Ad Valvas 1981-1982 - pagina 434

ADVALVAS —25 JUNI 1982

12 het voomameiyk negatieve, belangstelling verheugen. De ene keer is dat het fakulteitsbestuur, de andere "keer een hoogleraar en in de overige gevallen Rechten '80". In een naschrift neemt Verheü echter onmiddellijk wraak. „De jochies kunnen gewoon niet tegen hun verlies", schrift hij. zyn advies: „Als je de PRL te Unks vindt, richt dan een serieuze rechtse partij op. Maar verspil je stem niet aan een klub (Rechten '80) die hem alleen maar gebruikt om in de raad een gewichtig smoelwerk te kunnen zetten". Inmiddels had Rechten '80 zich ook gestoord aan het stemadvies dat door'QBD aan haar leden gegeven was: „Stem PKV en PRL, omdat deze clubs dezelfde uitgangspunten als QBD hebben". In een volgend nummer van Status Quo kondigt van Balkenende de aanval aan. „Het gaat Rechten '80 vanzelfsprekend noch om de PRL, noch om Nico Verhey als mens, maar om het feit dat de rubriek „Fakulteitsraadsels" eenzijdig, tendentieus en onnodig denigrerend is". Verder valt Balkenende Status Quo aan op het gevoerde redaktiebeleid en QBD op het PKV stemadvies. Volgens de VUSO adepten behoort een fakulteitsvereniging geen politieke keuzes te maken. In de fakulteitsraad

Jan H.C. van Zanens VUSO dependance op de rechtenfaculteit Rechten '80, is een kleine oorlog begonnen tegen aartsvijand nummer één: de linkse rakkers van de faculteitsvereniging QBD en het faculteitsblad Status Quo. De meeste gramschap heeft Nico Verhei) over zich gehaald door regelmatig het raadsgebeuren in de rubriek „Fakulteitsraadsels" in Status Quo te beschrijven. Verheü zit als student-vertegenwoordiger in het fakulteitsbestuur en komt voort uit de studentenfraktie Progressieve Rechten I4jst (PRL). Vlak voor de verkiezingen opende Van Zanens fraktievoorzitter, P.J. Balkenende, de aanval op Status Quo en Verhey: „Fakulteitsraadsels handelt in de eerste plaats over de visies van PRL en haar verrichtingen. Ook anderen mogen zich af en toe in, zU

Mensen van de VU „Het werken met radio's, bandrecorders etc. is al heel lang mijn hobby. Daarom ben ik in '57 bij een neef van me gaan werken. Die had toen net een zaak geopend m electronische apparatuur en met name in de eerste jaren Uep dat erg goed. We verkochten veel en dat bracht dus het verrichten van reparaties bi) klanten thuis met zich mee. Voor my betekende dat veel in de auto zitten en dat ging me steeds meer tegenstaan. De stad werd namelijk steeds groter en het verkeer steeds intensiever. Op een gegeven moment kwam ik langs bi] een klant die me vroeg of ik een andere baan wUde hebben. Hij doelde op een betrekkmg bij de technische dienst van het VU-ziekenhuis. Natuurlijk heb ik daar nog wel over na moeten denken, maar uiteindelijk ben ik erop ingegaan. Zo ben ik in '70 bij de W terechtgekomen. Ik kan me nog goed herinneren dat het een hele overschakeling voor me was. In de eerste tijd heb ik er echt moeite mee gehad. Als je op de weg zit, ben je namelijk altijd heel erg gehaast en dat werktempo lag m het ziekenhuis heel anders. Na 9 maanden ben ik daarvandaan overgeplaatst naar het hoofdgebouw, omdat men hier iemand nodig had die allerlei technische werkzaamheden - waaronder het projecteren vanfilms- kon verrichten. Het hoofdgebouw was voor een gedeelte nog in aanbouw en er was nog slechts een beperkt aantal projectoren dat gebruikt kon worden. In de eerste periode stond ik er alleen voor in die tyd was ik het AVC m feite - en het is toen ook echt wel moeilijk geweest. Je was de hele dag bezig met van de ene naar de andere plek in het hoofdgebouw te hollen om films te draaien, dia's te vertonen enz. Gelukkig kwam daar na met al te lange tijd verandering in en momenteel werken bi) het AVC zo'n 15 mensen. Nee, films projecteren doe ik nu met meer, want we beschikken nu over projectoren waar zelfs iemand met twee linkerhanden nog goed mee kan omgaan. Dat is geen probleem meer. Ik kan me nu met andere dingen bezighouden. Je kunt mij zien als iemand die achter de schennen het Advertentie

DIKS Autoverhuur bv

John Bul, technicus audio-visueel centrum Velen onder u hebben waarschijnlijk weleens een congres, studiedag of mamfestatie in de aula meegemaakt. Wat de meesten onder u met weten is dat dan achter het kleine ruitje boven in de zaal iemand druk aan het werk is. Die iemand is een technicus van het AVC(audio visueel centrum). Hij zorgt voor het licht, het geluid, de dia's etc. Ook treft hy alle voorbereidende maatregelen voor activiteiten die in de aula plaatsvinden. Kortom, hij zorgt voor al die dingen waarvan wij nauwelijks merken dat ze gebeuren. Een kijkje achter de schermen.

werk doet. Wanneer er bijvoorbeeld in de foyer of in de Hortus recepties gehouden worden, ga ik erheen om de geluidsinstallatie op te bouwen. En

wanneer er in de aula of de UR-zaal congressen of andere manifestaties zijn, maak ik daarvan bandopnamen als men erom vraagt. Trouwens, ook als het niet gevraagd wordt, neem ik het meestal op, want achteraf blijkt er vaak toch belangstelling voor te bestaan. Die banden worden gekocht door de instelling die het congres heeft georganiseerd voor het uitwerken ervan. Promoties neem ik af en toe ook op, namelijk als de betrokkene dat graag wil. Ik ben er immers toch en het gaat in één moeite door. Ja, het gebeurt ook wel dat de opgenomen bancijes niet worden opgehaald. Maar doorgaans bewaar ik ze toch, want je weet nooit of er later nog vraag naar zal zijn. Zo bewaar ik ook de openingen van het academisch jaar en van de Dies Natalis, de nieuwjaarsrede en andere dingen die ieder jaar terugkomen. Die heb ik op één grote band gezet en elk jaar kan ik daar dus een klein stukje bijplakken. Leuke en minder leuke kanten van dit werk? Nou, een negatief aspect van deze baan is dat bijna niemand weet dat boven in de zaal van de aula iemand zit. Men denkt kennelijk dat alles vanzelf gaat. Maar als er iets misgaat - er blijft bijvoorbeeld een dia hangen - dan is iedereen in paniek. Dan wordt er van je verwacht dat je het probleem eventjes snel oplost. Overigens verbaas ik me af en toe over de slechte kwaUteit van de dia's die op congressen worden gebruikt. En wanneer een dia te licht is, of nauwelijks is te lezen, kan ik daar weinig meer aan veranderen. Daarom zet ik meestal een diaprojector op de congresbalie, zodat men de dia's zelf van tevoren kan testen en zelf de volgorde kan aanbrengen. Maar dan nog merk je soms dat de dia's er verkeerd inzitten. Hoe ze dat voor elkaar krijgen weet ik niet, maar het komt voor. Positief is dat ik het werk ontzettend leuk vind. Ik heb er veel lol in. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het geheel in de loop der jaren - met name wat de apparatuur betreft - behoorlijk is uitgebreid. Vergeleken met de tijd dat ik hier begonnen ben, zijn we er erg op vooruitgegaan. En met het moderne materiaal krijg je ook steeds meer mogelijkheden. Bij dit werk moetje incalculeren dat een congres nooit op tijd is afgelopen Dat betekent dat je regelmatig moet overwerken. Je kunt natuurlijk wel om 17.00 uur de knop omdraaien en weggaan, maar ik vind dat dat er nu eenmaal bü hoort".

üalgala

. .MEf NlÊNKÊ. -"Z^,

400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: . FORD - Wi? - DATSUN - OPEL NIEUWE'

MERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 mS EN 9 TON (groot en klein rijbewijs)

'

w^ ^

- m^ Ü:

f-

Amerikaanse impressies Hunt Laat niemand denken dat ze in de Nieuwe Wereld niet weten hoe het hoort met de Akademische Traditie. Neem de eerste weken van juni. Het oraiyezonnetje schijnt en Amerika is weer een kolonie van Her Majesty! Hoogleraren zijn niet meer uit hun toga's te slaan en marcheren met bijpassende petten, beplulmde helmen en een enkel zwaard de campus over. Drie maal rond het oudst ogende universitaire gebouw, waarna het universiteitsbestuur - graag met pruik op - alsmede de burgemeester (ook met zwaard) de kop nemen. Op naar het grote grasveld om de hoek, waar de firma Smith diezelfde ochtend nog vierduizend stoeltjes heeft neergezet en het jaarlijkse massaal afstuderen (een gevolg van de tweefasenstruktuur hier) kan een aanvang nemen. Dit soort plechtigheden wordt aangeduid met de term commencement het begin van het echte leven in de grote maatschappij. En inderdaad vertonen ze alle kenmerken van het type initiatierituelen waarvoor Amerikaanse filmploegen zo graag afi:«izen naar de binnenlanden van Afrika. De afetudeerders huppelen zo opvallend mogelijk in het rond: rosetten om de arm, halve fruitmanden op het hoofd, of bordes (J'm here) in de hand. Dit alles opdat de ouders op de tribunes zullen weten waar hun John of Mary zich ophoudt. De knapste van het jaar houdt een redevoering in het Latijn (De Sapientium Modis, bijvoorbeeld) waarvan de Engelse tekst onder zijn - heel zelden haar - jaargenoten wordt uitgedeeld. De leukste van het jaar houdt een superstudentikoze toespraak tot de universitaire notabelen. De president van de universiteit spreekt dan nog enige wijze woorden, in het genre ,je begint nu aan de vakantie van het leven, denk aan je universiteit als je reisgids". Maar het mooiste, vind ik, is de optocht der alumni. Voorafgegaan door de studentendrumband maken zij hun opwachting, net als by de opening van de Olympische Spelen eerst een kleurig uitgedoste student met een bordje met hun jaar en dan de oud-leerlmgen zelf in groten of kiemen getale: Harvard haalt bijvoorbeeld de laatste jaren de voorpagina's van de burgerkranten met die ene ouwe taaie die achter het borcije „1908" aan marcheert en zo te zien vast van plan is dit nog vele jaren vol te houden. De jongere alumni proberen op te vallen door halfzachte petjes met hun afstudeeijaar erop, of van die leuke ballonnetjes aan hun pols. Kinderlijk of niet, ze komen direkt achter de Hoogleraren in de stoeten dat is een goede afspiegeling van hun belang voor de universiteiten. Deze „zonen en dochters" zijn namelijk aktief als rekruteerstations van hun oude universiteit, belangrijke schakels dus in de jacht op de eerstejaars of eigenlijk hun koUegegelden. Een beetje alumnus / a zorgt er natuurlijk voor dat geschikte leden van de familie hun graden gaan verwerven op de oude universiteit. Hiervoor zijn zelfs prijzen te winnen; geen lepeltjes, maar medailles en diploma's voor „meest waardevolle familie". Rekordhouder is een MIT-alumnus uit Califomie die alleen al uit ztjn eigen gezin van vier kmderen tot nu toe zeven MIT-graden heeft weten te persen. Voorts zijn alumni vaak per stad georganiseerd en houden ze wervmgstoespraken op plaatselijke High Schools. Hoe belangryk dit soort kleine organisaties wel zijn blijkt uit problemen die de duurdere en betere universiteiten hebben om aan him jaarlijkse portie minorities eerstejaars te komen. Minorities - gekleurde studenten dus - moet je hebben om in aanmerkmg te komen voor de emancipatiesubsidies van de regering en ook om tegemoet te komen aan de eisen van partikuliere geldschieters. Deze zeer vitale personen weigeren niet zelden hun geld te geven aan instellingen die volledig of bijna volledig „Blank" zijn - een situatie die zeker in dit land duidt op racisme, bij het Bureau Inschrijvingen. Wat er nu traditioneel aan gekleurde studenten rondloopt op de duurdere universiteiten is zoon van de president van Nigeria, prins uit Bangla Desh of noem maar op en maakt zich eenmaal afgestudeerd niet verdienstelijk als rekruteerder van zwart talent uit de binnenstad vsm Philadelphia of Detroit. En, pijnlijker de weinige Amerikaanse zwarte alumni weigeren vaak om te werven voor him oude universiteit, verbitterd als ze zijn door daar opgedane ervaringen met racisme. In tegenstelling dus tot de percentuele groei van vrouwelijke studenten stagneert de instroom van de minderheden op de meest sjieke universiteiten hier, hoeveel studiebeurzen er ook tegen aan worden gegooid. Nieuwe strategieën worden dus bedacht, toegesneden op de zwakheid van de alumni-organisaties. Gekleurde alumni van topuniversiteiten als Harvard, Yale of MIT hoeven tegenwoordig alleen maar namen op te geven, de Bureaus Inschrijvingen doen de rest. Zo krijgen getipte minderheidskandidaten van MIT een fi-aaie brochure toegestuurd, een MIT T-shirt en een persoonlijke brief van een MIT student van gelijke kleur. Andere universiteiten organiseren ook nog eens speciale gratis mtroduktieweekeinden voor gekleurde High School seniors. Het meest doortastend is Harvard, de universiteit met het meest beschamende aantal kleurlingen. Onder de bijna 25.000 studenten bevinden zich byvoorbeeld op dit moment precies tien Amerikaanse Indianen - vergeet die alumni-organisatie dus maar. Dit jaar werden diegenen onder deze tien die daartoe bereid waren onder kwijtschelding van kollegeverpUchtingen op kosten van Harvard langs de grote reservaten gestuurd om te ronselen voor hun universiteit. Wie zei er dat er op roodhuiden geen jacht meer wordt gemaakt. Margreet Onrust

MET flDfl. MBr «Dfl ? Oer\/ÉR ,DfiT ZfiL M£ EEN Vfltcf^NHE lAiORD£N.

IKVENK Df\r IK pirjflflRMWR

- Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat278, Amsterdam-(Z). , Telefoon 714754 en 723366 . Fil. W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767

Lage prijzen en studenten 10 procent korting

van afgelopen vrijdag zou Rechten '80 de volle glorie behalen, kwam Jan H.C. van Zanen tijdig op de redaktie melden. Groot meuws! Rechten '80 wUde in het kader van de bezuinigingen voortaan de helft van de kosten van Status Quo uit advertenties laten betalen, in plaats van volledig door de fakulteit. Aan de subsidie aan QBD moest de fakulteitsraad de voorwaarde verbinden, dat de door QBD bedongen prijs voor de door haar uit te geven collegedictaten voor QBD-leden en nieHeden gelijk zal 4)n. Beide voorstellen werden van tevoren aan de raadsleden schriftelijk kenbaar gemaakt, maar het was prof Van der Linden, die de zaak in de raad aan de orde moest stellen. Rechten '80 was blijkbaar met stomheid geslagen, zeker nadat het fakulteitsbestuur meedeelde beide voorstellen onuitvoerbaar te achten. Advertentiewerying voor Status Quo zou „illusioir zijn" en QBD kreeg geen subsidie van de fakulteit, behalve dan het gebruik van een kamer en een telefoon. Van Zanen probeerde nog iets van de eer te redden, door dan maar voor te stellen het College van Bestuur te verzoeken QBD uit die kamer te laten zetten. Slechts hoongelach was Van Zanens deel.

>:>-

K

=• -

'^\"^r^. ^\'^K

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen