aktiemachine in werking gesteld, in de hoop het oppermachtige bestuur van gedachten te doen veranderen. Het tot nu toe enige resultaat is, dat dit bestuur in verlammende verdeeld­ heid is geraakt, omdat het ene gedeelte zo graag het geld wil, maar het andere de slechte publiciteit te zwaar vindt wegen. Dat laatste kan ik mij voorstellen, de Amerikaanse televisie zond laatst een reportage uit van de wake die 62 m Washington woonachtige Duke­alumni hielden voor het Watergate apartment complex. Hoogtepunt van hun aktie was de plechtige inzameling van de Duke­T­shirts, Duke bierpullen en Duke stropdassen die de 62 aan hun studietijd hadden overhouden. Vergezeld van een bittere protestbrief zyn deze souvenirs retour gegaan, en d a t heeft grote indruk gemaakt in dit land waar men zich levenslang verbonden blijft voelen met de universiteit of High School van zyn jeugd. Eén Duke­hoogleraar heeft het bestuur een prachtig compromisvoorstel aan de hand gedaan­ we aksepteren Nixons Bibliotheek alleen als hij ook de bandjes meegeeft die hy indertijd niet aan de opperrechter wilde laten horen. Het hoofd van de Raad van Bestuur heeft echter laten weten pas weer rust in de hut te verwachten als de aandacht zich gaat richten op de ambities van president Reagan. En inderdaad houdt een aantal universi­ teiten, vooral m California, nu al zijn hart vast. Maar misschien komt bü Reagan de ware aard weer boven als hy eenmaal „ex" is, en wil hij alleen maar een ster op Sunset Boulevard, Hollywood. Margreet

Galgala U VJti.­f VftT

"H^i HMfr HiiO Hu 6­;

\p

MAAL

^(iKPREKKEN ?

wil toch een beetje aantrekkelijke baan. Werken op het land ­ wat veel van myn leeftijdgenoten gingen doen ­ trok me nu niet bepaald. Zwaar werk onder vaak barre weersomstandighe­ den en meestal extreem lange werk­ dagen. Laten we eerlijk zyn. wie zit daar naar uit te kyken? Bovendien ben ik daar ook veel te sierlijk voor gebouwd."

STRKr CrEsrUEK'

%>­#•

Z'K

IS

BE(?fl58E'­p

Onrust

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen