Ad Valvas 1982 - 1983 - pagina 236

AD VALVAS — 14 J AN U AR11983

12

i^iTn fWSl FrI 1

h

LQl

iVog de beste wensen voor 1983. Geen gelukkig of prettig nieuwjaar, want dat kan het voor de universiteiten nooit worden.De bijl der bezuinigingen zal dit jaar hard op ons inhakken. De universiteiten gaan kwartetten over wie wel of niet, waar wat en in welke vorm aan studie-richtingen mag houden, het toegangskaartje voor studenten gaat een slordige duizend gulden kosten, menig staflid moet als de donder promoveren om te mogen blijven, ieders inkomen staat onder grote druk en ga zo maar door. Ik voorspel een troosteloos jaar, een jaar van met de ellebogen werken, een jaar van keihard werken en niet zeuren. Sinds maandagmorgen 3 januari betreur ik het in ieder geval wel een klein beetje minder dat er niet ook bezuinigd wordt op de nieuwjaarstoespraken op de VU. Zolang er nog cabareteske figuren als Cees de Niet, bekend van zijn frivool pochet en college van bestuur, voor worden ingehuurd, mogen ze wel blijven. Geen zwaarwichtig verhaal over hoe slecht het allemaal is en gaat worden. Gewoon een luchthartige babbel over „lichtpuntjes in het donker". Eenmaal per jaar een halfuurtje saamhorig kleumen in een kille aula heefl dan nog iets hartverwarmends. De harde realiteit bleek ondertussen uit het miniscule soesje dat niet een ieder, ze waren snel op, voorgeschoteld kreeg. Het was vorig jaar, als ik het goed heb, nog een half gebakje en twee jaar geleden zelfs een heel gebakje.

Maandag 3 januari zal overigens toch al als een zwarte dag voor de inwendige mens te boek gesteld worden, 's Ochtends bleek dat het wegspoelen van de oliebollen en de champagnekater met een bakkie leut een stuiver meer kostte, 's Middags dan dat soesje en als klap op de vuurpijl een prijsverhoging van meer dan 100 procent van de avondkoffie. Drie kwartjes moetje daar betalen en knippen is er niet meer bij. De koffiedames hadden het er maar knap moeilijk mee. Eerst mocht je knippen, maar wel bijbetalen, later weer niet knippen en gewoon betalen. En de woedende reacties kwamen bij de dames terecht en niet bij de hoge heren die tot de prijsverhoging besloten hadden. Eén koffiedame vertrouwde me zelfs toe dat de prijs wel verder zal gaan stijgen, want nu ruimt niemand meer zijn of haar kopje op, waardoor weer extra personeel ingezet moet worden om de zaak schoon te houden. Nee, het wordt geen leuk jaar. De eerste thermosflessen zijn al gesignaleerd. Voyeur

^ ^ Die studie theologie heb ^ H ik eigenlijk altijd al ge^m wild. Vanaf mijn veer^r tiende had ik het idee al opgevat, en daar heb ik dus helemaal naar toe geleefd. Mijn vader was predikant en als hij even weg was, ging ik altijd in zijn kamertje zitten om zijn boeken te lezen. Ook een rol speelde mijn grote belangstelling voor andere godsdiensten en culturen en de wijze waarop het christelijk geloof in de derde wereld gestalte kreeg. Al vanaf mijn studie in 1960 ben ik daar sterk op gericht geweest. Ik was toen de enige vrouw die theologie studeerde. Dat was best wel eenzaam, ik woonde de colleges als enige vrouw bij. De volgende vrouw kwam nameUjk toen ik die verplichte collegejaren al af had. Ik was pasgeleden op de VU en ik zag toen dat nu ongeveer 1/3 van de theologische studenten vrouwelijk is. Dat is toch wel even een verschil. Ik heb eens alle vrouwen die aan de VU theologie hadden gestudeerd by elkaar gehaald. Het bleek toen dat er zo ongeveer één meisje per jaar studeerde. Van '58 tot '63 was ik de enige en zo langzamerhand is het aantal gaan uitdijen. Er waren zo weinig meisjes die theologie studeerden, omdat er voor hen geen toekomst was. De kerken hadden hun ambten niet voor vrouwen opengesteld. Vóór 1940 waren er zelfs hoogleraren die er überhaupt pp tegen waren dat vrouwen studeerden. Ik heb er nooit echt last van gehad dat ik de enige vrouwelijke student was, omdat die stof me enorm interesseerde. Ik was ook erg gemotiveerd. Mijn ouders waren in het begin wel wat afhoudend, omdat ze wisten dat het maatschappelijk niet zo gemakkelijk was. Ze hebben er dan ook nooit op aangedrongen dat ik het ging doen. Maar toen later tóch bleek dat ik het volhield, hebben ze er zeer aan meegewerkt.

Mensen van de VU Gerdien Verstraelen-Gilhuis, doctor in de theologie Slechts tweemaal in de VU-geschiedenis promoveerde een vrouw in de theologie. Vijfentwintig jaar gelden was dat de dappere mevrouw J.C. Schreuder. Medio december promoveerde een tweede vrouw: Gerdien Verstraelen-Gilhuis. Haar proefschrift: over de geschiedenis van de gereformeerde kerk in Zambia. Ze deed jarenlang onderzoek daarginds. Hierover en over haar studietijd - zij studeerde destijds als enige vrouw op haar faculteit - vertelt zij. Wat die studie voor mij heeft betekend? Het heeft mijn blik op Jezus en het geloof erg verbreed en verdiept. Ik ben zelf gereformeerd en door de theologie ben ik met heel andere christelijke tradities in aanraking gekomen. Oorspronkelijk wilde ik altijd graag in de zending. Ik had een grote belangstelling voor het christendom in de derde wereld en ik dacht dat dat ook wel mogelijk zou zijn. Maar toen ik klaar was met mijn studie en een zendingscursus had gevolgd, kreeg ik bericht dat vrouwelijke theologen in de kerken niet nodig waren in de derde wereld. Dat

was wel een heel grote teleurstelling voor me. Ik ben toen terecht gekomen bij het Intenmiversitair Instituut voor Missiologie en Oecumenica, waar ik mijn man heb leren kennen. Samen zijn we toen voor missionair onderzoek naar Zambia gegaan. Omdat ik altijd al ben geïnteresseerd geweest in de geschiedenis van Afrikaanse kerken, ben ik dat gaan onderzoeken. Ik merkte dat er wel een paar geschiedenissen geschreven waren door zendelingen, maar die waren sterk triomfantelijk. Zo van: „Dat hebben we allemaal

gedaan!" Voor mij was het allemaal iets nieuws en ik wilde wel echt zelf met die mensen praten over hoe dié dat nou hadden beleefd. Dan krijg je toch een heel andere geschiedenis te horen: wat hebben de Afrikanen zélf ervaren; de lévensgeschiedenis van de kerk. Na dat jaar samen met mijn man, ben ik alleen terug gegaan naar Zambia. Ik heb documenten verzameld en onderzoek gedaan in de dorpen. Ik heb geprobeerd de oude christenen te vinden om die te laten vertellen hoe ze met het evangelie in aanraking waren gekomen. Door die gesprekken met de mensen leer je ook zelf het leven daar kennen. Dan probeer je eerst het vertrouwen te winnen van de mensen en ga je niet meteen beginnen over het onderwerp dat jij graag wilt weten. Zambia is geen bewuste keuze voor me geweest. Bij het instituut waar ik als gezegd eerst voor werkte, was een project in Zambia, waar ik aan meewerkte. In die tijd - een jaar - kreeg ik allerlei contacten bij christelijke kerken. Ik heb daar gevraagd of ze geïnteresseerd waren in historisch onderzoek. Het bleek toen dat daar nog maar heel weinig aan was gedaan, behalve dan dat er verslagen van zendelingen bestonden. Voor rnij is die tijd in Zambia heel fijn geweest. Ik was daar voortdurend in contact met de mensen daar. Het uitwerken van het onderzoeksmateriaal voor mijn proefschrift was vergeleken daarmee heel steriel. Op dit moment ben ik sterk bezig mijn boek ook in Zambia plus andere Afrikaanse landen bekend te maken. De distributie is nog niet zo gemakkelijk. Zambianen kurmen het boek ook niet zomaar bestellen, want bulten het land Oestelis him geld niks waard. Om de distributie te organiseren is heel moeilijk. (I.S.)

9

Vroeg op voor boeken Zaterdagmorgen kwart over zes. Terwijl ik me nog eens lekker omdraai, staat de eerste al in de rij. Tegen zevenen volgen nog enkele anderen, en tegen de tijd dat ik arriveer, heel luxueus om acht uvir, is de rij al tientallen meters lang. Uitverkoop. Want januari is naast aktiemaand, ook uitverkoopmaand. Dat zijn barre tijden voor studenten en bijstandsmoeders. Deze groepen met weinig inkomsten moeten de januarimaand gebruiken om in de meest elementaire levensbehoeften te voorzien. De bijstandsmoeders zijn genoodzaakt nieuwjaarsrecepties af te gaan om aan eten te komen. Studenten moeten de uitverkoop gebruiken om in hün levensbehoefte - boeken - te voorzien. Het was dus vroeg opstaan geblazen bij de uitverkoop van een boekhandel op het Damrak. Voor studenten een onmogelijke opgave? De mensen voor in de rij meenden van wel: „Of er hier studenten bij staan? Ach mevrouw, die staan toch allemaal achter in de rij!"

Dat bleek wel mee te vallen, want er stonden ook vooraan veel studenten en werkloze ex-studenten. Studieboeken verwachtten ze er niet te vinden, wel kunstboeken en reisboeken, zeer dure uitgaven die nu misschien betaalbaar zyn. Intussen groeit de rij maar aan. Een passerende meneer vraagt me waar deze rij voor is. Op het antwoord „voor boekenuitverkoop", lijkt hij vol verbazing te denken: „Die zijn ook niet goed wijs." Een uitverkoop als deze voltrekt zich elk jaar weer volgens een bepaalde code. Iedereen komt met zeer grote en zeer lege boodschappentassen. De boeken liggen op taalgebied gerangschikt en, als het goed is, elk jaar op dezelfde plaats. Zodat, als iedereen om negen uur naar binnen mag, ze vanzelf weten naar welke ruimte ze het eerst moeten reimen. Helaas waren dit jaar de Duitse en de Nederlandse afdeling verwisseld, hetgeen voor nogal wat verwarring zorgde. Bij het gewenste taalgebied aangeland, is het de bedoeling

elk boek dat je ook maar een beetje leuk lijkt, in de boodschappentas te stoppen en zo in recordtempo aUe afdelingen af te werken. Vooral niet te lang naar een bepaald boek kijken, want dan gaat de rest je neus voorbij. Met je gevulde boodschappentas zoek je dan een rustig hoekje op om je buit eens te onderzoeken. Een aantal boeken valt af: te duur of bij nader inzien toch niet zo leuk. Bij je buren op het rustige plekje eens informeren of zij die stapel met dat ene boek datje zo graag wilt hebben nu wegdoen of willen houden. En tenslotte naar de kassa, heel

tevreden over jezelf omdat je veel geld hebt uitgespaard. Niet dat je die boeken gekocht had als ze niet afgeprijsd waren, maar toch. Zelf wist ik voor één gulden het boeKJe van Wolf Wagner „Studietijd. Word wijzer en raak jezelf niet kwijt" op de kop te tikken. Een boekje over hoe te studeren binnen het angstaanjagende en op concurrentie gebaseerde universitaire systeem. Studeren? Wie komt daar in deze maand nog aan toe? Volgende week uitverkoop bij een boekhandel op het Spul. (R.V.)

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam-(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil. W, de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767

Galgala PiLmrG£-

BEZiJiNlG.

DAfiR. MOET TOCH lEfS OP -CE 1//N-

(

400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD - VW - DATSUN - OPEL NIEUWE (ilERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 m3 EN 9 TON (groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent l<orting

I^^^^^E

f!

liksfedte 1 1

*

1

8S

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen