Ad Valvas 1981-1982 - pagina 392

AD VALVAS — 28 MEI 1982

12

Was het meneer Doorenbos van de Evangelische Omroep die een flauwe grap wilde uithalen omdat ie iets tegen de VU heeft? Niet aannemelyk. Als directeur pleeg je dat soort tele­ foontjes niet. Je methoden om verwar­ ring te zaaien zijn in dat geval anders, ondoorzichtiger, slimmer. Bovendien klonk de stem niet evangelisch. Maar wie het dan toel was, die nep­mede­ werker van de Interne Accountants­ dienst die bij diensten, faculteiten en ziekenhuis gegevens over jaarreke­ ningen, computeruitdraaien en begro­ tingen probeerde los te peuteren? Een notoire bedrijfsspion? Helaas niet. Bedrgfsspionnen zyn gekwalifi­ ceerde individuen en gedragen zich voorkomend en dat was (is) die

Doornbos, Dorenbosch, Doombosch ofDoorenbosch niet, getuige zijn soms wijlen onmiskenbaar denigrerende opmerkingen, de half­ tot niet­profes­ sionele vragen die hij soms ook stelde. Ook de gedachteglimp dat de duistere figuur een macabere poging deed het tegenover de VU aan de Buitenvel­ dertse laan huizende accountants­ kantoor Dijker Doornbos te bevoor­ delen, hoe mag Joost weten, was weer snel verdwenen. Frustratie is mijn deel (evenals waarschijnlijk de nep­ accountant in andere zin). Zit je al jaren te wachten op het moment dat er eens werkelijk iets sensationeels te midden van het VU­beton gebeurt, gaat het feest niet door. Je moet er maar lol in hebben, je uit te geven voor ,J3oombos van de Interne Accountantsdienst" en een afspraak met VU­medewerkers te maken om 17.30 uur, zodat ze het avondmaal een half uurtje later eerst kunnen genie­ ten. Om dan vervolgens niet te komen opdagen. En je te omringen met de fictieve assistent Van der Linden en de secretaresse mevrouw Spijker. Of was de heer Doornbos niet bezig op

Mensen van de VU „Na de M.M.S. ben ik eigenlek auto­ matisch een secretaresseopleiding gaan volgen. Daarna heb ik ook als directiesecretaresse gewerkt maar na twee jaar kwam ik tot de conclusie dat ik dat niet lang meer wilde blijven doen. Dus ben ik naar Iets anders gaan zoeken. In ieder geval wilde ik met mensen werken en tegelijk zocht ik ook iets creatiefe. Uiteindelijk koos ik voor de sociale academie. Ik zag namelijk m mijn werkomgeving dat vele mensen in het bedrijfsleven vast­ draaiden en dat motiveerde me voor die opleiding. Nee ik ben daarna met direct gaan werken. Samen met mijn vriend had ik besloten om eerst een reis te gaan maken. We zijn een jaar naar Latijns­Amerlka geweest en daarna ben ik gaan soUiciteren. In de tussentijd heb ik nog wat secretares­ sewerk gedaan omdat je daarin vnj gemakkelijk aan de slag komt, en in juni '79 kreeg ik deze baan hier." „Zelf werk ik 24 uur, mijn collega neemt de andere 16 uur voor haar rekening. Ja zo'n deeltijdbaan brengt natuurlijk enkele specifieke moeUijk­ heden met zich mee. Daarom hebben wij wekelijks een overlap. We praten dan door wat ieder doet zodat je van elkaar weet waar je mee bezig bent. Wanneer het echt nodig is kun je dan voor elkaar inspringen. Maar in prin­ cipe heeft ieder van ons eigen cüén­ ten. We hebben de universiteit name­ Ujk m een soort sectoren opgedeeld in verband met de overlegsituatie. En omdat je beter goed kunt weten wat er in één faculteit speelt dan wanneer je van alles een beetje weet. Soms is het wel erg vervelend datje hier niet de hele week bent. Wanneer je bijvoor­ beeld met een cliënt snel achter el­ kaar een aantal gesprekken wilt voe­ ren om snel tot een oplossing te kun­ nen komen, dan kan dat niet. Van­ daar dat we nu bezigzijn om een uitbreiding van de werktijden te reaU­ seren." „Ja, al het VU­personeel kan bij ons terecht. Veelal komt men via de be­ drijfisgeneeskundige­dienst, de perso­ neelsfunctionaris of gewoon door mid­ del van mond­op­mond reclame biJ ons. Ons werkterrein ligt zowel bin­ nen als bulten het hoofdgebouw. Als iemand bijvoorbeeld een probleem heeft dat thuis is ontstaan dan wil ik daar graag de man of de vrouw en eventueel ook de'kinderen bij betrek­

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv Géneraal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam­(Z). ^ Telefoon 714754 en 723366 Fil.W. deZwijgerlaamol Telefoon 183767 400 nieuwe luxe­ en bestelwagens waaronder: FORD ­ VW ­ DATSUN ­ OPEL NIEUWE (MERCEDES VRACHTWAGENS

TOT 42 m3 EN 9 TON

(groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting­ ­

Karin Ratering maatschappelijk werkster Voor het bevorderen van het wel­ zgn van haar werknemers be­ schikt de VU over een eigen be­ drijfsmaatschappelijke dienst. Aanvankelijk was het voorname­ lijk het TAS­personeel dat met moeilijkheden langskwam maar langzamerhand maken ook steeds meer wetenschappers en leiding­ gevenden gebruik van deze dienst. Dat lijkt ons ook volkomen lo­ gisch. Een briljant wetenschapper hoeft immers nog niet te beschik­ ken over bijvoorbeeld sociale vaardigheden. In dit gesprek ver­ telt Karin éen van de twee maat­ schappelijk werksters, iets over de zeer uiteenlopende problemen waarmee mensen van de VU zoal kampen.

ken. Dan moetje kijken naar verbete­ ringen die mogelijk zijn in de eigen omgeving. Ook wanneer mensen ziek zijn kuimen wij ze thuis bezoeken. Andere mensen zitten met een enor­ me aversie tegen de VU maar werken hier wel. Ze hebben dan ook een aversie tegen het komen naar het maatschappeUjk werk. In die gevallen zoeken we de mensen op.

deze manier de hoge kosten die hij anders bij de psychiater moest maken uit te sparen en zat hem slechts voor bij tvijze van grol eens te zien hoe gemakkelijk je in de VU­organisatie kunt binnendringen? Nou, dan is hij bedrogen uitgekomen. De onraad bleek alras geroken. Het VU­dorp zit hechter in elkaar dan je denkt. Ambtenaren lijken slechts een stelletje duffelingen in bureaucrati­ sche dommel. Faculteiten en diensten trapten er nauwelijks in en voorzover die mogelijkheid hen nog niet door Doornbos geboden was ontvingen zij een waarschuwend briefie onder de kop ,JHisbruik van de Interne Ac­ countantsdienst": ,Jngeval u bena­ derd wordt door een andere „mede­ werker" van de lAD dan de u toekende contactpersoon, verzoeken wij u con­ tact op te nemen met de heer K. Witteveen, tel. 4918...." De lAD­mede­ werkers moeten nu wel proberen zo natuurlijk mogelijk in de telefoon te praten, want Doornbos heet binnen­ kort misschien „Witteveen", om maar eens wat te noemen. Voyeur

We gaan dus echt van de behoefte van de cliënt uit." „In de gesprekken die je voert jwordt je vaak met jezelf gecon­ fronteerd. Mensen komen dan met problemen die je zelf ook hebt, of hebt gehad Nou dat bespreken we dan ook met onze cUenten. Een belangrijk on­ derdeel van je werk is datje als mens tegenover elkaar zit. En wij hebben natuurlijk ook onze eigen beperkin­ gen en mogelijkheden. Gelukkig kun je wanneer je geconfronteerd met een' zeer ingewikkeld en langdurig pro­ bleem, de mensen doorverwezen naar de daarvoor bestemde mstellmg Daardoor kun je je cliënt dan toch verder helpen." „De problemen waarmee men naar ons toekomt? Wel dat varieert enorm. Het vastlopen m het werk b^ voor­ beeld, wanneer iemand voor zichzelf een bepaalde carrière heeft uitgestip­ peld en merkt dat het in de praktijk niet lukt. Verder samenwerkmgspro­ blemen, mensen die door de bomen het bos niet meer zien en willen weten hoe ze zelf een probleem kunnen aan­ pakken, huisvestingsproblemen, fi­ nanciële moeilijkheden, echtschei­ ding, ziekte etc. Wat heel erg veel voorkomt is dat mensen niet assertief zijn. Dat ze zich met hun gevoelens geen raad weten en zich niet durven uiten. Dat selpelt bijna in alle proble­ men door. Kijk voor hele duidelijke moeilijkheden weten mensen ons goed te vinden. Maar het zijn de vagere dmgen die vaak bUjven Uggen en juist die zaken worden dan grote problemen op afdeUngen. Neem zoiets als een gevoel van onbehagen. Veel mensen denken daarbij: het zal wel aan mij Uggen dus laat maar. We hebben gemerkt dat er, doordat men te lang met zo'n gevoel rond blijft lopen, behoorlijke samenwerkings­ problemen kunnen ontstaan die soms bijna niet meer aan te pakken zijn. Het is daarom van groot belang dat men niet te lang blijft zitten met een probleem maar er eerder met ons over komt prat«n." „Een probleem dat vooral de laatste jaren naar voren is gekomen, is de druk van de bezuinigingen. De ont­ plooimgskansen nemen sterk af, men­ sen blijven zitten en durven geen initiatieven te nemen. Daardoor blij­ ven ze veel vaster in hun baan en dat brengt natuurlijk moeilijkheden met zich mee. Nee zelf heb ik met dit laatste geen moeite want ik heb voor­ lopig nog niet de behoefte om ergens anders naar uit te kijken. Dit is een hele creatieve baan, ik werk prima samen met mijn collega en dat vind ik zo belangrijk dat ik nog wel een tij(Jje wil bijven. (PvE)

Gaigala

, , . Nf^t^.ENS V£ MERENIGINQ­ V/AN JüRKTEN MEDE:, DAT

HlE.?8!l DfE.L l< UWE £XCE/.tEN ­

Wl) VOOKNEMENÏ ZijW flflN ÖWEE riTEL TOE rfuOEG­EN DE LEr­reffr " p. i . r " . . .

ZiNUenKOKr HCOóöEiEEROE HE^net: EX'­

;

ÊXCEUENTIE. .

\^ I

/

Amerikaanse impressies

QuidProQuo Wat gebeurde er in de duinen van Pajaro? De universiteitsbladen hier hebben, om u de waarheid te zeggen, geen Idee. En dat terwijl ze de afgelopen twee maanden hun meest getalenteerde reporters als gekken achter het antwoord aan hebben laten lopen. Psgaro is een zeer sjieke badplaats aan het beste stukje Callfomische kust en je hebt daar een mooi konferentie­oord in de duinen, zoveel weten de arme sloebers nog wel te'vertellen. Ook zijn ze er achter wie daar een paar weken geleden allemaal heeft zitten vergaderen. De presidenten van Harvard, MIT, Stanford, Berkeley en Caltech, de universiteiten die in dit land het meest doen aan de „nieuwe biologie". Ook aanwezig waren de door de heren meegevraagde tophoogleraren uit deze specialisatie, die zich vooral vermaakt met het splijten en manipuleren van genen. En verder een dozijn „corporate executives". Het onderwerp van de byeenkomst was de business of discovery, oftewel, hoe kunnen de universiteiten doorgaan met het aanpakken van al die gigantische subsidies uit het biotechnische bedrijfsleven zonder het hele idee van universiteit om zeep te helpen, of van het begnp „akademische mtegri­ teit" een lachertje te maken. De rest is moeiüjker te achterhalen, want het twee­en­een­halfdaagse onderonsje was strikt besloten, en besloten is nogal besloten als het gaat om privé­initiatieven van bestuurders en hun zelfgekozen entourage. De umversiteitsbladen hier moeten het voor wat betreft de berichtgevmg over bestuur en beheer van hun instellmg doen met een maandelijks Ujstje van onderwerpen die in de vergaderingen van de „board" van beroepsbestuurders aan de orde zijn geweest, en soortgelijke communi­ qués. Hun enige kans op wat meer inhoudelijke informatie is gelegen in verraad van dissidente elementen onder de hoogleraren, die af en toe nog wel eens m de besluitvorming betrokken warden. Zodoende is het imiverslteitsblad van Harvard University, waar beschaving boven alles gaat, aanmerkelijk saaier dan de „Tech Talk" van MIT, een instelling gezegend met enfant terribles als de professoren Feld (van de Pugwash konferenties) en Chomsky (van de akelig gedokumenteerde boeken over de misstappen van de diverse Amerikaanse regermgen in andere landen of werelddelen). Dit soort figuren vmdt de verantwoordelijkheid van intellektuelen tegenover de maatschappij belangnjker. Maar, zoals gezegd, zulke mensen waren er niet bij in de cruciale dumpan. De groep aanwezigen was al divers genoeg, vonden de organisatoren. „Just how diverse do you feel it is? " vroeg het studentenblad LINK aan MIT President Gray, daarbij m een zeer beleefde toonsoort opmerkend dat hij als vertegenwoordiger van het bedrijfsleven de president van de Cabot Corporation had meegevraagd, een Corporation waarvan hij zelf in de vrije tijd direkteur is. Ongetwijfeld hadden de studenten ook nog willen aanstippen dat de mtverkoren MIT biologen respektievelijk direkteur van Olympic Airways en stichter van de bioteclmische gigant Biogen waren ­ met andere woorden, voor MIT zat de industne aan de ene kant van de tafel in Pajaro en de mdustrie aan de andere ­ maar Gray werd zo al kwaad genoeg. Dit soort verdachtmakingen, zei hy, waren nu precies de redenen dat de pers er niet bij mocht zijn. Een wat ander geluid dan dat van Stanford president Kennedy, die aan zijn universtiteitsblad toevertrouwde dat de universiteiten best openbaarheid wilden („we have nothing to hide") maar met de beslotenheid akkoord waren gegaan omdat de vertegenwoordigers van het bedrijfsleven het zweet reeds in hun badpaic kregen bij de gedächte aan pottekijkers. Maar wat gebeurde er in de duinen van Pajaro? We moeten het doen met het perscommuniqué van de 35 gezworenen zelf. Allereerst is er een ontwerp voor een konsensus dokument. Niets is besloten, alles is voorlopig en vele konferenties moeten nog volgen. Zo. Iedereen gerustgesteld en dan nu nog twee inhoudelijke mededelin­ gen. Er is gepraat over de al her en der voorgevallen geheimhouding van onderzoeksresultaten in het belang van de subsidiërende biotechnische onderneming. Een dergelijke geheimhouding is een groot gevaar voor de wetenschap, vindt de konferentie ­ hoewel de vertegenwoordigers van het bedrijfeleven daarbij opmerken dat ze de opwinding over de secrecy issue schromelijk overdreven vinden. Afgesproken is dat geheimhouding van onderzoeksresultaten expliciet moet worden verboden in de kon­ trakten tussen universiteiten en him subsidiegevers. Geen woord echter over de vraag hoe je ondertussen kunt voorkomen dat door de industrie betaalde onderzoekers zélf hun wetenschappelijke informatie gaan achterhouden in gevallen van patentwaardige ontdekkingen. Of wat je doet met hoogleraren die tevens voorname aandeelhouders of zeüfs managers zijn van de biotechnische geldschieters. Wel een uitspraak over het quid pro quo principe dat het bedrijfsleven graag gehanteerd zou willen zien: een biotechnische firma, die een bepaald onderzoek bekostigt, krijgt het exclusieve recht op de ontwikke­ ling en exploitatie van het patent hierop. Hoewel een dergelijke ontwikkeling in de ogen van sommigen de wetenschappelyke kompetitie zal wegnemen en daardoor de wetenschappelijke voormtgang zal vertra­ gen of zelfs verhinderen, gaat dit mogen. Voor wat hoort wat, mderdaad, ondanks in het persbericht vermelde „brisk disagreement" op dit punt. De enige duidelijke boodschap uit Pajaro is dus eigenlijk dat de Amerikaanse universiteiten meer en meer afhankelijk worden van steun uit het bedrijfsleven. Duinzand of drijfzand? Margreet Onrust

"PRIMU­S INTEI? PftKES " . (/(lu PE PiP U«N KÊMENADE,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen