Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 198

16

w

AD VALVAS — 9 DECEMBER 1983

'M.:*^ postrekening vorig legoed

boekingen

2'!i,33

'A*^ bedr ig

aantal

95,00

3 code

volgnr

G'B GB GB

3'2 28 31

bedtaq

AF AF AF

'

70,17 TEKORT postrekening

60,00 5,00 30,00

" LOKETHANDEL 15368 ST VER SPAA 283200 VRIJE UNIVE

U HEEFT SALDOTEKORT. HOUDT U REKENING HET ADMINISTRATIEKOSTEN VOORDELIG GELD LENEN BIJ UW THUISBANK, RENTE VÓ"0R D O O R L O P E N D K R E D I ' E J IS NU DE 0,97% PER MAAND. ^.S*=\<J.'^ e. TEL'.''^058-95S001

TOT

21?00' ÜUR".

^^^^ ^-> x-^-^-

e,»''>'

.^ A-^*.V Vf>„

> > < . ' --ï-l

Rendez-VU Veel studenten hebben moeite om hun hoofd - financieel - boven water te houden. CJeld of liever het gebrek eraan is een probleem. Het „proletarisch winkelen" schijnt om 2äch heen te grijpen evenals het aloude fietsen jatten en zwart rijden in tram, bus of metro. Een kleine - anonieme - rondgang op de VU.

saldotekort 1 „Een jaar geleden had het grootste deel van mijn vriendenkring het nog voornamelijk over relaties, politiek, onderwijs en de maatschappij in het algemeen. Tegenwoordig komt er steeds vaker een ander onderwerp aan de orde: geld. Het Probleem van deze tijd. De inkomsten stegen sowieso al nooit, maar nu worden ze met rasse schreden verlaagd en voor velen stijgt daardoor het water tot de lippen. Naarstig zoeken de meesten dan ook naar manieren waarop ze kunnen besparen op de hoge kosten van levensonderhoud zonder al te veel te hoeven inleveren." „Laatst ging ik met een vriend boodschappen doen voor het avondeten. Na alles afgerekend te hebben bij de kassa verlieten we de winkel. Buiten gekomen haalde hij vervolgens zakjes paprikapoeder, kerrie, nootmuskaat, blikjes tomatenpuree uit z'n zakken en onder z'n trui had hij een bijzonder duur tijdschrift. Een staaltje proletarisch winkelen dus. 's Avonds kwam een vriendin me vertellen dat ze maar op een cursus proletarisch winkelen ging omdat ze het uit zichzelf toch wel nooit zou leren. Bij de gedachte alleen al iets zonder betalen weg te halen kreeg ze het al warm en begon ze zenuwachtig om zich heen te kijken, laat staan als ze eens echt iets mee zou nemen. Maar ze vond dat het er toch maar eens van moest komen - nood breekt wetten - vandaar die cursus, die haar vriendin overigens geheel gratis geeft." De één op een cursus, de ander houdt het wel weer voor

*

gezien: „Ik heb regelmatig wat gejat uit winkels, maar ik ben te bang. Ik kan niet tegen die spanning. Kijk als je iets wil hebben moet je er óf voor werken vind ik óf je moet het niet nemen. Ik rook veel dus ik jatte altijd veel sigaretten. Maar eigenUjk vind ik als je rookt moet je daar ook de consequenties van dragen, dan moetje die sigaretten kopen en niet jatten. Trouwens ook voor die spanning en zo vind ik het gewoon te riskant worden. Ik ben een keer gepakt weet je, nou bij één keer gebeurt er nog niks maar bij een tweede keer krijg je een boete." „Iets weghalen is helemaal niet zo moeilijk. Kijk ik heb hier een hele grote binnenzak, daar kan makkelijk iets in. Je moet goed rondkijken of niemand je ziet en weten waar je het doet. Er zijn zat grote supermarkten waar ze niet goed opletten, waar je heel snel iets weg kan pakken. Je kunt uiteraard geen grote dingen meenemen, maar kleine dingetjes gaat heel makkelijk."

Fietsen De slogan: „zo heb je een fiets, zo heb je niets" is op bijna iedereen van toepassing. Als er voor de zoveelste keer een fiets van je gestolen is kom je misschien wel eens in de verleiding er zelf ook maar één te jatten. Dat leidt dan ook weer tot wroeging, getuige dit verhaal: „De laatste jaren doe ik niet meer aan proletarisch winkelen ofzo. Ik rij wel eens zwart in de bus of tram want met stelen van de staat daar heb ik niet zo'n moeit«." „Ik ben één keer vermomd op de fietsenjat toer gegaan. Na lang zoeken had ik dan eindelijk een fiets gevonden die niet op slot stond en die heb ik dus meegenomen. Het was een damesfiets met een kinderzitje achterop. Ik begon me op een gegeven moment zo schuldig te voelen tegenover die zielige moeder die nu zonder fiets zat, dat ik de volgende da^ de fiets teruggebracht heb met een briefje erbij dat ze hem voortaan maar op slot moest zetten." Voor iemand anders is er een groot verschU tussen een fiets jatten en een fiets jatten. „Je hebt mensen die gewoon geen zin hebben om terug te lopen en dan, omdat ze lopend of met de tram naar de stad zijn gekomen, maar een fiets meenemen. En het is natuurlijk helemaal goed mis als ze hem na een avondje gebruiken in de gracht dumpen, dan ben JiJ mooi je fiets kwijt. Zo blijf je aan de gang. Maar als mtjn fiets gejat is jat ik weer een andere. Fietsen kan je niet bUjven betalen, ze zijn gewoon te duur om steeds weer een nieuwe te kopen, dus moet je ze gewoon ergens anders vandaan halen."

Zwart rijden Zonder te betalen mee in tram, bus of metro doet bijna iedereen wel eens. Je neemt dan wel een risico maar de kans op controle is toch niet zo groot. Iemand vertelt dat hij al jaren zonder kaartje reist in het stadsvervoer. Hij wil daarmee gratis openbaar vervoer bevorderen. Het is tot op heden niet gelukt om door middel van deze , persoonlijke actie het openbaar vervoer voor iedereen

gratis te maken, maar voor hemzelf werpt het wel vruchten af. Hij is tot nu toe pas één keer gepakt. Dat is dus ongeveer ƒ 25,-voor vier jaar reizen. Anderen haken ook hier weer af. „Zwart rijden heb ik wel gedaan maar daar ben ik nu ook te bang voor, ik zit niet op m'n gemak, dus ga ik maar met de fiets naar de stad, dat is sowieso handiger." „Ik heb geen zin meer om m'n best te doen voor kleine zaakjes. Je begrijpt die kraak van dat goud van 130 miijoen in Engeland, dat is m'n ideaal. Datje niet gepakt wordt en dat je heel erg veel geld in één keer hebt, dan ben je in één keer binnen. Maar voor dat kruimelwerk, ja peanuts, het is te link om je nek daarvoor te riskeren, dat is te onbelangrijk, je moet gewoon in één keer genoeg geld hebben en anders niet, dan is het zonde van je energie." Een grote kraak als ideaal, maar ja daar kom je niet zo snel aan toe. Tekorten kunnen natuurlijk ook aangevuld worden door een baantje te nemen óf gewoon minder uitgeven en genoegen nemen met het inkomen datje hebt: „Ik vind het helemaal niet nodig om proletarisch te winkelen, ik zou het trouwens niet eens durven. Maar ja het is een beetje mode hè? De mensen die ik ken die het doen vinden dat ze gepakt worden, een te laag inkomen hebben dus dat het gerechtvaardigd is om hier en daar wat weg te halen. Misschien als ik een heel laag inkomen zou hebben dat ik het ook zou doen, maar ik kan op dit moment nog wel rondkomen." Tenslotte nog een tip om „legaal" en vrij makkelijk aan geld te komen: Pak op een zonnige dag in de (jaarlijkse) spaarweek de fiets en open een flink aantal spaarbankboekjes. Iedereen die zo'n boekje opent krijgt namelijk een premie van ƒ 7,50. Zorg voor een goede stadsplattegrond en stippel een route uit langs ongeveer 30 bankfilialen, open vervolgens in elk filiaal een rekening. Het inleggeld is wel ƒ 25,- per boekje dus een investering van ƒ 750,- is noodzakelijk. Na drie maanden hef je alle rekeningen weer op en voila je strijkt 30 maal 7,50 = 225,- aan premie op! Volgende week meer over legale manieren om saldotekorten aan te vullen. (P. V.) Advertentie

KIIPtRIK/BV

AUTOVERHUUR

V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendreclit IVliddenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790 STUDENTEN 20% KORTING

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen