Ad Valvas 1982 - 1983 - pagina 340

AD VALVAS — 18 MAART 1983

Joost ten Zijthoff van de FEV­fraktie in de UB:

Meedoen aan de WUB: 'kleine suksesjes' en informatie Tegen het einde van de jaren '60 zijn in Nederland machtige studentenbonden opgekomen die, grof uitge­ drukt, streden vbor omvorming van de wetenschap en invloed van studenten op het universitaire gebeuren. Op bestuurlijk nivo zyn de resultaten van die strijd nu vervat in de WUB­struktuur: de studenten hebben in haast alle organen zitting (uitzonderingen als CvB en examenkommissies daargelaten). Die WUB is ongeveer het enige dat nog over is van die strijd, „de studentenbeweging" is slapende, zoniet ster­ vende. Gezien het minieme beetje bestuurlijke invloed dat studenten kunnen bewerkstelligen moet gekonsta­ teerd worden dat, ondanks een gewonnen slag, de hele oorlog tendeert naar een onvoordelige afloop (!). Op de vraag hoe dat kwam, en vooral wat eraan gedaan kan/­ moet worden, hebben in deze rubriek twee mensen hun visie gegeven, de PKV heeft er behoefte aan haar ­ afwijkende ­ ideeën naar voren te brengen.

Joost ten Zijthoff Met het behalen van zetels tot in het hoogste orgaan van de uni­ versiteit zou je je kunnen afvra­ gen „we zitten n u toch overal in, wat willen we nou nog? " De Haagse bezuinigingswoede die de invloed van het hele universitaire bestel op h a a r eigen ontwikkeling zo ongeveer beperkt tot het bepa­ len van de kleur van de koffiebe­ kertjes, waarbij voor de studen­ ten slechts steeds hogere koffie­ prijzen overblijven, geeft hen een gevoel van machteloosheid: ,,waar doen we het allemaal ei­ genlijk voor." De daarmee samen­ hangende verkorting van de in­

schrijviAgsduur en de steeds zwaarder wordende studielast (tweefasenstruktuur) werken nog eens extra remmend op stu­ denten die toch wel voeling heb­ ben met de bonden. Mans Kuipers stelt in Platform van 25 februari dat je je kompro­ mitteert als student wanneer je in de WUB gaat meedraaien. Marten Janse weerlegt dat een­ week later in zijn reaktie terecht: zodra je in die s t r u k t u u r geen verantwoordelijkheid meer neemt ben je medeschuldig aan slechte ontwikkelingen omdat je eenvoudigweg te beroerd bent om te proberen één en ander ­ in de marge ­ bij te stellen, pas dän kompromitteer je je! Hier komen we op een essentieel punt, name­ lijk, is de PKV wel het zuivere verlengstuk in de UR van de fa­ kulteitsgroepen en van de SR VU? Zijn de fakulteitsraadfrakties wel zuivere verlengstukken van de groepen? Wanneer een voor studenten on­ aanvaardbaar plan of besluit voorgenomen of er doorgedrukt wordt, dan kun je daartegen aktie gaan voeren. Dat is niet alleen gerechtvaardigd, het is het enig juiste om te doen. De voorberei­ ding van akties verloopt gemak­ kelijker als daartoe organisatie­ vormen zijn opgericht en toege­ rust. Zowel op landelijk, universi­ tair en vaak nog op (sub)f akultair nivo bestaan nog organisaties die

Platform

Platform is een open forum voor meningen over actuele onderwerpen. Als regel nodigt . de redaktie zelf mensen uit om bijdragen te leveren die tot diskussie prikkelen. Eigen initiatief is echter ook welkom. Bijdragen en reak­ ties worden geschreven onder eigen verantwoordelijkheid; dat geldt ook voor journalis­ ten van Ad Valvas als die zich op persoonlijke titel in de dis­ kussie willen mengen. De arti­ , kelen zijn bij voorkeur niet langer dan plm. 1200 woorden. Eindredaktie: J a a p Kamer­ ling. samenwerken en natuurlijk ver­ tikaal verweven zijn. Hoe eerder je problemen en ont­ wikkelingen signaleert, hoe beter je je daar nog effektief tegen k u n t verzetten: de zgn. signaalfunktie van de raadsfrakties, het vormen van een informatiekanaal en het maken van inschattingen zijn be­ langrijke taken van Mans „kolla­ borateurs". Mans gaat hier ook voorbij aan allerlei „kleinighe­ den" waarvoor een vakbond zich niet kan inspannen, maar die in de raden haalbaar kunnen zijn. Zo ging bij voorbeeld de bijdrage die de universiteit per student uittrekt voor de sociale introduk­ tie dit jaar van 41 n a a r 50 gulden. I n Ad Valvas van 23 april 1982 verklaarde Mans dat werken in

een (sub)fakulteitsraad wel dege­ lijk z'n n u t had: blijkbaar is het mogelijk een goed kontakt tussen kiesvereniging en raadsf raktie te houden. Als dat kontakt verloren gaat moet je niet uit de raden stappen en gaan zitten mijmeren over „die goeie ouwe tijd", je moet de verworvenheden daarvan zo goed mogelijk zien uit te buiten. Op 4 februari stelde de fraktie in een vergadering voor alle groepen deze en andere problemen over het funktioneren van de PKV in de UR aan de orde. Mans kon ons niet overtuigen van de noodzaak e r u i t te gaan, want hij was er niet.

Ondempkratisch? De VUSO (zonder die op welke manier dan ook met Mans in ver­ band te willen brengen) stelt dat de PKV­houding ten opzichte van het raadswerk ondemokra­ tisch is. (Omdat deze fraktie de­ raad slechts zou gebruiken als platform voor meningsuiting en als bron van informatie. Red.) Stelt de VUSO h ä ä r UR­werk dan niet ter diskussie? Zoiets lijkt de PKV onontbeerlijk. De VUSO gaat er van uit dat ons demokra­ tisch bestel volmaakt is, en wee je gebeente wanneer je denkt dat er wel bezwaren aan kleven. Het is natuurlijk ook niet „liberaal" te moeten konstateren (goddank) dat inspraak­ en bestuursorga­ n e n slechts werken per gratie van kontrole van buitenaf: de buiten­ parlementaire aktie. Zonder deze verloedert de demokratie in hoog tempo en de UR zit al ver in de gevarenzone. Ook Mans maakt twee foute in­ schattingen: hij verwacht blijk­ b a a r teveel van de PKV­fraktie (dacht je dat wij er af en toe niet gruwelijk van balen? ), en vervol­ gens moet die dus maar weg. Wij onderhouden te weinig kontakt m e t de ondersteunende groepen, de publieke tribune van de UR­ zaal is onderbezet, hetgeen al aangeeft dat de taken van beiden anders liggen, zoals misschien klein links met een andere taak­ stelling in de kamers zit dan de PvdA en rechts.

J. K.

Tentakels Vakbondswerk is effektiever dan UR­werk, het aktiveert de men­ sen ook beter, en daar ligt dan ook de prioriteit. Maar het kan alleen voordelig zijn om ook over tenta­ kels te beschikken die tot in de WUB­strukturen reiken. Het is duidelijk dat er stappen moeten worden gedaan om de huidige si­ tuatie te verbeteren, om het vuur op te stoken. Ik zie even goed als Mans dat er hout genoeg ver­ spreid ligt, we moeten het alleen n a a r één p u n t verslepen en er de vlam in steken.

gingen? Het blijft zoeken gebla­ zen, en waarschijnlijk gebeurt het in de toekomst weer, zonder dat iemand het mechanisme er­ van doorziet. Maar als je niet op zoveel mogelijk vlakken blijft werken, dan staat het n u al gene­ raliserende begrip „studentenbe­ weging" van Mans straks alleen nog voor een klein groepje gillen­ de mensen in een woestijn vol an­ deren, die doof zijn voor hoge to­ nen.

Hoe het precies kwam dat 15 jaar geleden de studenten de straat op

Namens de PKV­fractie, Joost ten Zijthoff

wetenschap als in de samenle­ ving staat, vind ik wat te ver gaan. Neem alleen al het arbeids­ tijd verkortingsplan van de profs. Goudzwaard en Boeker. En er gebeuren ook goede dingen. Overlegorganen als bijvoorbeeld het ISO (Interuniversitair over­ leg) en het LASTO (Landelijk stu­ dententaakverdelingsoverleg) be­ wijzen de universitaire gemeen­ schap een goede dienst.

„Besturen is doorzetten"

„Spoortreintjessyndroom'' oorzaak van de malaise Helaas is de constatering van mijn voorgangers (Mans Kuipers en Marten Janse) in hun bijdrage aan Platform maar al te waar. De studentenorganisaties liggen op hun gat. Actieve leden zijn steeds moeilijker te vinden. Bij de universi­ taire verkiezingen stemt een minimaal deel van de vu­bevolking en „last but not least" lijken de studen­ ten niet meer en masse te activeren. Over de oorzaken wordt overal driftig gespeculeerd: De verrecht­ sing van de student wil ik ­ net

als mijn vooi^angers ­ als te een­ voudig terzijde schuiven (Andere groepen binnen de universiteit zouden hier dan profijt van moe­ ten hebben). Ook de tweefasen­ s t r u c t u u r is onwaarschijnlijk, omdat de malaise al van veel eer­ der datum is dan de invoering van de TFS. De oorzaak is n a a r mijn idee gele­ gen in het feit dat de studenten­ organisaties te weinig contact meer hebben met de modale stu­ dent. Mans Kuipers legt dan ­ onterecht m.i. ­ de schuld bij een vastgeroeste organisatie. De fout ligt eerder biJ de student zelf. Ik zou dat het „spoortreintjes­syn­ droom" willen noemen. Het is een bekend verschijnsel, dat kinderen die een spoortreintje krijgen dat ze altüd al hadden willen hebben, daar de eerste dagen zeer inten­ sief mee spelen. Na enige tijd neemt de belangstelling echter af

en niet zelden vindt men het stukje speelgoed ongebruikt on­ der in de kast terug. De analogie met de universitaire democratie lijkt me duidelijk (hoewel het hier natuurlijk niet om speelgoed gaat). Daarnaast is het uitermate frus­ trerend wanneer van de idealen waarmee het raadswerk begon­ n e n is weinig heel blijft of gereali­ seerd wordt. De weinig progres­ sieve conclusie die Mans Kuipers hieruit trekt ­ het uit alle racjen e n commissies stappen ­ liJkt mij echter in geen geval de juiste. Sterker nog: Je moet zelfs door­ gaan in raden en commissies om­ dat er anders helemaal niets ge­ beurt. De noodzaak om mee te blijven beslissen heeft m.i. twee gronden. Allereerst dienen de studentenbe­ langen behartigd te blijven wor­ den. Hiervoor hebben we n a veel

Mans Kuipers gooide in Plat­ form van 25 februari de knup­ pel in het hoenderhok door de stelling dat je j e als student kompromitteert door in WUB­organen mee te draai­ en. Marten Janse weerlegde dat een week later door de contrastelling dat zodra je in die organen geen medever­ antwoordelijkheid meer neemt je medeschuldig bent aan slechte ontwikkelingen omdat je eenvoudig te be­ roerd bent om te proberen za­ ken bij te stellen ook al is dat in de marge. Joost ten Zijt­ hoff, lid van de PKV­fraktie in de UB is het daarmee eens en voegt er aan toe, dat hoe eerder je ontwikkelingen sig­ naleert ­ met name in die WUB­organen ­ hoe beter je je kunt verzetten. Het verza­ melen van informatie en het maken van de juiste inschat­ tingen daardoor zijn belang­ rijke taken van Mans' colla­ borateurs. Ook vergeet Mans de kleine suksesjes die bereikt kunnen worden door mee te doen in de WUB. Natuurlijk vakbondswerk is effectiever dan raadswerk maar het kan zo zh voordeel hebben om ten­ takels te hebben die tot in de WUB­organen reiken. Het UR­lid voor de VUSO Cor Allaart noemt op deze pagina het 'spoortreintjessyndroom' als oorzaak van de malaise in de studentenbeweging. Aan­ vankelijk is het meespelen in de WUB leuk maar dat gaat over na verloop van tijd. Frank de Louw, oud­raadslid voor het D AK en mede­op­ richter van 'Omvorming van de wetenschap' weerlegt ten­ slotte de kritiek op zijn klup als zou die gebrek aan daad­ kracht vertonen. Het gaat juist van begin af aan om de kombinatie van denken en doen. Alleen daadkracht heeft trouwens weinig zin als je geen perspectief op veran­ dering hebt. Node mist hij een sterke vakbond die het werk van een groep als Omvorming ondersteunt.

V

»i».

F­sïL? ,*'.'

Cor Allaart knokken uiteindelijk mogelijkhe­ den gekregen; laten we deze dan ook zo goed mogelijk benutten. In dit verband'vind ik (samen met Marten Janse) een boycot van de WUB­structuren en ''dus een „geen­vuile­handen­politiek" af­ keurenswaardig. Daarnaast kunnen studenten door h u n eigen visie op de samen­ leving wel degelijk een structure­ le bijdrage aan en rheebesUssen in de universitaire gemeenschap waar zij tenslotte ook deel van uit maken. De opmerking van Mar­ ten Janse in dit verband dat de student uniek is omdat hy als enige zowel in het veld van de

Dit betekent overigens niet dat de studentenorganisaties zich neer moeten leggen bij de algehele ma­ laise die er n u heerst. Enige inte­ resse in de universitaire politiek is (net als in de landelijke) een morele plicht. En een stem zou ieder lid van de universitaire ge­ meenschap uit moeten bren­ gen . . . Cor Allaart, lid UR­fractie VUSO

Zie vervolg oppag. 11

platform

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen