Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 82

AD VALVAS — 7 OKTOBER 1983

6

BOEKENTIJDSCHRIFTEN Wegwijzer eerstejaars:

Goede informatie in betuttelende saus Voor je eenmaal in de collegebanken zit heb je al aan heel wat moeten denken. Welke studie ga je volgen, waar ga je dat doen, aan een universiteit of hogeschool of aan een instelling voor hoger beroepsonderwijs, in welke stad, wat betekent de tweefasenstructuur, blijf je thuis wonen of ga je op kamers, hoe bekostig je je studie enz., enz. Informatie over al die zaken is vaak moeilijk boven water te halen. Allerlei verschillende instanties geven voorlichting over nog meer verschillende onderwerpen. Hans Loos, werkzaam bij de Onderwijskundige Dienst van de Technische Hogeschool Delft, heeft de informatie gerangschikt en in één boekje ge-

zet: Wegwijzer voor eerstejaars en aankomende studenten. Het is een overzichtelijk boekje geworden waarin veel onderwerpen aan de orde komen. Het verschil tussen het wetenschappelijk en het hoger beroepsonderwijs wordt uitgelegd, de tweefasenstructuur, numerus fixus en plaatsingscommissie, de inschrijvingsprocedure, kamers huren, studiefinanciering, de organisatie van een universiteit, de rechtspositie van de student, militaire dienst en noem maar op. Het hele scala van onderwerpen wordt in hoofdlijnen behandeld, gevolgd door een lijst met instanties, boeken en folders die je k u n t

De kerken en het IKV Ruim een week geleden besloot de Raad van Kerken de vredesdemonstratie op 29 oktober in Den Haag te steunen. Hield de Raad zich twee jaar geleden bij de grote demonstratie nog afzijdig, n u zal voorzitter prof. dr. D. C. Mulder de demonstranten toespreken. Teveris heeft de Raad van Kerken haar ledenkerken opgeroepen h u n betrokkenheid bij deze demonstratie „ernstig te overwegen". Dat dat niet zonder slag of stoot zal gaan wordt duidelijk bij het lezen van het boekje van Siebe Riedstra over de vredesdiscussies bin.ien de kerken tussen 1980 en 1982, het tweede deel uit de serie VU-studies over Vrede en Veiligheid van de werkgroep polemologie van de VU. In zijn onderzoek richtte Riedstra zich vooral op de verhouding tussen de kerken en het IKV. In 1966 werd het IKV opgericht vanuit de Rooms-Katholieke Kerk, de Nederlandse Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland. Later gingen ook de Algemene Doopsgezinde Sociëteit, de Evangelisch-Lutherse Kerk, de Remonstrantse Broederschap, de Oud-Katholieke Kerk, het Genootschap der Vrienden (Quakers) en de Evangelische Broedergemeente in het (onder eigen verantwoordelijkheid werkende) samenwerkingsverband participeren. In 1977 startte het IKV de campagne „Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland"; in 1980 vroeg het IKV om een beoordeling van deze campagne aan de kerken.

a a n het ICTO uit, zij het tijdelijk. Van cruciaal belang voor de relatie tussen het IKV en de kerken

Eerstejaars soekend naar informatie op de sociale (Foto A VC)

tegenzin en angst om het niet te halen. Iedereen die gaat studeren weet dat hij of zij moet werken om de eindstreep te halen. Studeren is een vak, iedereen leert dat op z'n eigen manier. Je kunt daarbij geholpen worden, maar met donderpreken schiet je weinig op.

zijn volgens Riedstra de ontwikkelingen in dit najaar. Tijdens de officiële presentatie van het

boekje en de overhandiging aan prof. D. C. Mulder toonde hij zich in zekere zin pessimistisch. Zo wordt als gevolg van de polarisatie die binnen de kerken is ontstaan over het ontwapeningsvraagstuk nauwelijks meer inhoudelijk gesproken. En een oproep van het IKV tot burgerlijke ongehoorzaamheid zou ook zeer slecht vallen bij bijna alle kerkleden. Het IKV is zich daar weliswaar bewust van, maar persoonlijk hield Riedstra een breuk tussen een aantal kerken en het IKV niet voor onmogelijk. Het boekje „Negen kerken in de vuurlinie" biedt zonder meer een helder en overzichtelijk beeld van het denken binnen de kerken over het vraagstuk van oorlog en vrede. In die zin heeft dit „overzichtswerkje" een duidelijke functie. Een diepgaande analyse van het vraagstuk zal de lezer niet aantreffen, dat was ook niet mogelijk binnen de beperkte opzet en omvang van het werkje. Helaas worden verbanden en analyses pas in het laatste hoofdstuk gelegd en weergegeven waardoor de hoofdstukken die de afzonderlijke kerken behandelen enigszins opsommerig overkomen.

Grotere afstand

Hoewel de uitkomst van dJÊ discussie per kerk dus nogal verschilt is het volgens Riedstra toch mogelijk de conclusie te trekken dat de afstand tussen kerken en IKV toegenomen is, zij het tegen de wens van beiden in. Daarvoor zijn een aantal ontwikkelingen aan te wijzen. In de eerste plaats bestaan er grote meningsverschillen binnen de kerken over het concrete politieke voorstel van het IKV. Velen zien het IKV niet meer als h u n vredesbeweging, hoewel de kerkelijke organen dit niet zeggen. Ten tweede hebben veel kerkleden moeite met de werkwijze van het IKV (demonstraties, publiciteitscampagnes, de verkiezingsfolder). Tenslotte hebben de tegenstanders van de IKV-campagne zich georganiseerd en bij een aantal kerken een voet tussen de deur gekregen. Zo spraken de Gereformeerde en de Oud-Katholieke Synode zich voor financiële steun

gemoet getreden? en: Hoe kan daar verbetering in komen? Het eerste deel van het boekje bevat een aantal inleidingen door VU-medewerkers die min of meer deskundig zijn op dit gebied. Er worden onderwerpen behandeld als de positie van islamitische jongeren, wat kan de politiek doen, vreemdelingenhaat in een periode van recessie en een beschrijving van de leefwereld van vreemdelingen in Nederland. Dit gedeelte biedt een redelijk overzicht van de problemen waar buitenlanders in Nederland mee

introductiemarkt.

een HBO instelling had men ook dergelijke waarschuwingen voor ons in petto: 30 u u r les per week (met 100% aanwezigsheidsplicht) en minimaal 20 u u r zelfstudie daarbij. De moed en de studiezin zonk menigeen in de schoenen. Maar het viel mee. Natuurlijk, met nietsdoen haal je het niet, maar door er constant en op een betuttelende manier op te wijzen hoe hard er wel niet gestudeerd moet worden, wek je alleen maar

Alleen de Nederlandse Hervormde Kerk, de Evangelisch-Lutherse Kerk en de Quakers hebben zich inmiddels achter de door het IKV voorgestelde eenzijdige stappen tot tweezijdige ontwapening geschaard. Andere kerken, zoals de Remonstrantse Broederschap, de Gereformeerde Kerken en de Rooms-Katholieke Kerk (het laatste is niet in het boekje opgenomen) spraken zich alleen over de kern of de principiële uitgangspunten van de campagne uit. De Oud-Katholieke Kerk besloot geen uitspraak te doen.

De samenleving over de vreemdeling Sinds anderhalf jaar worden er door de Vereniging waarvan de VU uitgaat, zogenaamde VUSAcursussen gehouden. De bedoeling hiervan is de relatie tussen VU en achterban wat te versterken. De eerste cursussen gingen over onderwerpen als „vrouw en samenleving" en „de vreemdeling in onze samenleving". Van deze laatste cursus zijn de lezingen in een boekje met dezelfde titel verschenen. De centrale vraag van de cursus was: Hoe worden vreemdelingen in Nederland te-

raadplegen als je meer over een bepaald onderwerp wilt weten. So far, so good. Toch zitten er een aantal „maren" aan dit boekje. Volgens mij is het meer geschikt voor VWO leerlingen in h u n laatste jaar dan voor eerstejaars studenten aan een universiteit. Als je eenmaal op de universiteit bent aangekomen zul je veel dingen die in het boekje staan al weten. Verder schetst de auteur, tussen de informatie door, een nogal angstaanjagend beeld van studeren. Een paar voorbeelden: „In het algemeen moetje op het VWO goed kunnen meekomen en behoorlijke cijfers gehaald hebben anders krijg je het op de univer»^ telt erg moeilijk." „Het is zeer belangrijk dat je beschikt over een grote dosis uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen. Je moet bereid zijn een jaar of zes keihard te werken en je over tegenslagen heen te zetten." En over de introduktie: „Veel studenten kunnen zich maar moeilijk los maken van het soort leven dat zij in de introduktieperiode leiden. Veel feesten, veel plezier, laat n a a r bed etc. De indruk wordt gewekt dat het studentenleven zo gek nog niet is. Het valt ze dan ook moeilijk om een week later ineens een serieuze student te zijn. Toch is het absoluut noodzakelijk om serieus en hard te gaan studeren zodra het onderwijs begint." Toen ik ruim vier j a a r geleden ging studeren a a n

(P.V.) Hans Loos, Wegwijzer voor eerstejaars en aankomende studenten. Uitg. Dick Coutinho, IVIuider~berg, 127 blz. /17,50.

Tenslotte verdient de lay-out hier nog aparte vermelding. Naast de hoofdtekst zijn in de kantlijn in een kleiner lettertype korte stukjes tekst opgenomen, gelardeerd met foto's, tekeningen en cartoons. Hierdoor laat het boekje zich als het ware tweemaal lezen. Ondanks enkele storende fouten verhoogt dit de aantrekkelijkheid van het werkje. (L.E.)

Een van de tekeningen uit het rijk geïllustreerde boekje. Dese is van Arend van Dam.

te maken hebben. Het is jammer dat er wel onderscheid wordt gemaakt naar land van herkomst, maar niet naar andere categorieën. Meermalen wordt duidelijk dat we Turken absoluut niet mogen verwarren met Marokkanen. Binnen die groepen zijn alle vreemdelingen voor het oog echter gelijk. In de praktijk zal dit waarschijnlijk niet zo zijn. Er zijn jongeren van de tweede generatie die zich, met instemming van h u n ouders net als Nederlandse jongeren kunnen gedragen. Er zijn echter ook ouders die h u n kinderen dat zoveel mogelijk verbieden. De kinderen groeien zo natuurlijk in twee werelden op. Vergeten wordt ook vaak dat buitenlandse vrouwen zo mogelijk in een nog moeilijker situatie leven. Soms wordt hen zelfs verboden het huis te verlaten of om contact met andere vrouwen te zoeken.

Het tweede deel van het boekje bevat inleidingen die zijn gehouden tijdens de afsluitende werkdag. Hier zijn alleen mensen aan het woord die zelf tot de etnische minderheden gerekend kunnen worden. Er wordt meer ingegaan op discriminatie van buitenlanders, zwarte mensen. Een stil verwijt klinkt daarin door n a a r de deelnemers van de cursus: moeten jullie „witten" gaan beoordelen hoe de situatie van ons, „zwarten" is? Een moeilijk probleem: welwillende Nederlanders gaan vertellen dat je vindt dat ze zich eerst maar eens met h u n eigen racisme bezig moeten houden vóór ze een oordeel vellen over de positie van buitenlanders. Toch kan niet ontkend worden dat de hele cursus, en dus ook het boekje, een beetje teveel de sfeer ademt van: wij Nederlanders praten met elkaar óver de buitenlan-

Negen kerlien in de vuurlinie, vredesdiscussies binnen de kerken 1980-1982. Siebe Riedstra. VU-boekhandel/uitgeverij,/12,50. Verkrijgbaa^-taüi^ betere boekhandel.

ders, en niet mét de buitenlanders. Dat laatste is door de VUSAcommissie overigens ook onderkend, want in de nieuwe opzet van de cursus zullen vertegenwoordigers van, een bepaalde minderheid eerst zélf iets vertellen over h u n ervaringen in Nederland. Ook het veelvuldig voorkomende racisme zal daarbij a a n de orde moeten komen. En: dat is geen overbodige luxe n u de Centrumpartij op grote verkiezingswinsten aanstuurt. Dit boekje kan aan die discussie een goede bijdrage leveren. (R- V.)

De vreemdeling in onze samenleving, drs. J. B. Weenink (red.). VU-boekhandel/uitgeverij, /17,50. Leden van de Vereniging en abonnees van VU-magazine kunnen het boekje voor / 10,- kopen bij het VUSA-centrum, kamer lD-16.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen