Ad Valvas 1981-1982 - pagina 48

ADVALVAS — 1 1 SEPTEMBER 1981

12

Met enig leedvermaak nam ik vrijdag in Trouw kennis van één van de laatste maar uiterst gerechtvaardigde stuiptrekkingen van het studentenverset bij ome bijzondere zuster in Tilburg. Een hoogst onbehouwen demissionaire minister Pais had zich bereid verklaard tot de brutale provokatie om op de plechtige opening van het academiejaar een argeloze eerstejaars een eerste exemplaar aan te bieden van zo ongeveer het duurste toegangsbewijs van Nederland waarvoor menig student zijn vakantie heeft moeten opoffe-

ren door zich gedurende enige weken op de vaderlandse geestgronden af te beulen met bollenpellen. Dat liet de zichzelf overleefde studentenbeweging niet op zich zitten. Even leek het erop alsof de revolu^ tionaire tijden van de 'Karl Marxuniversiteit' waren weergekeerd. Halverwege de plechtige zitting marcheerde de 'Fanfare van de eeuwigdurende bijstand' de zaal in gevolgd door maar liefst 150 getarte bollenpellers. Terwijl de in zwarte toga's gehulde hoogleraren ijlings de zaal verlieten namen de studenten

Mensen van de vu 'Folia Civitatis vind ik een veel beter blau dan Ad Valvas en met veel plezier las ik daar altijd Weil's Weekblad in. Dat vond ik erg leuk en toen dat vorig jaar zomer ophield vond ik dat erg jammer. Toen dacht ik dat ik zoiets zelf ook wel zou kunnen schrijven en met dat idee ben ik wat gaan proberen. Ik overwoog indertijd uit de wetenschap te stappen en de journalistieke kant op te gaan. Tegenwoordig speelt haast ieder afgestudeerde academicus met die gedachte, dus daar ben ik inmiddels maar weer vanaf gestapt. Voor mij was het een sprong in het duister. Daarvoor had ik nog nooit stukjes geschreven en zeker niet

Doctor Degen ex-columnist Schreef vorige jaargang iedere week een brief op de achterpagina van Ad Valvas met de kennelijke bedoeling de in slaap gesusten weer even wakker te prikken. Koos de anonimiteit van een pseudoniem volgens eigen zeggen uit lafheid: bang om voor paal te staan als het toch niet leuk zou zijn en ook wel uit angst voor represailles in de werk/studie sfeer. Dat is echter beide niet gebeurd en de columnist gaat nu gebukt onder het pseudoniem, omdat hij de lofuitingen niet openlijk oogsten kan. met zo'n regelmaat. Dat was in het begin m'n grootste probleem om iedere week iets op papier te zetten. Ik had in m'n hoofd om een wetenschapper neer te zetten, die niet al te slim is, maar wel door allerlei linkse denkbeelden en emancipatorische modes beïnvloed is. M'n oorspronkelijke gedachte was iemand, die bij wijze van spreken in het begin van de jaren zeventig, toen links nog op zyn hoogtepunt was.

ondergedoken is om zes jaar aan zijn proefschrift te werken. Nu komt hij weer achter zijn bureau vandaan met zijn oude gedachtes uit de jaren zeventig, die dus niet meer op de situatie anno 1980 passen. Ik kwam eigenlijk per ongeluk op de naam Degen. Het klopt heel mooi met Doctor. Het is ook niet een naam, die nadrukkelijk iets oproept, nadrukkelijk grappig is. "De correspondentie van Doctor Degen". Dat vond ik een hele mooie zin. Het beeld was dus die vrij laat wakker geworden linksert, die daarmee in de problemen komt. Maar dat was toch een beetje een theoretische constructie in mijn hoofd. Direkt in het begin merkte ik al dat er veel meer van mezelf inzat, dan ik van plan was geweest. Dat is toch onvermijdelijk. Pas langzamerhand is daar wat rijping overheen gekomen en langzamerhand is Degen er meer ingeschoven. Later in het jaar is het veel minder ik geworden en veel meer iets van mijn oudere collega's. Degen is iemand geworden die veel losser van me staat, ook andere opvattingen heeft. Het is nooit helemaal het oorspronkelijke theoretische idee geworden, want het is veel meer een wat moedeloze man met een behoorlijke dosis cynisme, die inderdaad wel met links is meegegaan (want hij was sociale wetenschapper uiteindelijk, daar kwam hij niet onderuit) en daar ook braaf zijn zegje over heeft gedaan. Maar nu heeft hij geen klankbord meer voor zijn linkse opvattingen. Niet onder zijn studenten, niet meer in z'n vakliteratuur en eigenlijk ook niet meer bij zichzelf. Hij gelooft er helemaal niet meer in; niet inveranderingen, laat staan in verbeteringen. Dat is heel tragisch. Ik ben er zelf nog een beetje te jong voor om dat echt helemaal meegemaakt te hebben, of misschien heb ik ook het karakter er niet voor. Maar ik merk dat beeld bij de huidige wetenschappelijk medewerkers heel duidelijk, dat erg teleui^estelde, dat niet echt gelo-

het podium in bezit om vervolgens luidkeels de Internationale aan te heffen. 'Studenten kreperen' zo luidde de leuze op het bord in hun gebalde vuisten. Tussenbij maakten de Tiïburgse vrouwen van de gelegenheid gebruik de roomse terreur tegen hun emancipatie nog eens aan de kaakte stellen.' Weg met deroomse terreur, vrouwenstudies nu'. Hun lot werd echter nog eens extra getergd toen een eerstejaarssexegenote de tomaten mocht opvangen die voor de bewindsman bedoeld waren. Deze had kennelijk de bui zien hangen en had zijn hoogste dienaar Leibbrandt naar het slagveld gestuurd om het meisje de collegekaart aan te reiken. Het cynische toeval wüde dat zij óók nog Nederlands stu^ deerde, de faculteit die in Tilburg al volledig volgens de twee-fasenstruktuur, die andere klap in 4iet gezicht van de activisten, is opgezet. Hoe dan ook een afscheidskadootje dat de minister in zijn zak kan steken. En wat de activisten betreft die moeten hun door Pais ingehaalde beurs nog eens goed uitkloppen. Dan zullen ze merken dat de inhoud daarvan zelfs het bijstandsnivo nog niet haalt. Hun fanfare had dan ook beter kunnen heten- 'Fanfare van de nimmer bereikte bijstand'. VOYEUR ven dat wat je doet belangrijk is. En dat vind ik echt heel tragisch. Dat is één van de dingen die ik met Degen heb willen neerzetten. Ja, dat is voor een deel ook zelfkritiek, omdat ik dat gevoel bij mezelf ook wel merk. Ik heb ook in de studentenbeweging gezeten en ik doe nu ook niets meer. Degen leverde wel kritiek op zaken als de doelstelling, studenten, op bepaalde opvattingen over het vak, het systeem van de universiteiten enzo, maar hij stelde er helemaal niets tegenover. Hij heeft weinig idealen. Ik vind het zelf een groot bezwaar van de columns van Degen dat ze wat cynisch en moedeloos zijn. Ik heb zelf heel erg de neiging daar tegenin te gaan, om daar tegenaan te schoppen, al dat gerelativeer, ik word er niet goed van. Ik wil nieuwe idealen. Je moet iets willen, iets vinden, zo'n opvatting is momenteel in de wetenschap en op de universiteit haast belachelijk. Ook bij studenten. Ik krijg nooit een echte discussie met studenten aan mijn broek, dat vind ik echt lullig. Het is net zo van: ik wil niks en zij willen niks. Als het leuk is, is het oké, als het gezellig is, is het goed. Ik heb enorme behoefte aan idealen overtuigingen, wil en geloof. Soms lijkt het erop dat de kritiek van Degen achterhaald is. Het is haast iets van tien jaar geleden, toen had het nog zin. Nu lijkt het meer een achterhoedegevecht, een soort laatste doodsteek. De kritiek van Degen wordt niet meer geleverd door echte mensen; die wordt alleen nog maar geleverd door een bedacht persoon. Dat tekent de zwakte van de kritiek, maar ook van de dingen, waartegen Degen ten strijde trekt. Ik heb nooit zo erg op mensen gezeten. Ja een paar keer is Diepenhorst voorgekomen en Brinkman, maar die mensen staan ergens voor. Diepenhorst staat voor de oude garde en Brinkman voor de bureaucratie. Ik vind het niet juist om echt mensen aan te pakken, maar iemand als Brinkman wordt er voor betaald om in de aandacht te staan. Hij krijgt daar een aardig salaris voor. Ik zou het heel goed vinden als iemand anders er eens aan gaat staan, want ik wil ook wel eens lachen'. (DdH)

Spek en Bonen Dit stukje is opgedragen ter nagedachtenis aan Jos, want bij de universiteits raadsoverdracht van afgelopen dinsdag was Jan van Zanen van de VUSO de enige die een halve seconde memoreerde aan het tragisch overlijden van Jos Wegman november vorig jaar. Jos was toen een door mij zeer geliefd universiteitsraadlid voor de PKV en ik ben hem na driekwart jaar niet vergeten. Maar in de zakelijkheid van heden moeten we zelfs in het terugblikken op weer een jaar universiteitsraad ons richten op de toekomst. Planning, beheersing, cijfers. Veel rode cijfers, dat is de realiteit van een universitair bestuurder. Dat levert afscheidsspeeches op die stevast beginnen met de zinsnede dat spreker eigenlijk niets te zeggen heeft, waarna toch nog een uiteenzetting van minstens een kwartier volgt. Het scheidend Taslid Leo Bijlmer was nog zo oprecht zijn aandachtig publiek mee te delen dat hem helaas niets interessants te binnen schoot om na zeven en en halve minuut, precies halverwege zijn betoog, de aanwezigen erop te wijzen dat hy nu meteen met de deur in huis kwam vallen. Hü heeft het UR werk, meneer de voorzitter, over het algemeen met plezier gedaan. Een omschrijving, die de door hem aangehaalde aanduiding 'triomfantelijke dankbaarheid' misschien het meest benadert. Toch sprak hij wijze woorden: 'En weet u waarom ik gekozen ben en sommige andere TAS kandidaten binnen mijn distrikt niet? Simpelweg omdat mijn naam met een B begint en bovenaan het lijstje van kandidaten op het stembiljet stond.' Zijn verzuchting dat ook werkelijk iedereen in de universiteitsraad gekozen kan worden is dan ook niet geheel bezijden de waarheid. De meeste afscheidsredenaars deden hun uiterste best de door het verenigingslid Mulder uit het stof gehaalde analyse van Doctor Degen te onderstrepen. Degen schreef eens tot groot verdriet van de vereningsfraktie dat deze vertegenwoordigers van de maatschappij er volledig voor spek en bonen bijzitten, waar de goede Degen nog fijntjes aan toevoegt dat ze daarin niet verschillen van de overige raadsleden. Het een na het ander opstappende raadslid verzuchtte zijn onmacht tegenover het gigantische bureaucratische apparaat van het college van bestuur onder bevelvoering van Harrie Brinkman de Geweldige. Wiegels evenbeeld Jan van Zanen (VUSO) moet volgens eigen zeggen eens gedacht hebben 'Ik kap ermee, ik kan het niet meer overzien, wat een bende en was ik maar bij moeder thuis gebleven.' Even later slaagde hij er zeer wel in zijn lichtend voorbeeld, de ex-minister van binnenlandse zaken, knap te imiteren: 'De dolgedraaide en veel te ver doorgevoerde democratiserings- en inspraakgolf heeft ertoe bijgedragen dat iedere zaak langs de meest obscure en vreemdsoortige commissies moet om vervolgens nog eens uitgebreid te worden bediscussieerd binnen de plenaire raad.' Zijn voorstel: afschaffen die commissies en de raad halveren, dat levert flinke besparing op. Zulke raadsleden, dat is toch niet leuk meer voor Brinkman. Die wil termiinste nog wel een beetje knokken, maar als dat moet tegen zulke zichzelf wegrelativerende meesmuilfjes, krijg je toch gewoon zin om een potje te grienen.

Bijdrage van het raadslid L. Bijlmer aan het totstandkomen van de VUcrèche, aangetroffen opzijn afscheidsrede. Maar het zijn allemaal heel lieve jongens. Bloemetje voor het sekretariaat (Lieve dames bedankt voor Uw goede zorgen) en een vriendelijk bedoelde steek onder water naar hun buurman. De PKV liet maar weer eens wat straaljagers overvliegen als remedie tegen de bezuinigingen, bedankte Jan van Zanen hartelijk voor zijn bijdrage aan de verkiezingsoverwinning van de PKV en stuurde de progressieve personeelsfraktie DAK even hartelijk het bos in door er subtiel op te wijzen dat het niet toevaUig is, dat de DAK ter rechterzijde aan tafel zit. Met enige droevenis moet ik dan ook afscheid nemen van Prof. Knol, die vier jaar lang het geweten van de raad gespeeld heeft. Met enige gevoelens van onvrede en zelfkritiek stapte hij op: "We zijn als raadsleden principieel en permanent onder de maat gebleven.' hield hij zijn gehoor voor. En tegelijk las hij zijn opvolgers een wijze les: 'Onze taak als universiteitsraad is om tegen de geest van de tijd in andere idealen te formuleren en vorm te geven dan wat algemeen aanvaard wordt in deze samenleving.' Oftewel de strijd aanbinden met de demonen van deze tijd. Dan is er weer hoop voor een democratische universiteit. Gewoon elke veertien dagen een motie aannemen tegen de kernbewapening en tegen Van Agt en Pais een briefje sturen dat wegens de drukke werkzaamheden de universiteit helaas geen tijd heeft de begrotingsproblemen van de minister te helpen oplossen. Gewoon meer passie en vuur in die vergaderarena. Over al die begrotingszaken heeft een eenvoudig mens toch niets te vertellen. Misschien moet de klacht van Jannie Westra van het DAK over het zeer geringe aantal vrouwen in de raad maar eens serieus genomen worden. Eenjaar alleen maar vrouwen in de raad. Dan is er teruninste weer opwinding en emotie in die grauwsluier die VU heet. (DdH)

Galgala

, . , € N Dé \JU

Hér

AtCftOéMi« jPif>K

VOoK Ge^Lorehl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen