Ad Valvas 1982 - 1983 - pagina 248

AD VALVAS —21 JANUAR11983

12

Handige mensen daar op de economische fakulteit. Het decembernummer van Ekonomies Bulletin moet gevuld worden. Komkommertijd, vakantie in aantocht, kortom weinig inspirerend zo'n nummer. Dan maar vullen met sport, zo moet men gedacht hebben. Sport en economie, dat zal toch wel wat met elkaar te maken kunnen hebben. Natuurlijk, sportsponsoring, het item dat dezer dagen zo in het nieuws is geweest. Maar dat wist men toen nog niet. Daarom geen Uniekaas ofLabello in het nummer, maar wel Nationale Nederlanden, voetbal en surfen. Hoe kon dit populaire en aantrekkelijke onderwerp zoveel mogelijk uitgebeend worden? Eerst natuurlijk een prijsvraag. Hoeveel keer komt de naam Nationale Nederlanden in dit nummer van E.B. voor? De winnaar ontvangt 10 % van de winst van de laatste jaargang van het blad. Daarvoor kan de kerststol wel even worden opzijgezet, als het blad tijdens de donkere dagen onder de gretige ogen van het jonge lezerspubliek is gekomen. Dat was nog niet alles. Sommigen denken, anderen denken in het groot. Waarom ook niet een heel artikel gesponsord? Je kunt een artikel schrijven en dat verluchtigen met foto's. Je kunt ook een artikel schrijven en dito met advertenties. Misschien beschouwt zo'n adverteeerder het hele artikel wel als advertentie en dat is per saldo het idee achter sportsponsoring. Een leuke illustratie van de inhoud d.m.v. de vorm. En zo is het gekomen. Een artikel over de surfplanken van Ten Cate Sports met een pakkende advertentie van een surfplankenverkoper.

Ik ben in 1935 aan de VU gekomen. In die tijd was ik jongste bediende. Ik zat eigenlijk op de MULO, maar daar ging ik op mijn zeventiende al vanaf. Oorspronkelijk wilde ik naar de MTS, want ik was altijd gek op de techniek. Maar mijn vader was in die tijd werkloos, en om geld op tafel te brengen moest ik van school af om werk te zoeken. Ik'vond toen een baantje bij de VU. In 1936 heb ik daar ook mijn vrouw leren kennen. Op mijn negentiende, een jaar later, merkte ik dat er geen perspectief in zat voor een jongeman van mijn leeftijd. Ik was toen nog steeds bediende en verdiende een salaris van ƒ 15,— in de maand. In die tijd wilde je een salaris verdienen om te trouwen. Maar als je wilde trouwen had je toch minstens een salaris van twintig, vijfentwintig gulden in de week nodig. Dus toen ben ik gaan solliciteren als bediende bij een drukkerij. Maar de oorlog kwam ertussen, en ik heb in die tijd anderhalf jaar niet gewerkt. In '46 reageerde ik op een advertentie van de VU, waar ze iemand zochten voor de administratie. Daar heb ik op gesolliciteerd en ik werd aangenomen. Mijnvrouw werkte destijds in het hospitium. Daar woonden de heren studenten op kamers, in die oude herenhuizen. Allemaal keurig netjes met een dasje om. De VU was in die tijd ook een zeer gereformeerde aangelegenheid. En bij de gereformeerden mocht je zondags niet naar de bioscoop, niet zwemmen, niet fietsen, niet schaatsen. Maar als je dan op de kamers van de heren kwam, in het hospitium, hadden ze daar op een gegeven moment een wedstrijd wie op zondag de meeste bioscoop-kaartjes in zijn bezit had. Dus zo braaf waren ze in die tijd nou ook weer niet. En dan de ontgroening van de eerste jaars. Als de nieuwelingen lagen te slapen, werden ze, opgerold in een laken, uit hxm bed gehaald en in een badkuip met koud water gegooid. Op mijn afdeling hadden we ook

Opzij voor Emma Brunt De Stichting Literaire Aktiviteiten Amsterdam (SLAA) organiseert regelmatig bijeenkomsten waarop vooraanstaande Nederlandse schrijvers kvnjt kunnen wat zij op hun hart hebben. „De brandende kwestie van " heet deze serie en in voorgaande bijeenkomsten hebben onder andere Gerrit Komrij en Maarten 't Hart zich vurig van deze taak gekweten. Op 11 januari was de beurt aan Emma Brunt, antropologe en journaliste bij de Haagse Post, maar vooral bekend door haar polemieken tegen „het" feminisme. Zoiets stond de zaal nu weer te wachten. Want het gaat niet goed met de vrouwenbeweging, weet Emma Brunt. Zij trekt zelfs een vergelijking met de Engelse suffragettes aan het begin van deze eeuw die zich van veel geweld bedienden en verkondigden dat zeker 85 % van alle maimen syfilis had, zodat je J e maar beter niet met mannen in kon laten. Zoiets is nu ook met de vrouwenbeweging aan de hand. Gewelddadig: ruiten ingooien bij pomo-shops, beAdvertentie

DIKS Autoverhuur bv Generaal Vetterstraal 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam-(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil.W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD - VW - DATSUN - OPEL NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 m3 EN 9 TON (groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

kladden van boekwinkels en zelfs het gooien van een brandbom (die niet brandde) in de Haagse Post burelen. Vol van maxmenhaat: mannen zijn manifestaties van de duivel zelf zó dat vrouwen noodgedwongen in eikaars armen gedreven worden. Gevolg van deze ideologische misvattingen is volgens Emma Brunt dat de vrouwenbeweging verzandt in „softe discussies" als die over sexueel geweld, vrouwenkultuur, dwang tot heterosexualiteit en pornografie. Feministen zijn „halve gare sektariërs", „vrouwelijke narcisten", doen aan „politiek macraméën", en zijn „politieke dilittanten". Ze zouden er beter aan doen zich bezig te houden met „echte problemen", namelijk die problemen die samenhangen met de economische crisis. Bewijzen voor het feit dat de hele vrouwenbeweging een dergelijke strategie voert, en niet alleen het radicale deel ervan, denkt zij te vinden in de afzondering van vrouwen in aparte vrouwengroepen („en ze zijn wél tegen de apartheid in Zuid-AMka"), de mannenhaat („alleen weggelegd voor jonge, ongetrouwde vrou-

afdelingen. Dat is eigenlijk wel verloren gegaan. Als ik nu wel eens ergens op een andere afdeling kom, dan ken ik er geen hond. Ik geloof dat je nu het contact binnen een eigen afdeling moet zoeken. Ik vind het geen nadeel dat de VU zo groot is, want de VU was eerst altijd ver achter. Dat is hetzelfde als dat we van mechaMijnheer Bruynjé, hoofd nisch op de computer over zijn gegaan. Dat vond ik wel jammer, van de administratie van want ik heb me uitgeleefd op de de Vereniging, zal binnen mechanische administratie. enkele weken de VU de Maar je kan de vooruitgang niet rug toekeren. Dat is op tegenhouden. Het gebouw vind zich niet zo bijzonder, wa- ik maar één grote grijze massa. In overleg met de afdeling hebben re het niet dat hij hier al we daarom een schrootjeswand veertig jaar in dienst is. gemaakt. Van een paar kasten Van 1935 tot 1937 dateert hebben we met latjes één wand zijn eerste ambtsperiode gemaakt. We hebben de pUaren en een grote aan de Vrije Universiteit. bruin geschilderd opgehangen. We hebNa de oorlog, in 1946, her- vogelplaat ben nu een totaal andere afdevatte hij zijn administra- ling. tieve loopbaan. Over zijn Ik ga weg, omdat ik 65 jaar word, jaren aan de universiteit en formeel moetje dan ontslagen Ik heb 48 jaar gewerkt en gaat het nu volgende ver- worden. dan is het voor mij wel mooi haal. geweest. Vorig jaar heb ik een draaibank en een zaagmachine altijd veel lol. Eens per jaar had- jaren mee gewerkt, totdat VU- gekocht, en bovendien ontwikkel den we een vergadering. Dan gin- magazine verscheen. Toen kon ik zwart-wit foto's. De techniek is gen we er twee dagen tussenuit het systeem waar wij over be- altijd mijn grootste hobby gemet het hele kantoor, in de bus of schikten die gegevens eigenlijk weest. Als ik het zo uitreken heb de trein. De eerste avond was het niet meer verwerken. Daar was ik nog wel voor een paar jaar wat dan al meteen raak. In het hotel het niet op ingesteld. Daarom te doen. De laatste paar jaar had werd er dan een borreltje gedron- zijn we overgegaan op compu- ik ook heel sterk dat ik dacht: ken, en zelfs de baas, die altijd in ters. Hierdoor is de afdeling ook dat doe ik als ik gepensioneerd de plooi bleef, schoot dan uit z'n heel anders geworden. Want ben. Daar heb ik nu dus allemaal slof. Zoiets heb ik de laatste jaren voorheen waren we een pro- tijd voor. toch niet meer meegemaakt op duktieafdeling. We maakten ponskaartjes etc. en adresbande afdeling. In het begin werkte ik als bedien- den. word ook de samen met nog twee mensen. In '74 werd mij gevraagd of ik de Op een gegeven moment begon boekhouding van de Vereniging bloeddonor de VU een blad uit te geven. Die wilde opzetten. Doof de compubladen moesten worden geadres- ter was er op de afdeling minder seerd, en dat gebeurde op een werk gekomen. Toen zeiden mijn ouderwets machientje. Ik werd collega's: „Doet u dat alstuaangewezen om daar leiding over blieft," anders had je de kans dat te geven. In 1950 kregen we uit er misschien mensen weg moesAmerika nieuwe adresseermachi- ten. Nou, dat heb ik toen gedaan, nes. Deze hadden een veel grote- en dat djoe 'ik nog steeds. Of de re mogelijkheid tot selectie e.d. VU in de jaren veranderd is? Nou, Ik heb de machines zelf afgesteld, het is natuurlijk veel groter geAmsterdam ik ben altijd al aan de technische worden. Voorheen kende je iederkant geweest. Daar hebben we een, ook <^e mensen op andere en omstreken.

Mensen van de VU

Bruynjé hoofd administratie Vereniging

020 123456

wen"), en het geloof in de eigen goedheid (dat vrouwen niet goed zijn weet Emma Brunt te bewijzen met Maarten 't Hart (!), die immers door zijn buurmeisje geplaagd werd). En zo vallen er nog een aantal, vaak aan anderen ontleende, komisch bedoelde karikaturen die de zaal doen lachen, zoals „broek-angst" (naar Paul Vennix), en „biefstukfeminisme" (naar Hans van den Doel). Ook wordt er hard gelachen om de angst van een aantal sociologiestudentes (toevallig van de VU) die onderzoek in Amsterdams rosse buurt verrichtten. Wat een onzin: als Emma Brunt door diezelfde buurt rijdt heeft ze nergens last van. En omdat Emma Brunt daar geen last van heeft, bestaat het probleem dus niet. Wat moet de vrouwenbeweging nu met deze kritiek? Dat ze zich meer met de economische crisis moet bezighouden, zal niemand ontkennen. En ondanks Emma Brunts pogingen aan te tonen hoe belezen zij is, moet haar ontgaan zijn dat er de laatste tijd boeken op dit gebied verschijnen (Houden van = onderhouden, Vrouwen zekerheidshalve) en dat er akties gevoerd worden (door bijstandsmoeders en door het Breed Platform van vrouwen voor economische zelfstandlg-

Galgala j e c Ê N / r e e DE »BLE W 6 MEE g £ 2 l HÈ. IK ÖEtOEi., j e tf­^Nr NIET20NDER.­.­ NA IEDER KAANTJE G­flÜW f^AA^ HUl^, OAN W££ß NftAR. D E

/X7u{ ) /^IMlliV/ I

itJ DB vu - ßOEKÜWOeL ALßeßT rt£i)N MERKT PMÜ TOC H NIKS VAN--

heid).Maar wat wellicht belangrijker is, is dat zo langzamerhand binnen de vrouwenbeweging erkend wordt dat veel van de economische problemen van vrouwen samenhangen met wat Em-

ma Brunt „softe" problemen noemt. Het maakt het probleem gecompUceerder, dat wel, maar is tegelijkertijd het bevidjs van het onziimige van karikaturen als die van Emma Brunt. (R.V.)

NEE, ftL M'N VERD/eNjrgM

£N

GAANI SC HOOI^ op /^A.>^ o i e

DIE jruo£flt£/? r

so.ooo uLaeN \u)U£OB G-eLD...

-

OfiT IS B<j f\C

op 0£ ZESDJK

H£r zo...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen