Ad Valvas 1982 - 1983 - pagina 265

5

AD VALVAS — 4 FEBRUAR11983

„In hun hart denken ze: katholiek... elastiek"

Antipapisme op de VU? resseerd waren, heben wij ons verdiept in de kwestie Geelkerken, in de Herstelden, in het artikel 31 en in al die splintergroepjes protestanten. Wij zeggen vaak tegen elkaar, „eenmaal gebroken met de Ware Kerk, blijft het splinteren". Wat hebben wij misdaan? Wat maakt ons katholiek-zijn tot gevaar? Wij doen niets wat aanstoot geeft. Wij zouden haast zeggen, integendeel. Als het gaat om consequent en eerUjk gedrag, blijkt onze gereformeerde omgeving zich veel minder „steil" te betonen dan wij normaal achten. De sporadische borrels waar wij worden uitgenodigd, omdat iedereen (het technisch-administratieve personeel, de studenten en de huismeesters) wordt uitgenodigd, waren voor ons een openbaring.

Ongeveer twee jaar geleden lazen wij in Trouw van 29 januari 1981 dat de Vrije Universiteit de aanduiding „gereformeerde grondslag" uit de naam van de Vereniging wil schrappen. De reden hiervoor is dat de Vereniging (het bevoegd gezag van de VU) en de universiteit sterk uit elkaar zijn gegroeid. Het benoemingsbeleid is oecumenisch geweest. „Zo kent", schrijft Trouw, „de VU verscheidene rooms-katholieke hoogleraren. Verder zijn verreweg de meeste leden van de vereniging gereformeerd, terwijl dit met de werkers en studenten aan de VU bepaald niet het geval is. Om weer aansluiting te krijgen met de universiteit moet de Vereniging oecumenisch worden", aldus Trouw. „Oecumenisch", dat klinkt perspectiefvol, maar onze ervaringen als katholieke werkers aan de v u wijzen in een andere richting. Wij hebben lang gewacht voordat we besloten een geluid te laten horen, maar ons geweten liet ons niet met rust. Wij werden hiertoe ook aangezet door enige opmerkingen van minister Deelman. Hij verklaarde dat instellingen van bijzonder onderwijs zich in het kader van de taakverdeling tussen universiteiten extra moeten proflieren om hun signatuiu: duidelijk te maken (zie Ad Valvas van 29 oktober 1982). Wij zijn niet bepaald gerust over de toekomst. Het begon eigenlijk met een klein incident, een gerucht. In een benoemingscommissie zou door een professor, die al jaren aan de vu zit, gezegd zijn „dat een bepaalde kandidaat in ieder geval beter was dan een katholiek!" Toen we wat informeerden, hoorden wij overigens dat de bewuste professor bij zijn eigen benoeming problemen had gehad, omdat de brave man van hervormde afkomst is. Maar wat heeft zo'n man tegen katholieken? Waar komt dat antipapisme vandaan? Nu werken wij zelf al enkele jaren aan de VU en merken dat we vrij geïsoleerd bUjven. Je raakt gewoon niet bij de groep van gereformeerde medewerkers, hoofdmedewerkers en hoogleraren ingeburgerd. Je hoort er niet bij en ze ondernemen van hun kant ook geen initiatieven. Toen we ons deze situatie zo langzamerhand bewust werden, realiseerden wij ons tevens dat wij de twee jongste medewerkers van onze subfaculteit zijn, onder aan de ladder. Alle sleutelposities worden door gereformeerden ingenomen. De enige die ook nog katholiek is, is de koffiejuffrouw en die heeft het (helaas) ook niet voor het zeggen.

En dan de grappen En dan de grappen. Zij hjken luchtig bedoeld. Terloops krijg je te horen „dat een katholiek zijn

geloof verUest, maar niet zijn streken". Ja, heel leuk hoor, maar zulke grappen maken behoorlijk duidelijk hoe aan die „oecumenische" VU de verhoudingen liggen en hoe die gereformeerde coUega's in hun hart over ons katholieken denken. „Katholiek-elastiek". Ja, dank u wel, ha,ha. Waarom dat anti-papisme? Wat hebben wij als katholieken misdaan? Dat wij vertegenwoordigers zijn van de enige Ware kerk van Jezus Christus? Ze kurmen ons niet verwijten dat wij ons niet loyaal opstellen of opgesteld hebben. Een van ons heeft aan de VU gestudeerd en in het kader van de opleiding moesten de studenten zich verdiepen in de „normen en waarden in de gereformeerde kerk. Ondanks dat het moeite kostte en de meeste van onze mede-studenten niet geïnte-

!*

Gerefonneerden en drank Weet u hoe je heel snel achter het verschil tussen een gereformeerde en een kathoUeke komt? Nou, daiv moet je aan alletwee de partyen eens overvloedig drank verstrekken. Die gereformeerden schieten binnen de korste keren door hun emotionele renunen. Ze worden handtastelijk, buitengewoon vertrouwelijk of verschrikkelijk melanchohek. Als je in een gereformeerde drank stopt, dan zie je opeens een ander mens. Een mens die altijd verborgen gehouden wordt. Misschien Ugt

Platform

Platform is een open forum voor meningen over actuele onderwerpen. Als regel nodigt de redaktie zelf mensen uit om bijdragen te leveren die tot diskussie prikkelen. Eigen initiatief is echter ook welkom. Bijdragen en reakties worden geschreven onder eigen verantwoordelijkheid; dat geldt ook voor journalisten van Ad Valvas als die zich op persoonlijke titel in de diskussie willen mengen. De artikelen zijn bij voorkeur niet langer dan plm. 1200 woorden. Eindredaktie: Jaap Kamerling. daar wel een reden voor het antipapisme. Wij zeggen door de bank genomen, gewoon wat we denken en voelen. In stafvergaderigen vervullen we, is ons opgevallen ook meestal die functie. We kunnen en durven iets bespreekbaar te maken. Overigens, na die drank-ervaringen mijden wij de gereformeerde feesten. En

'. '

^<asPW^ illI,i*aiKi«S Theo Schuyt (links) en Gerard Scholten (rechts) weten ook in hun werk de Heilige Maagd nabij.

Wat hebben wij als katholieken misdaan? We werken nu al enkele jaren op de VU, maar we hebben nog steeds niet het gevoel dat we er echt bij horen. Geven wij soms aanstoot? Een aanklacht tegen de VU, maar dan met een knipoogje van Gerardus Rudolphus Maria Scholten en Theodoras Nicolaas Maria Schuyt, beiden medewerker bij sociologie, banketbakkerszoon en Amsterdammers vanaf de moederschoot. Gerard (36 jaar oud) studeerde tot zijn kandidaats sociologie aan de UvA, stapte toen over naar de VU om daar zijn doctoraal te doen en is sinds 1976 wetenschappelijk medewerker bij economische en organisatie-sociologie. Theo (34 jaar) deed zijn hele studie sociologie aan^ de VU en is sinds 1978 medewerker bij verzorgingssociologie. Hiernaast hun discussie-bijdrage.

dan is het wrang als je, op vakantie met je moeder en je negen broers en zusters in Assisië, de toko van het katholicisme, zomaar een gereformeerde hoogleraar tegen het lijf loopt, terwijl je op je werk aan de VU de grootste moeite hebt om met de gereformeerde omgeving in contact te komen.

KtJk eens De Vrije Universiteit heet kennelijk oecumenisch, omdat men verscheidene katholieke hoogleraren heeft, wat als „positief is ervaren" (aldus Trouw). Kijk eens, op dat niveau weten de heren het wel met elkaar eens te worden. Dat hebben wij uit het boek van Lijphart „Verzuiling, pacificatie en kentering in de Nederlandse politiek" wel geleerd. Onze professor Steenkamp ging bij het schrijven van zijn proefschrift over de gedachte van de PubUékrechtelijke Bedrijfsorganisatie in protestants-christelijke kring in de leer bij De GaayFortman. Ja, op dat niveau botert het wel. Maar aan de voet van de zuilen Uggen de verhoudingen nog steeds anders. Wij hebben ons afgevraagd, wat moeten wij doen? Nimieriek hebben wij het in Nederland niet gered. Het veroveren van sleutelposities binnen de VU? Het Ujkt ons uitgesloten. Daarom deze brief, om in ieder geval aandacht voor ons probleem als minderheid in deze „oecimaenische" universiteit te vragen. Er zijn aan onze subfaculteit stromen mensen gepromoveerd op de gereformeerden en de relatie tussen dezen en de VU. Wordt het niet eens tijd dat er gekeken wordt naar de positie van de katholieken aan de VU? Gerardus Rudolphus Maria Scholten Theodoras Nicolaas Maria Schuyt

Scholten zet discussie „voorsprong cliristelijke sollicitant" weer op spoor:

Diepenhorst ontloopt debat Ofschoon mijn artikel inderdaad bedoeld was als „een aanzet tot gedachtenwisseling", vormde professor Diepenhorsts betoog daaraan geen wezenlijke bijdrage aangezien hij het debat direct al op een zijspoor rangeert bij het herformuleren van mijn probleemstelling. Het stropop-argument dat hij hiertoe opzet sabelt hij dan, tezamen met het beeld dat hij van mij en mijn opvattingen aan de

lezer projecteert, vervolgens met onder meer dubieuze argumentatievormen genadeloos neer. Ik reduceerde de probleemstelling echter in het geheel niet tot: „Is de verzuiling... verwerpelijk ja dan nee"? In De Gids schreef ik dan ook: „...het principe van de „eigen identiteit" van instellingen (wordt) hier niet betwist (want) er is best wat voor te zeggen dat die leden van culturele groeperingen die dat wensen, zich kunnen terugvinden in bepaalde vormen van publieke dienstverlening". Ook in radio en dagbladinterviews wees ik op de noodzaak om

zowel „... de onderwijsvoorzieningen zoveel mogelijk af te stemmen op de voorkeuren van ouders wat betreft de levensovertuiging en de, nu nog vaak in de knel komende, educatieve stromingen, alsook door bijschaven ongewenste neveneffecten te neutraliseren". Dat is toch geen malafide doelstelling. Waar gaat het immers om? Ik signaleerde de ontwikkeling van een knelpunt met implicaties van ongekende omvang. Formeel gesteld: ik ontvouwde een scenario, geëxtraproleerd vanuit de huidige situatie betreffende de enorme ^^discrepantie tussen het te verwachten aanbod op de kwartiaire arbeidsmarkt en het aantal beschikbare arbeidsplaatsen aldaar in samenhang

met het op „positieve discriminatie" gebaseerde aanstellingsbeleid van verzuilde instellingen. Door dit laatste en de resulterende „zero-simi" vermenigvuldigingsfaktor ontstaat, zo rekende ik voor, een enorme ongeUjkheid van kansen op de arbeidsmarkt. Ik wees op verschuivingen in de structuur van de arbeidsmarkt en allocaties van het bruto nationaal Produkt waardoor verzuiling in de laatste jaren in feite enorm is toegenomen. In deze context vermeldde ik cijfers die, hier bijgesteld met de ombuigingen in het „regeerakkoord", erop neerkomen, dat er in 1990 voor 450.000 van de nieuwkomers wel

Vervolg op pag.ll

Na de reactie van prof. Diepenhorst op het betoog van Ilja Scholten in AV van 14 januari over de bevoordeling van de christelijke sollicitant, verzocht deze ons Diepenhorsts reactie van een weerwoord te mogen voorzien. Onder meer omdat de hooggeleerde zijn probleemstelling „op een zijweg rangeerde". Scholten hoopt hiermee de essentie van zijn bijdrage weer boven water te halen. Over de achtergrond van de politicoloog nog even het volgende. Ilja Scholten is momenteel bezig met een proefschrift over „neocorporatieve sociaal-economische besluitvorming". Hij hoopt op dit onderwerp te promoveren aan de Carleton Universiteit te Ottawa. Verder is de scribent geassocieerd met de Sociale Faculteit van de Erasmus Universiteit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen