Ad Valvas 1981-1982 - pagina 168

AD VALVAS — 27 NOVEMBER 1981

12

Bij de diensten Personeelszaken en Financieel-economische zaken in het hoofdgebouw wordt meer over koffie gepraat dan er wordt gedronken, tenminste voorzover het verslavingsdrankje uit de daar sinds september jongstleden automatische koffie-dames wordt betrokken. Op enkele medewerkers met vermoedelijk slecht ontwikkelde smaakpapillen na, uit men zich er bij voorkeur met het woord inferieur als het over de apparaatkoffie gaat. Koffie „niet om te zuipen" en dus duurder omdat de prijs van het eertijds fysiek geserveerde bruine nat van hogere kwaliteit onverkort dezelfde is gebleven: drie duppies. Ook het nu verdwenen on-

overtroffen sociale effekt van de lijfelijke koffiedames werd niet verrekend. Het gezoem en gestotter van de gemotoriseerde koffiebijen met darmstoornissen biedt er wel de minst aangewezen vervanging voor. Ontevredenheid all over the place. Een vruchtbare voedingsbodem voor tegenmaatregelen. De industrie voor thermoskannen en kleinschalige koffiezettoestellen heeft er een afzetgebiedje bijgekregen. Een kennelijke demonstrant legt met zijn witte mok met de tekst „Coffee now and work later" het voor elkeen zichtbare verband tussen kwaliteitskoffïe en arbeidsvoorwaarden. Trots wijst hij op een

Mensen van de VU „Waarom ik er zo snel vanafwilde zijn, weet ik niet precies. KUk het eerste jaar lag het tempo voor mij heel erg laag. Je had zo ongeveer eens in de twee maanden een tentamen en als ik daar een week van tevoren aan begon, haalde ik het nog. Er zaten dus echt grote ruimtes tussen. Van een docent hoorde ik dat dat In de doctoraalfase anders lag, datje dan meer inj e eigen tempo kon werken. Ik ben dat in het tweede jaar een beetje gaan voorbereiden en vast wat coUeges van het doctoraal gaan lopen. Na het behalen van m'n kandidaats in april ben ik in de zomer doorgegaan en daardoor had ik mijn eerste doctoraatjaar er aan het begin van het nieuwe studiejaar al opzitten. Vorig jaar heb ik het vierde en vijfde jaar tegelijk gelopen. Toen was het inderdaad wel van vroeg tot laat college lopen. Regelmatig kwam het neer op het lenen van collegedictaten, want dan kon het echt niet anders. Tenslotte heb ik deze zomer samen met iemand anders een scriptie over terrorisme geschreven. Dat was een beetje een gok, want de begeleidend docent was er in de vakantieperiode niet. Het gevaar zat erin dat we de totaal verkeerde weg in waren geslagen, maar gelukkig viel het erg mee. Er moesten wat technische verbeteringen in aangebracht worden en daarna konden we het uittypen. Ja, iedereen denkt altijd dat ik heel fanatiek ben en de hele dag niets anders doe dan studeren, maar dat is niet zo. Ik heb gewoon het voordeel dat ik makkelijk studeer. Als ik iets één keer lees, dan weet ik het. Ik heb dan ook zeker wel tijd gehad voor andere dingen. Vanaf mijn kandidaats ga ik bijvoorbeeld elke dinsdagavond naar de Bijlmerb^es. Je hebt daar het zogenaamde huiskamerprojekt, waardoor je met gevangenen kunt babbelen. Dan zie je tenminste ook de andere kant van het rechtssysteem eens. Verder hebben mijn ouders een boerderij, wat betekent dat je regelmatig je steende moet biidragen. Omdat ik thuis woon, heb ik waarschijnlijk ook een ander ritme dan de meeste studenten. Het studieprogramma ligt nu op 40 uur in de week. Nou dan heb je nog een ongelooflijke tijd over. Je hebt dan immers alle avonden en het weekend nog. Mijn vader, moeder en broer werken gemiddeld 80 uur per week. Als je ziet dat zij zo hard aan de slag zijn, doe je automatisch mee. Of ik nog aan het studentenleven heb meegedaan? Nou ik ben niet echt elk weekend naar de kroeg geweest en ik ken ook alle discotheken van Amsterdam niet. Wel ben ik lid van de criminologen-studentenvereniging geworden en ben ik regelmatig naar de bioscoop geweest. Ook ben ik nog verschillende malen in het buitenland

Annemarie Smit juriste Had na het behalen van haar VWO-diploma het idee om biologie te gaan studeren. Omdat ze zichzelf niet in staat achtte met proefdieren te werken, liet ze deze gedachte varen. Koos toen maar voor rechten, omdat ze zich daar op dat moment nog voor op kon geven. Onder het motto „waar ik aan begin dat maak ik af" studeerde Annemarie (21) dit jaar af in het Nederlands recht. Nu is dit laatste niet zo bijzonder, apart is het daarentegen wel dat ze haar studie in drie jaar voltooide. Hoe kun je zo snel afstuderen, had zij nog wel tijd voor andere dingen en hoe is het gesteld met haar maatschappelijke oriëntatie? Die vragen beantwoordt zij in dit verhaal.

vrij nieuw koffiezetapparaatje voor een middelgroot gezin, waar de klasse van af straalt en een voorraadje superkoffie. De koffiezetaktivtteiten meigen-beheer beginnen een alledaags verschijnsel te worden. Waarom dan toch die reuze-apparaten op de gang? Wel, als bezuinigingsproefom het schokkende honderdduizendenverlies van de al zwaar gesubsidieerde kantinedienst een milder aanzien te geven. Officieel zijn de volumineuze apparaten nog niet, maar bij dergelijke proeven is het uitgangspunt doorgaans dat ze slagen. Ook op de tiende etage van het hoofdgebouw staan twee van die koffieproefdingen.,Minder gelukkig dit apparaat," zegt het PZ-hoofd drs. C. Jonker, als ik hem met een drommetje stafleden tijdens een koffiepauze bij de koffiemachine zie staan. Terug naar de koffiedame? Dat laat hij graag in het midden. Hij gaat er nog een brief over schrijven. Van optimisme geen spoor. Er zit een probleem. Voor de werkoverlegeenheden bij de dienst Financieel-economische zaken schreef een ad-hoc-commissie in januari een notitie onder het motto „En toen was er koffie". Om over de verandeiing tediscussieien Geziendemde verleden tijd omgegooide reclamezm van een bekende Nederlandse koffiehandelaar dus ter voorbereiding op nostalgie en — onbedoeld — uitbreiding van prive-koffiepuntjes Voyeur geweest. Mijn vriend is namelijk vrachtwagenchauffeur bij een internationaal transportbedrijf. Aangezien ik zelf ook mijn groot-rijbewiJs heb, ben ik weleens met hem meegeweest. Da's weer eens een heel ander sfeertje. Momenteel ben ik bezig met het afstuderen in de criminologie. Dat is een andere afstudeerrichting die meer sociaal wetenschappelijk georiënteerd is. Ik vind dat zeer interessant omdat je meer ingaat op de achtergronden van de regels. In het kader van het doctoraal hiervan, ben ik als stagiaire verbonden aan een jongerenhulpverleningsprojekt in Alkmaar. Men heeft dat Projekt opgezet, omdat er niet voldoende individuele hulp was gericht op jongeren. Het is nujn taak, onderzoek te doen naar het functioneren van die instelling en daar een stageverslag over te schrijven. Wat ik verder wil doen is kritisch ingaan op dat project, omdat de doelstellingen, waarmee men begonnen is, er niet uitkomen. Misschien dat ik daarom mijn scnptie over dit onderwerp ga schrijven. Het volgend voorjaar ben ik hiermee klaar en dan zou ik het Uefst de advocatuur in willen. Er zijn immers nog erg veel mensen voor wie j e op die manier wat kunt doen en er bestaat ook nog veel onrecht in Nederland. Kijk nu alleen maar eens naar de gevangenissen. Als je daar het kriterium „gevaarlijk zyn voor de maatschappij" gebruikt, kun je de helft al loslaten. Niet de mensen die gevaarlek zijn zitten erin, maar degenen die rmnder geslepen, verslaafd of psychisch niet in orde zijn. Je kunt constateren dat van ons huidige gevangenissysteem niemand beter wordt en toch praat men alweer over het bouwen van nieuwe gevangenissen om het toegenomen aantal mensen op te kunnen vangen. Ik vind daarentegen dat men veel meer tijd en geld zou moeten stoppen in het verbeteren van de alternatieven voor dit systeem. Voor rmj is de gevangenis namelijk zeker geen noodzakelijk kwaad." (PvE)

O

Galgala

Audmvßuele conUietbreuk Heeft u dat bruingele plaatskaartenboekje van het Studium" Generale nog, Inclusief vestiaire- en bespreekgeld, compleet met controlestroken? Al weggegooid? Jammer, het kan uitkomst bieden. De studie zat er die dag op. Op de studiezaal had ik mijn scriptie, die handelt over de sociologische-antropologische betekenis van de toenemende belangstelling op de Fiji-eilanden voor het vergaren van postzegels, aangevuld met enige regels, 't Was halfvijf. De thuisreis lokte me niet. Stormvlagen gierden om het hoofdgebouw heen, vergezeld gaande van zwiepende regenbuien. Ik maakte een supplementaire beweging door de draaideur en keerde op mtjn schreden terug. Wat te doen? Een bezoek aan het bruine café trok me niet. Lang wachten op de bestelling, confrontatie met landerige types etc. • Voor mi) drentelden enige figuren de collegezaal KC-07 binnen. Zo laat nog college? Navraag leverde op dat het om een Studium Grenerale ging. Hé, dat instituut bestaat nog steeds, dat is waar ook. Een alternatief perspectief om de bui af te wachten bood zich nu vanzelf aan. Meteen naar Pers en Voorlichting, één trapje op, gestapt. Het lukte me een plaatskaartenboekje te bemachtigen. Snel doorgebladerd. De n^j aarscyclus van het Studium Generale blijkt gewijd te zijn aan „vermeuwlngsmomenten in de kunst". Het werd er niet duidelijker op toen ik zag wat het onderwerp van die middag zou zijn. Susanne Piet, journaliste bij NRC-Handelsblad, zou gaan spreken over de „Audiovisuele contactbreuk". Wat voor ergs kon dat wel zijn? Een oogafwijkmg? Een gehoorstoomis? Een technisch mankement van het televisieapparaat? De slechte kwaliteit van contactlenzen? Mijn belangstelling was in ieder geval gewekt. Het besluit was genomen, ik zou een Studium Generale gaan volgen. Met de controlestrook in de aanslag liep ik KC-07 binnen. Er viel evenwel geen controleur te bekennen. Ongestoord kon ik plaatsnemen in een schier lege zaal. De ceremoniemeester, een kunstzinnig ogend type, vroeg de schaarse toehoorders zoveel mogelijk naar voren te komen, een gebruikelijk wanhoopsgebaar in zulke omstandigheden. Hij deelde mee dat het die middag zou gaan over de relatie tussen kunst en televisie. Kunst en Televisie! Nou, als er twee dingen zijn die niets met elkaar te maken hebben, zijn het die twee wel. Mensen, die om kunst geven, kijken niet naar de televisie. Mensen, die naar televisie kijken, geven niet om kunst. De ceremoniemeester vormde zelf een levend bewijs voor deze stelling. Hij bekende ruiterlijk dat hij, als enige in zijn straat, zich niet had laten aansluiten op de kabel. Susanne Piet (die uiterlijk wel Iets weg heeft van Sonja Barend) zag echter nog wel enige contactpunten, maar de relatie liep eerder van de televisie naar de kunst dan omgekeerd. Televisie kan een zelfstandige kunstuiting zijn. Ze gaf als voorbeeld de video-art en verwees daarbij naar experimenten in de audiovisuele sociëteit Mazzo aan de Rozengracht. (A propos, kent u de reactie van Ischa Meyer, toen hem de toegang tot de sociëteit geweigerd werd door een jeugdige portier: „Ik was al audiovisueel bezig, toen jtj nog in de luiers lag"). En verder had televisie invloed gehad, zo ging Susanne verder, op grafische vormgeving, beeldtaal, interieurs (het bankstel rukte met het televisietoestel op in de vaart der meubelstukken), toneel enfilm.Wat dat laatste betreft, wees ze op defilmBeing There met Peter Sellers in de hoofdrol (ja, zo lust ik er meer: als in een film de stoomlocomotief veelvuldig in beeld komt, heeft dan de locomotief invloed op de fihn?). Het tweede deel van haar betoog ging over de aandacht die Hilversum besteedt aan kunst. Dat bleek, wie had anders gedacht, niet indrukwekkend te ziJn. De kunst vult tweeenhalf procent van de zendtijd; vier procent van de kijkers volgt de uitzendingen. Kortom, de audiovisuele contactbreuk (allengs begon de betekenis van deze vreselijke ziekte tot mi) door te dringen) was compleet. Susanne had een eigen onderzoekje gepleegd onder de beleidsmakers van de omroepen die de kunst behartigen. Ook hier geen bemoedigend beeld. Ze hebben te maken met de kijkcijfers, zelf gaan ze bijna nooit naar toneel of concert, ze hebben er geen opleiding voor gehad. Voortdurend staan ze voor het dUemma het niet te moeilijk te maken, want tante Truus uit Urk (mogen ze daar eigenlijk wel tv kijken?) moet het ook kunnen begrijpen, anderzijds mag het weer niet te onbenullig worden. Susanne begreep dit erg goed, want zelf had ze nog een blauwe maandag kunstprogramma's voor de AVRO gemaakt. Bij haar bestond ook de neiging te laveren tussen de kleine t van tante Truus en de grote K van Kunst. Het socialistische ideaal dat iedereen eens een keer een gamalencocktail gegeten moest hebben, was by haar nog overeind gebleven. Ach meid, maak toch fijn je eigen cocktail en laat tante Truus haar eigen aardappelpuree stoven, had ik haar op dat moment willen toeroepen. Het college eindigde in een discussie over wat onder kunst verstaan diende te worden. Toen werd het echt tijd om te gaan. De bul was gaan liggen, wel stak een gure novemberstorm op. Op de fiets dacht ik met enige heimwee aan tante Truus die, onbewust van een contactbreuk, bij een warme kachel naar Van Gewest tot Gewest zat te kijken, terwijl de aardappeltjes op het vuur stonden te pruttelen. NA. Mosterdman, kand. drs. P.S. De lezing van Susanne Piet verscheen prompt dezelfde week in Elseviers Weekblad. Zo werd het Studium Selecte toch nog Generaal.

1)1 B srfl^r HOOLBi^MK.

ZONVERDßf m Hzr WEEf

f /^\

Nooir

^EN. fO-|

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen