Ad Valvas 1981-1982 - pagina 72

AD VALVAS — 25 SEPTEMBER 1981

12

In het exü­interview met Annema­ rie Grewel die onlangs afscheid nam als voorzitter van de universiteits­ raad van de UvA haalde Folia C ivi­ tatis nog eens de sfeerschets op die in 1975 het ASVA­blad Poorter gaf van de vergaderingen van het C olle­ ge van Bestuur van ome Amster­ damse zuster. Ook toen al was Anne­ marie UR­voorzitter en nam. ze als zodanig deel aan die sessies. Poor­ ter. 'Het C vB vergadert iedere donder­ dagochtend om 9 uur op de kamer van C ammelbeeck in het Maagden­ huis Vaste agendapunten zijn: het uitwisselen van sigaren, het verde­ len van recepties en congressen en het bespreken van de daar genuttig­ de drankjes. (. ) Het uitwisselen van sigaren geschiedt voornamelijk tussen rector magnificus Arie de Froe en voorlichtingsambtenaar VanKarrtp Arie de Froe behoort ook

tot de vaste drinkers in het C ollege: zijn lievelingsdrank ts ­ naar ver­ luidt ­ oude genever. (. .) Voorts verdient vermelding dat de (ook bij CvB­vergaderingen aanwezige) UB^ voorzitter Annemarie Grewel alles lust.' 'Het laatste agendapunt: de recep­ ties. C vB­voorzitter George C am­ melbeeck wüde eind oktober bij­ voorbeeld uit alle macht naar het symposium over Arabisch­Europese betrekkingen in het C arlton Hotel om daar te borrelen met oud^mtnis­ ter Norbert Schmelzer. In de regel loopt men met z'n tweeen congres­ sen en recepties af. Als er geen twee­ de man te vinden is, wil Annemarie altijd wel invallen, dat wil zeggen als er iets te halen is.' Voorwaar een treffende schets die ook Annemarie nog eens aardig ty­ peert. Typerendwasookhaar optre­ den tijdens de bezetting van het Maagdenhuis in april 1978. Om de portiers te ontlasten betrok ze 's nachts zelf de portiersloge. Zo vormde zij tevens in de meest letter­ lijke zin een buffer tussen de bezet­ ters en het buitengesloten C ollege van Bestuur. Annemarie wordt verder altijd een beetje knorrig als mensen zeggen dat politiek met thuishoort op de

universiteit. Want elk onderzoek­ sprogramma heeft met politiek te rnaken en de inhoud van de boeken­ lijst IS een politieke keus net als de universitaire begroting. En als het dan over de neutronenbom of El Sal­ vador gaat dan hoort het plots niet meer tn de raad thuis? Dan denkt ze altijd: Ja hoezo? Ook vindt Annema­ rie het heel leuk om bekend te zijn. Mensen die je aanklampen, vin­ik leuk. Maar je moet natuurlijk wel bedenken dat mensen je ook zo weer vergeten zijn. We denken dat dat wel mee zal vallen. Als voorzitter van de NVSH en lid van de Emancipatie­ raad zullen we nog genoeg van haar horen.

Mededelingen inleveren vóór donderdag 10 uur

Mensen van de VU 'Ik kwam n e t u i t Engeland en ik was getrouwd m e t een Nederlandse. Zij werkte hier als secretaresse bij de faculteit der Letteren. Toen was e r by Letteren een b a a n vrij als druk­ ker Ik h a d een b a a n nodig en ik zei: drukken?, j a hoor, d a t k a n ik wel. Ik was drukker, dat wil zeggen, ik h a d weleens gedrukt m Engeland. E n zo rolde ik in deze baan. Ik kwam bin­ n e n en ik h a d die m a c h i n e nog nooit gezien. M a a r ja, een p a a r van die jongens hebben gezegd v a n dit moet je doen e n d a t m o e t j e doen. B i n n e n een week lukte h e t wel. H e t werk stond me a a n . H e t was mijn pakje. D a t IS n u 10 j a a r geleden. Ik ben geboren in Worcester, in 1946. Dat IS ook de n a a m van een pittige saus, ja. M a a r dat is wel h e t emge pittige a a n heel Worcester. Tot mijn 14e heb ik d a a r gewoond. Toen ben ik weg gevlucht en heb ik overal een beetje rondgescharreld. Ik zeg altijd d a t Worcester een dooie stad IS. Geen leven, geen mogelijk­ heden. Ik wou ook per se n a a r biet vasteland. D a t leek me veel leuker. Engelsen zijn zo eentonig. Ze zeg­ gen nooit de waarheid. O p h e t vas­ teland wordt alles veel meer r e c h t voor je r a a p gezegd. D a t s t a a t m e wel aan, d a n weetje w a a r je a a n toe bent. Als je wilt weten wat ik n a mijn vlucht u i t Worcester allemaal gedaan heb, dan zitten we hier om m i d d e r n a c h t nog. Ik heb 34 b a n e n gehad. Ik ben tweede kok geweest,

Advertentie

^<s>

met onze studentenpas komt u ver over de minimum loongrens De Vakaturebank UITZENDBURO |Van Baerlestraat 45 ­ Amsterdanfi| Tel 020 765246 Vijzelstraat 55 ­ Amsterdam

Tel 020 229214

ik ben eh . . . alles geweest, noem m a a r op. Problemen m e t de taal h e b ik nooit zo gehad. Ik werk op een universi­ teit, dat scheelt een hoop. Iedereen k a n behoorlijk Engels p r a t e n . Via stripboeken en kroegen h e b ik Ne­ derlands geleerd. Ik h e b geen cur­ sussen gevolgd, ik h e b een hekel a a n school. H e t werk hier bevalt m e uitstekend. Drukken, inbinden, nieten, a a n n e ­ m e n v a n h e t werk, ik doe alles. Mensen k o m e n a a n de balie. J e m a a k t een praatje, al is h e t m a a r heel kort. En d a n zie je die m e n s e n weer op s t r a a t en d a n is het: hé, J u l i a n . Leuk, weet je wel. J e h e b t c o n t a c t m e t de mensen. Als je alleen m a a r m e t m a c h i n e s werkt, wordt je op den d u u r zelf een m a c h i n e . Ik zou niet graag zelf s t u d e n t zijn. Ik ben n u getrouwd m e t een s t u d e n ­ te klassieke talen, d a t is mijn twee­ de vrouw. Zij vindt s t u d e r e n wel leuk, m a a r voor mij is h e t niks. De universiteit, d a t is toch eigenlijk niks a n d e r s d a n een grote school, e e n veredelde school. E n d a a r m o e t ik niets van hebben. Nee, zoals ik n u werk, dat vind ik prima. E n Neder­ land bevalt m e ook goed. Nederland is klein. A m s t e r d a m ook, m a a r h e t heeft wel alle voordelen v a n een hoofdstad. Vijf m i n u t e n rijden e n je b e n t in de n a t u u r . D a t hoef je in Londen niet te proberen. Hier h e b je alles bij elkaar. J e k a n heel Ne­ derland g a a n bekijken vanaf j e r a ­ cefiets. Diè kleinschaligheid vind ik knus. Alleen, de mensen zijn soms w a t bekrompen. Ik woon bijvoorbeeld m een w a t kleinburgerlijke s t r a a t . Eerst accepteerden de m e n s e n me d a a r helemaal niet. Ik h e b w a t je n o e m t nogal luidruchtige kleur­ schema's in mijn huis. I n de slaap­ k a m e r h e b ik zeven k l e u r e n blauw die in elkaar overlopen. De voorka­ m e r IS zwart m e t goud en oudroze. D a t p a s t niet zo bij die s t r a a t . Eerst lieten de m e n s e n mij volkomen links liggen e n deden de k i n d e r e n vervelend tegen me. M a a r n u is mijn vrouw zwanger en h e t lijkt n e t of ik n u opeens wel geaccepteerd

Mian Orton repro-medewerker Werkt al tien jaar op de repro­ ductie­afdeling van de faculteit Letteren. Was daarvoor iemand van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Julian werd gebo­ ren in Engeland. Hij was van jongsaf aan al van plan om naar het 'vasteland' te gaan. Een jaar nadat hij met een Nederlandse vrouw getrouwd was, kwam het er ook van. Hij vestigde zich hier te lande. Hij is niet van plan ooit naar Engeland terug te keren, behalve dan voor vakantie. Zijn ­ inmiddels tweede ­ vrouw krijgt binnenkort een kind. 'Dat wordt dan een echte Amster­ dammer'.

wordt. Heel maf. Bij de melkboer ouwehoeren ze n u gezellig tegen m e over bevallingen v a n 20 j a a r gele­ den. De kinderen k o m e n m e niet m e e r lastig vallen. D a t hebben h u n moeders ze n a t u u r l i j k verboden ' o m d a t Carolien zwanger is. M a a r ik vind h e t m a a r r a a r hoor, d a t die m e n t a l i t e i t zo veranderd is. Ik ben nog dezelfde als eerst, a a n mij ligt h e t niet. Op de VU doen de m e n s e n n a t u u r ­ lijk ook weleens vervelend tegen

Heertjes zelfoverschatting Al enige tijd loopt er op de economische faculteit v a n de Universiteit v a n Amsterdam een verzuurde n o n v a l e u r rond die niet alleen zijn eigen leven m a a r ook d a t v a n a n d e r e n frustreert. De a a n d u i d i n g wetenschapper is w a t h e m betreft een aanfluiting evenzeer als h e t een fictie is d a t hij ongeveer de helft v a n de tijd a a n w e t e n s c h a p p e ­ lijk werk zou besteden. H e t beste zou zijn h e m gedurende veertig u u r p e r week les t e l a t e n geven m a a r wegens gebrek a a n k e n n i s k a n m e n d a t de s t u d e n t e n eigenlijk niet a a n d o e n . Ik h e b h e t over dr. Arnold Heertje, hoogleraar economie a a n de UvA, wiens k o m b i n e r e n v a n een hoog salaris e n e e n negatieve productivi­ teit hoe l a n g e r hoe m i n d e r op prijs wordt gesteld in universitaire kring. Deze publiciteitsgeile veelschrijver heeft m e t zijn l a a t s t e onbenullige bijdrage a a n de Volkskrant­rubriek ' O p e n F o r u m ' niet alleen h e t vertrouwen in eigen wetenschappelijk k u n n e n m a a r ook in d a t v a n de economische w e t e n s c h a p z w a a r op de proef gesteld. Zo zwaar zelfs d a t de hoogleraar P.P. Eibers t e Tuil voorstelt om deze discipline m a a r helemaal te s c h r a p p e n u i t h e t rijtje v a n n a t u u r w e ­ t e n s c h a p p e n e n h u m a n i o r a d a t a a n onze universiteiten wordt gedo­ ceerd. Eibers stelt voor de hoogleraren economie in ons land m a a r t e o n t s l a a n e n de vrijkomende gelden t e besteden a a n de bevordering v a n h e t é c h t e wetenschappelijk onderwijs en onderzoek. Hij heeft gelijk w a n t wetenschappelijk gefundeerd k u n je de l a a t s t e r e s u l t a ­ ten van Heertjiaanse research n u niet bepaald n o e m e n . De hoogle­ r a a r die om colleges te geven h e t huishoudboekje v a n de s t a a t vak­ kundig b e h o o r t bij te h o u d e n r e k e n t de Volkskrantlezer u i t de losse pols voor d a t ongeveer negentig p r o c e n t v a n de wetenschappelijk medewerkers niet t o t énige wetenschappelijke activiteit in s t a a t is. Een duidelijk voorbeeld v a n onwetenschappelijk generaliseren w a n t alleen al op grond v a n deze stelling k u n je a a n n e m e n d a t de econoom hoofdzakelijk v a n u i t zichzelf m o e t redfeneren. M a a r é é n heertje d a t heerlijk u i t zijn n e k lult b e t e k e n t nog n i e t dat, om ons even te beperken t o t de h e r e n op onze universiteiten, 90 p r o c e n t v a n h e n t o t de soort der heertjes k a n worden gerekend. Hoogst opmerkelijk is t r o u w e n s d a t de ingezonden s t u k k e n ­ r u b r i e k v a n dezelfde k r a n t w a a r a a n Heertje zijn bijdrage sleet de hoogleraar gelijk lijkt t e geven. Als je de hooggeleerde brieven v a n z a t e r d a g als g r a a d m e t e r zou n e m e n ­ m a a r d a t m a g n a t u u r l i j k niet wil je n i e t ook t o t h e e r vervallen ­ d a n is h e t generaliseren v a n u i t zeer b e p e r k t e ervaringsfeiten wijder verspreid d a n m e n zou denken. Voor de hoog­ l e r a a r submicroscopische c e l s t r u c t u r e n Eibers t e Tuil t e n m i n s t e heeft m é t Heertje gelijk de hele s c h a r e v a n e c o n o m e n afgedaan: alle­ m a a l heertjes. En de Tilburgse hoogleraar geld­ b a n k ­ e n kredietwe­ zen B o s m a n probeert de u i t s p r a k e n v a n zijn A m s t e r d a m s e collega te bestrijden door slechts n a a r zijn eigen faculteit t e wijzen. Allemaal nogal onwetenschappelijk. Zonder m e e r bedenkelijk is echter d a t Heertje daags n a de verschij­ n i n g v a n zijn b o r r e l p r a a t elke twijfel d a a r o v e r a r r o g a n t wegwuift. Tegen J a n Hein de Groot v a n H e t Vrije Volk die h e m vroeg of h e t n u allemaal echt zo erg was zei hij: 'Geen twijfel over. H e t is eerder een o n d e r s c h a t t i n g d a n een overschatting'. Zo'n u i t s p r a a k lijkt mij eer­ der getuigen v a n zelfoverschatting e n d a n bedoel ik d a t ook in letter­ lijke zm: overschatten v a n u i t jezelf en je eigen beperkte ervaringen. Tegenover de HVV­verslaggever doet Heertje zich bovendien k e n ­ n e n als een nogal vulgair materialist. H e t kwaad is volgens h e m alle­ m a a l b e g o n n e n m e t die b e r u c h t e Toxopeus­ronde in 1963. De W D ­ minister Toxopeus gaf zoals m e n weet in d a t j a a r een d u u r e x t r a rondje a a n t o p a m b t e n a r e n u i t vrees voor ' n soort b r a i n d r a m depar­ t e m e n t e n e n universiteiten. Hoogleraren kregen er, zo h e r i n n e r t zich Heertje, toen z o m a a r 40 p r o c e n t salaris bij e n wetenschappelijk medewerkers 30,20 of 10 procent. 'Ik heb d a t altijd funktieloos i n k o ­ m e n genoemd w a n t h e t lokt geen arbeidsprestatie uit. H e t gevolg is geweest d a t de universiteit m e n s e n a a n t r e k t op grond v a n uitzon­ derlijk gunstige arbeidsvoorwaarden. J u i s t degenen die weten­ schappelijk niet gemotiveerd zijn zijn op de universiteiten blijven h a n g e n . Ze zijn n u 40 t o t 45 j a a r e n o m d a t ze blijven zitten blokkeren ze de zaak enorm. D a a r betalen wij een hoge prijs voor: in weten­ schappelijke ontwikkeling doordat er onvoldoende r e s e a r c h wordt gepleegd.' H e t ron(^e v a n Toxopeus heeft dus a v e r e c h t s gewerkt. Ook voor h e t onderwijs s c h a t de hoogleraar de gevolgen somber in: 'Nu knjgen s t u d e n t e n onderwijs op h e t nivo v a n de middelbare school'. Leren u i t boekjes in p l a a t s d a t zij worden g e t r a i n d in h e t oplossen v a n nieuwe v r a a g s t u k k e n . S t u d e n t e n die vragen om goed en kritisch onderwijs kopen een k a t in de zak. Wij leveren de m e n s e n d o m m e r af d a n ze w a r e n bij de s t a r t . De prikkeling t o t kreativiteit wordt h e n o n t n o m e n ' . Misschien k a n Heertje zelf ook eens w a t m i n ­ der boekjes en artikeltjes schrijven e n zijn energie richten op de kwa­ liteit v a n onderwijs e n onderzoek op zijn eigen universiteit. D a t is immers h a r d nodig volgens hem. (J.K.)

me. M a a r d a t h e b je toch overal. Iedereen is weleens u i t zijn h u m e u r . Hoge pieten doen niet m e e r of m i n ­ der vervelend tegen me d a n s t u d e n ­ ten. Soms h e b je h i e r v a n die eerste­ jaars, die k a n ik wel vermoorden. Die b e h a n d e l e n m e d a n als plebs. M a a r h e t gebeurt n i e t zo vaak. E n bovendien, n a 10 j a a r weet ik wel hoe ik ze d a n moet a a n p a k k e n . Ik h e b een machtspositie, h é . Als m e n ­ sen lastig doen, d a n lever ik h e t werk gewoon w a t later af. Ze moe­ t e n wel een beetje beleeefd tegen m e zijn. M a a r over h e t algemeen h e b ik

geen k l a c h t e n . Overal h e b je wel­ eens ruzie. W a t ik heel leuk vond: een p a a r j a a r gelden wilde h e t College v a n Be­ s t u u r de hele reproductie centrali­ seren. Alles moest n a a r beneden, ik ook. T o e n k w a m de hele Letterenfa­ culteit in opstand. H a n d t e k e n i n ­ gen en alles erop e n e r a a n . H e t kwam zelfs in Ad Valvas, k u n je n a g a a n . D a t centraliseren ging niet door. H e t was ook i n h u n eigen belang, d a a r niet van. M a a r toch . . . h e t gaf m e wel een kick, hoor.' ^ (JKo)

Gaigala ÜN or Vt T/^^/ |'5TU0EWTEM _, PS^CHOLOÓ­ENI

JrvY

/

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen