Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 498

AD VALVAS — 22JUNM984

12 Enkele jaren geleden schreef ik op deze plaats onder het pseudoniem Doctor Degen wekelijks een vlammend pro­ test tegen de achteruitgang van het werkklimaat op de Vrije Universiteit. Toentertijd was „bezuinigen" nog slechts een woord in het vocabularium van kleinburger­ lijke huisvrouwen en radicaal­reactionaire economen. „Ombuigen" werd hoofdzakelijk gebezigd door gasfitters. „Concentratie" was bekend als verschijnsel in de n a t u u r ­ kunde en de krijgskunde, terwijl de term (door het vol­ strekt ontbreken van bedoeld verschijnsel) ook in het middelbaar onderwijs niet geheel onbekend kon blijven. „TVC" zou menigeen meteen opgevat hebben als de aan­ duiding van een nieuwe chemische verbinding, die de produktie van waterleidingbuizen op revolutionaire wijze zou beïnvloeden. En Deetman combineerde toen nog ge­ woon de functie van scriba der Gereformeerde Kerken op Tholen met het bestuurslidmaatschap van de school met den Bijbel aldaar. Niks aan de hand, zou je zo zeggen. Toch wees ik er destijds al herhaaldelijk op hoe ziekmakend en zenuwslo­ pend de arbeid op de academische werkvloer toen al was: de knagende twijfel en de tergende Weltschmerz, die n u eenmaal inherent zijn aan het bestaan van de intellec­ tueel, de onwerkelijke VU­doelstelling, de door de politie­ ke waan van de dag nagenoeg overwoekerde wetenschap, ­en mijn minder dan domme collega's en studenten. Maar Doctor Degen is helaas slecht geluisterd, en mijn aanbod om Brinkman op te volgen werd hooghartig van de hand gewezen. Het afgelopen jaar heb ik me dan ook wederom genoodzaakt geweten om mijn kostbare tijd te verdoen met het verwoorden van de klachten en wensen van mijn universitaire medemensen, die zelf de gave van de vlotte pen en de moed tot het vrije woord moeten ontberen. En eindelijk dan lijkt er iets door te dringen tot de harde hoofden van de Deet­ en Brinkmannetjes. Men heeft n u besloten om de Arbo­wet ook op de universiteiten van toepassing te verklaren. De academische arbeidsomstan­ digheden moeten eveneens aan de in deze wet gestelde eisen voldoen, zo is in Den Haag besloten. Nou moet je natuurlijk wel erg veel lef hebben om midden in een tijd van massale ontslagen en schrikbarende werkloosheid te gaan lullen over onaangename temperaturen, haperende liften, ongewenste intimiteiten en de nadelen van perma­ nente TL­verlieh ting. Het zou heel wat beter zijn, indien men zich eens oprecht ging bekommeren om de universi­ tair gevormden die gekweld worden door het geheel ont­ breken van wat voor arbeidsomstandigheden dan ook.

HartklachtenHartewensen Door prol. dr. Arie 't Hart Maar goed: hogerhand wil n u eenmaal graag de met een fors ledenverlies kampende vakbonden iets om handen geven. Voordat die alsnog op het idee komen om zich te gaan verzetten tegen ontslagen en salarisverminderin­ gen, kunnen we ze beter maar de knoppen van de centrale verwarming laten bedienen, zo moet de regering gedacht hebben. Onze wakkere Abvakabo heeft natuurlijk als eerste op deze nieuwe situatie ingespeeld. Onverwijld hebben de VU­vakbonzen een enquête ingesteld n a a r het zogenaam­ de welbevinden tijdens het werk. Want de tijdgeest eist n u eenmaal dat we zelfs bij de meest noodzakelijke en doorde­ weekse dingen, als neuken, college lopen en je werk doen, ons wel moeten bevinden en wel moeten zijn. De resulta­ ten van dit onderzoekje bleken natuurlijk niet mee te vallen: veel stress, ziekteverzuim, problemen met colle­ ga's, angst voor ontslag, vermoeidheid n a het w e r k . . .

Afijn, je hoeft het rapport niet gelezen te hebben om het allemaal verder zelf in te kunnen vullen. Toch hoop ik oprecht dat de minister van Sociale Zaken meer oog gaat krijgen voor de ellende op de universiteiten, z y n aandacht lykt tot n u toe hoofdzakelijk bepaald te zijn tot onvoldoende geluidgedempte motoren, te snel lopende banden, stoflongen, en machines die de machtige armen van onvoorzichtige Proletariers afrukken, waardoor gans het raderwerk eindelijk toch nog eens een keer tot stil­ stand gebracht dreigt te worden. Zonder deze en dergelij­ ke ongemakken te willen bagatelliseren, mèeïi ik toch dat door een werkehjk diepgravend onderzoek zou blijken, dat de arbeidsomstandigheden bij RSV, Hoogovens en Wil­ ton­Peyenoord nog niet half zo slecht zijn als op de uni­ versiteit. Soms droom ik wel eens dat er n a de dood toch nog een hel blijkt te bestaan, fen die lijkt dan altijd sprekend op de Boelelaan. Er lopen nog wat meer ex­gereformeerden rond. De burocraten hebben nog iets meer macht over wetenschappers en studenten. Werknemers krijgen er nog iets meer taken tegen nog iets minder salaris. En de bediening in het bruin café is er nog iets chagrijniger. Satan blijkt nog iets valser dan men gemeenlijk voor mogelijk houdt. Hij heeft op de campus een tweede Bezin­ ningscentrum geopend. Hü stelt Brinkman aan tot voor­ zitter'voor het leven (als je dat n a de dood nog zo mag noemen). Van Ad Valvas heeft hij een dagblad gemaakt. En iedere werknemer is verplicht om ook thuis dubbele ramen, airconditioning en een VU­ameublement aan te schaffen. Maar u moet toegeven dat zijn slechts graduele verschillen. Zelfs aan de demonie van de duivel schijnen grenzen te zijn. Twee jaar lang vocht ik tegen bierkaai en windmolens. Met als enig positief resultaat een door een tandeloze vakbond braaf uitgevoerde wet tegen een soort arbeids­ omstandigheden, waarvan ik, noch enig andere VU­me­ dewerker, ooit een maagzweer zal krijgen. En ondertussen verdwijnt door andere faktoren het laatste restje arbeids­ vreugde, waarover sommigen nog beschikten. Zelfs de etnisch mindere schoonmaker van mijn kamer gooit iede­ re dag met weer iets meer tegenzin mijn steeds vollere asbak leeg. Ik berust, en ik zal mijn tijd voortaan gebruiken om de beoordelaars van mijn onderzoeksprogramma in 1987 te slim af te zijn. Je arbeidsomstandigheden creëer je per slot van rekening zelf. Mijn laatste Harteklacht slaak ik vol­ gende week. Arie t Hart

ACHTERUIT Werken aan een image

binnenstraten moesten het wonen in de Bijlmer weer prettig maken, „Gliphoeve" was verdwenen, daarvoor in de plaats kwa­

Veel dat de jaren zestig Amsterdam aan woningbouw heeft opgeleverd brengt be­ stuurders van de tachtiger jaren hopeloos in de problemen. Zo was er eens een pre­ tentieus project in de Bijlmermeerpolder. Gigantische grijsbetonnen kolossen zou­ den het woningtekort in één keer teniet moeten doen. Het politieke ideaal: buurt­ gemeenschappen, leek in de massaliteit verloren te gaan, maar daar werd een op­ lossing voor gevonden: „Binnenstraten". Brede gangen die tot de gezelligheid van burenroddel moesten uitnodigen. Daar­ naast kreeg elke flat een ruimte voor ge­ meenschappelijke doeleinden: culturele activiteiten en andere kleinschalige kneu­ terigheid zou daar moeten plaatsvinden. Maar ach, het individualisme overwon: de Bijlmerbewoner had geen behoefte aan na­ dere kennismaking met zijn lotgenoten, de binnenstraten functioneerden slechts als ideale rolschaatsbaan, accommodatie voor de vuilniszakken en uiteindelijk als uit­ wijkmogelijkheid voor de scène van de Am­ sterdamse Zeedijk, die daar wél in alle rust h a a r heroïnehandel kon praktizeren. Door de gewelddadigheid die hand in hand met deze tak in het zakenleven gaat verpau­ perde met name deßat „Gliphoeve". De be­ woners vluchtten weg en de leegstand die dat tot gevolg had werd de voornaamste vindplaats van heroïnedoden. Deze voor de stad Amsterdam onhoudbare situatie werd opgelost door een grootschalig renovatie­ plan. Kleinere wooneenheden, lagere h u ­ ren en het grotendeels verdwijnen van de

„De Zilverberg" (Foto: Bram de Hollander)

men „Gelders Hooft" en „Gravestein". De naamsverandering moest een nieuw tijd­ perk inluiden.

Zo was er ook eens een project in Amster­ dam­Noord. De studentenflat .Zilverberg" kon a a n zeshonderd studenten woonruim­ te bieden. De kleine kamers waren afge­ stemd op de toenmaUge behoeften: stude­ ren deed je in de universiteitsbibliotheek, eten in de mensa en in het weekend zat je bij Pa en Ma. Maar ja, het verhaal begint bekend voor te komen, het woongedrag is moeilijk te voorspellen. Studenten werden steeds zelfstandiger, zelf koken n a m in po­ pulariteit toe en de „kamer in de stad" moest steeds meer een huis worden. De Zil­ verberg kon alleen maar kleine kamers met relatief hoge huren (waar servicekos­ ten bij ingesloten waren) bieden en liep leeg. Het vandalisme kon ook hier zijn slag slaan, de parallel met de Gliphoeve werd evident. De eigenaar van het gebouw, SSH­A, de voormalige stichting voor studentenhuis­ vesting in Amsterdam, heeft n u het plan opgevat de Zilverberg aan te passen aan de huidige tijd. De verbouwing moet een be­ hoorlijke vermeerdering van eenheden voor meerdere personen tot gevolg hebben. De zeshonderd eenheden van dit moment zijn voornamelijk voor één student en daarvan staan er honderdvijftig leeg. Kos­ ten: van de renovatie zeven miljoen gul­ den, het wachten is nog op de toestemming van het ministerie van volkshuisvesting. In afwachting daarvan zijn de servicekos­ ten inmiddels verminderd, uiteindelijk mogen de huren niet hoger worden dan tweehonderd gulden, vindt de SSH­A, ge­ zien het gemiddelde studentenloon van achthonderd gulden per maand. Hard werken a a n het image, daar in Am­ sterdam­Noord. Nu nog een nieuwe naam. (A.B.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen