Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 36

AD VALVAS — 9 SEPTEMBER 1983

12 Vrijdagavond, het is druk in de verduisterde theaterzaal van het Holiday Inn hotel in Maseru. Buiten is het koud, vrieskoud. Binnen is het lekker warm, vooral ook omdat er zo veel mensen zijn. Wat me onmiddellijk opvalt is dat de meeste gasten Basotho zijn. Alleen de kwasi druk en interessant rondlopende „chefs" zijn witten, regelrecht uit de Republiek. Het is een feest om met zo veel Basotho n a a r zo'n pro­ gramma te kijken. Het gaat namelijk om een plaatselijke talentenjacht. Inzet: een soloprogramma in het Holiday I n n restaurant + 50 Rand. Misschien dé kans voor een Basotho de top te bereiken? Met daverend enthousiasme worden de deelnemers verwelkomd. Er wordt gedanst, gegild, gepraat, gedronken, druk gedaan. En dat allemaal met grote mutsen op h u n hoofd, sjaals om h u n nek, jassen hooggesloten, sommigen met een deken, want het is bui­ ten (binnen?) koud. Het is geen gezicht, je krijgt het warm als je ernaar kijkt. Bij ons op de LESPEC­cursus gebeurt hetzelfde. De kachels branden, in de lokalen is het be­ haaglijk, een student houdt z'n gebreide m u t s lekker op, lOf h a a r handschoen aan die hand waarmee niet geschre­ ven hoeft te worden. Toen ik eens a a n een student vroeg waarom zo veel jongens de veters van h u n schoenen nooit dichtdoen, kreeg ik het antwoord: „Is too hot. Sir". Wat een ironie. O, wat zal ik deze mensen missen! Al die vrolijke mensen die je met andere gewoontes dan de jouwe om de oren slaan, je versteld doen staan, m a a r je vaak ook mee krijgen in een gewoonte, omdat het eigenlijk heel leuk is. Om een voorbeeld van zo'n gebruik te noemen: het groe­ ten. Waar je ook komt, de supermarkt, het postkantoor, het groentevrouwtje op straat, een student op het toilet, het uitgebreide groetingsritueel wordt afgewerkt. D a t gaat van: „Goedenmorgen, Sir, hoe gaat het met U?". Antwoord: „Met mij gaat het goed, hoe gaat het met U?". Antwoord: „Met mij gaat het goed, dank U". En dat in het Sesotho natuurlijk, en niet op één manier, maar op zo'n 6 manieren is het mogelijk de groeten van „hoe gaat het ermee" te laten verlopen, afhankelijk van de vraag en de antwoorden. Waar kom je dat in Nederland n u tegen, en eigenlijk is het heel leuk, heel attent, even tijd voor elkaar. Wanneer je als buitenlander in h e t Sesotho groet, laat merken dat je openstaat voor het gebruik, kom je n a a r mijn gevoel veel dichter bij de mensen. Een gezicht dat strak voor zich u i t staart, begint bij het horen van „Du­ mèla mè" (dag mevrouw) onmiddellijk te stralen. In Am­ sterdam kan je je zoiets niet voorstellen. Ook in de bergen groeten de mensen uitgebreid, maar vaak worden andere vragen gesteld. Daar vraagt men: „Waar komt U van­ daan?", „Waar gaat U naartoe?". Wanneer je antwoordt dat je zomaar a a n het wandelen bent, wordt er vreemd gekeken. D a t k u n je je best voor­ stellen, wanneer je je realiseert dat het bestaan in de bergen een hard bestaan is met veel gesappel. Uren per paard teneinde een winkel te bereiken waar je een pakje boter en wat meel k u n t kopen. Meisjes sjouwen met tak­ kenbossen op h u n hoofd, welke ze met veel moeite hebben verzameld, de bergen hier in Lesotho zijn arm aan strui­ ken, vanwege de grote aantallen koeien en geiten. Bij het zomaar rondwandelen kom je vaak de koeien en geiten

r~

m a a r simpel van één van de twee bestaande toeristische kaartjes van Lesotho. Daarop staan de voetafdrukken en de rotsschilderingen als toeristische trekpleisters aange­ geven. Zo is h e t toerisme hier georganiseerd. Wanneer je vanuit Maseru deze belangrijke attracties wilt bezoeken, moet je voor elk een dag uittrekken. Dat is niet vanwege de afstand (zo'n 45 km), maar vanwege de amper berijdbare wegen, vol met keien, kuilen, goten. Deze twee wegen zijn de slechtste wegen die ik tot n u toe heb gezien in dit land. •" Naar Kolo, zo'n tweeëneenhalf u u r rijden over keien; angst en beven: zal de auto het halen of niet. Maar straks worden we beloond met voetafdrukken van dinosauriërs. Nou, dat viel dus tegen. Niemand, althans de schoolmees­ ter en wat toevallige voorbijgangers, wist iets van „foot­ prints". Ach, het was een mooie, bijzondere rit, maar als belangrijke toeristische a t t r a c t i e . . . ? Het kaartje zal wel verouderd zijn. Ik vond het heel leuk om te merken dat een dergelijke tegenvaller voor mij helemaal geen tegenvaller is. Ik ge­ niet van het om me heen kijken tijdens de rit. We stoppen twintig keer onderweg, genietend v a n een uitzicht, v a n het maken van dia's van huisjes, kinderen en het maken van babbeltjes zo goed en zo kwaad als dat gaat in het gebrekkige Sesotho van ons. Het is zo nieuw voor rruj om door een land als Lesotho te rijden, en begroet te worden door mensen in kleine dorpjes, die daar in voor mij on­ denkbare omstandigheden leven. Gek dat het in een paar weken allemaal voorbij is.

DUHÈLA

Op een of andere manier heb ik geleerd dat veel dingen anders gaan dan je verwacht. Ik denk d a t het in Neder­ land veel makkelijker is om de dingen n a a r je hand te zetten. Althans je hebt veel meer informatie, je beheerst de taal, kent de bronnen. Däär zou ik balen van zo'n gebeurtenis of misschien niet? Zou ik daar ook zo geduldig k u n n e n wachten zoals ik dat hier kan? Laatst was ik bij een slager en vroeg om een mergpijpje voor de soep. De vrouw die me hielp zag ik van alles doen, behalve met een mergpijpje in de weer. De slager was bezig een varken in honderd stukjes aan het zagen, maar er kwam geen merg­ pijpje te voorschijn; 3, 4, 5 klanten kwamen, werden geholpen en vertrokken weer. Na een kwartier kwam de vrouw n a a r me toe: „Sorry meneer, we hebben geen merg­ pijpjes." Nou, dan m a a r zonder, en ik verlaat de slagerij. En ik loop Kingsway weer door, koop wat postzegels, ook n u de uitgebreide begroetingen, ook al moet ik mijn hoofd bijna door het loketje steken. Zie de mannen en vrouwen met h u n kleurige dekens om. De vriendelijk groetende vrouwen achter een doos met appeltjes, de ouwe baas, die al vijf maanden op hetzelfde hekje zit en vraagt oni wat geld of te eten, de abuti (jongen) die me al zestig keer bestormd heeft om te vragen of ie de ramen van de auto mag schoonmaken, ik zal ze allemaal heel erg missen!

tegen met de herdersjongens. Ik vond het een hele gekke ervaring toen ik merkte dat de Basotho ook puberteitsja­ ren kennen. Een herdersjongetje van 8 of 10 begint te zwaaien, te groeten, te bedelen om pompong (snoep, een Franse erfenis). Een jongen van 15 of 18 kijkt je wat glazig aan, met een blik van „wat doe je hier". Heel onverschillig en stoer, totdat je een initiatief neemt, gedag zegt, of iets vraagt, dan lukt het wel eens om wat respons te krijgen. Of als je vraagt of ze op de foto willen, wordt een stoere houding aangenomen, strakke blik in de camera,, en ge­ duldig gewacht. Bij kleinere kinderen gaat dat heel anders. Gierend van de lach, dansend, dollend, gekke bekken trekkend voor de camara. ,,Photo! Photo!" wordt er geroepen. Fantastisch. Een keer hebben we een groep kinderen een u u r lang achter ons a a n gehad tijdens een wandeling, echt, dat was een feest. Zo veel pret en zo veel nieuwsgierigheid n a a r jouw per­ soon. Bij die wandeling ging het om een bezoek aan een aantal schilderingen in een grot, een restant van de aanwezig­ heid van de bosjesmannen hier in Lesotho. Eén zo'n ande­ re grot met schilderingen is één van dé toeristische attrac­ ties van Lesotho, Ha Khotso genaamd. Een andere a t ­ traktie uit een nog verder verleden zijn de voetafdrukken van dinosauriërs in de rotsen bij Kolo. Dat deze attracties daar zijn weetje niet uit een gids of andere toeristenwijzer

(He auteurs van dese nu a/gesloten serie, Hans Zloch en Gertjan Endedijk, verbleven afgelopen maanden in Leso­ tho in het kader van het samenwerkingsverband van de VU met de National University aldaar, beiden als assistenten. Zij sijn nu weer terug en de serie is daarmee geëindigd. Red.).

ACHTERUIT beste poging dit laatste te demonstreren al leidt tot luid gerinkel op de vaste vloerbedekking van het hoofd van de voedingsdienst blijken deze voordelen toch niet minder dan 15.000 gulden per jaar op te leveren. Nee, de bezuiniging zit hem dus niet zozeer in de bijgestelde dosering koffie. We vroegen onze fotograaf eens deze bewering te verifiëren door de inhoud van een oud kopje in het nieuwe te gleden. De foto­medewerker voerde de verificatie echter op een wat boosaardige wijze u t zodat de foto een wat vetekend beeld geeft. Toch begrijpen we best al die anonieme protestbrieven van goed gesalarieerde VU­ medewerkers van vooral gang 2E want daar schijnt een van die brieveri vandaan te komen. (J. K.)

Op de koffie Al enige tijd verwennen de beide koff ie­ automaten van het VU­restaurant ons met meer dan Haagse kopjes geurige leut. De koffieklanten die de „eigen" vaste VU­ kop regelmatig onder de automaat plegen te zetten bemerkten onlangs tot h u n niet geringe verbazing dat het apparaat dit keer weliswaar niet weigerde m a a r opeens zo zuinig spoot dat het in Den Haag zelf leek uitgevonden. Mede­verslaafden met een ruime opvatting die zich steeds opnieuw een kopje toeëigenen ­ en dit keer tot h u n verrassing een aardig nieuw model ­ zagen daarentegen h u n kopje wel n a a r tevredenheid gevuld. Na onderlinge vergelijking kwam men gezamenlijk tot de heldere konklusie dat het koffieapparaat bleek te zijn afgesteld op het nieuwe kleinere model. Waarop de vaste eigen kop ijlings werd ingeruild voor het nieuwe al was het alleen m a a r om de teleurstelling van steeds weer dat Haagse bakje te voorkomen. Wat is n u de ratio van het besluit het eens met een ander model te proberen vroegen we de voedingsdienst. Welnu het nieuwe blijkt een daalder per kop goedkoper in de aanschaf en het breekt minder snel. Alhoewel de eerste de

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv

Galgala

../"

Zweepje

foto AVC/VU

Het was altijd al een duidelijke zaak, dat de cassières van het VU­restaurant en de koffie­dames van de bestuursvleugel onder een zware werkdruk staan maar sinds kort lijkt het regime waaronder de dames zuchten welhaast barbaars geworden. Er

M'H STUDIE vLof MISSCHIEN N/ET

is namelijk een nieuw kassa­model geïntroduceerd, dat door het hoofd van de voedingsdienst onverbloemd als master­ slave systeem wordt getypeerd. Voortaan worden de dames, die zich toch al niet de tijd gunden om zelf ook eens een kopje koffie te nuttigen, gedresseerd vanaf kamer OD­06. Alleen het zweepje ontbreekt er nog maar aan. We kunnen nu centraal alles registreren en controleren, horen we van het hoofd voedingsdienst, de heer Crouse, die de laatste tijd meer dan ooit wordt geplaagd door de meest wilde machtsf antasieën. Gelukkig blijkt ons professionele wantrouwen niet helemaal terecht en valt het allemaal nogal mee. Crouse: „De dames zijn verrukt en klachten zijn er niet. J e k u n t n u snel registreren wanneer één van hen overbelast is en dan ingrijpen." Navraag bij het personeel leert ook dat het nogal meevalt. Je k u n t n u bijvoorbeeld direct corrigeren als iets verkeerd is aangeslagen op de kassa. Niettemin zullen wij scherp in de gaten houden wie er n u het meest verrukt zijn: de dames of de leiding van de voedingsdienst.

,,, MftflK M'w LevSN 3CHIET f\L mi^DiOP.

Generaal Vetterstraat 55, ' (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam­(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fil.W, de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 400 nieuwe luxe­ en bestelwagens waaronder: FORD ­ VW DATSUN ­ OPEL NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS TOT 42 m3 EN 9 TON

"

^

^

££.2^^=.

(groot en klein rijbewiis) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

< ^

(J.K.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen