Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 452

AD VALVAS — 18 ME11984

12 Ruim tien jaar n u al weer word ik bijna dagelijks ge­ kweld door de verplichting om kennis te nemen van stu­ dentenproza. Dit woord alleen al moet eigenlijk be­ schouwd worden als een contradictio in termino: studen­ tenproza kan n u eenmaal nog geen proza zijn in de volle zin des woords. Immers, studenten heten n u juist studen­ ten, omdat ze geacht worden te studeren. En dat bete­ kent onder meer, dat h u n nog geleerd moet worden om h u n gedachten systematisch, logisch en empirisch ver­ antwoord op papier te zetten. Studentenproza is dus net zoiets als het brabbelen van een baby, die geleidelijk de communicatieve potenties van zijn stembanden explo­ reert. Dergelijke prestaties mogen alleen beoordeeld wor­ den vanuit de hoopvolle gedachte dat er ooit nog eens iets uit zal groeien, dat ook volgens volwassen standaarden mogelijk de moeite waard zal zijn. Wat een student op papier zet lijkt dus nog het meest op de eerste wankele schreden van een pasgeboren renpaardeveulen: meestal erg aandoenlijk en vertederend, maar geen weldenkend mens zal het in zijn hoofd halen om dit gestrompel met een stopwatch in de hand te gaan beoordelen, hetgeen bij volwassen renpaarden veelal wèl het gebruik is. Helaas is dit inzicht in de kring van studenten zelf nog maar wei­ nig doorgedrongen. Toen het aan het eind van de jaren zestig, wegens de gi­ gantisch gegroeide studentenaantallen, niet langer mo­ gelijk bleek om al die jongeren mondelinge tentamens af te nemen, is het vreselijke verschijnsel van de zogenaam­ de 'pepers' of werkstukjes geïntroduceerd. Studenten werd vanaf dat moment ten onrechte voorgespiegeld dat ze reeds zo ver gevorderd waren, dat het de moeite zou zijn om anderen kennis te laten nemen van wat er zoal door h u n hoofden was geschoten. Verantwoordelijk voor deze onzalige nouveauté was een kongsi van de meerderheid van het huidige universitaire docentenbestand: de jong­dom­en­linkse leeghoofden, zelf van ieder academisch waarden­ en normbesef ge­ speend, en de verklaarde vijanden van ieder streven naar goed en degelijk onderwijs: het genus van de zogenaamde 'onderwijskundigen'. Deze laatsten leverden de pasklare ideologie voor dit krankjoreme pepergedoe: „studenten leren veel beter en gemakkelijker door zelf gewoon lekker bezig te zijn met schrijven enzo." De vraag wat studenten daar eventueel van leren (bij­ voorbeeld de gewoonte om onbeschaamd, onbereflekteerd en klakkeloos allerlei wartaal neer te kalken), vergaten deze 'onderwijswetenschappers' te stellen. Voornamelijk omdat ze zelf voor het merendeel nagenoeg ongeschoold en ongeletterd zijn, en vrijwel alleen maar pepers kun­

Hartewensen Door prof. dr. Arie 't Hart nen schrijven. Wie ooit één letter van een onderwijskun­ dige heeft gelezen die begrijpelijk (laat staan de moeite waard) was, moet zich onverwijld bij me melden. De pijnlijke en deerniswekkende gevolgen van deze als onderwijshervorming gepresenteerde kwaliteitsvemieti­ ging vind ik n u dagelijks op mijn bureau. Al lang geleden heb ik alle pogingen moeten opgeven om studenten die eenmaal aan het schrijven van pepers zijn begonnen, nog ooit om te scholen tot producenten van echt proza. Heeft een student ooit, al is het maar een enkel uurtje, aan een peper gewerkt, dan betekent dat geheid dat hij voorgoed voor de pen is verloren. Het kan me dan ook, dunkt me, niet kwalijk genomen worden, dat ik, naast mijn dagelijkse portie pepers, ver­ der alles wat uit studentenkokers en van studentenper­ sen rolt ongelezen laat. Ik moet ook aan mijn gezondheid denken. Het was dan ook slechts n a herhaald aandrin­ gen van één van de nog slechts weinige kritische studen­ ten, dat ik kennis van Stennis heb genomen. Het door­ bladeren van dit nieuwe SRVU­krantje was erger dan ik had kunnen vrezen. De pepergeur walmde me van iedere

pagina tegen en joeg me de tranen in de ogen. Ik wil er niet veel woorden aan vuil maken. Niet a a n de onvolwas­ sen peper­ en kletskoek over het zogenaamde 'recht op luiheid' en het baanloos werken. Niet aan de laakbare en ondoordachte ophitserij tot 'proletarisch tentamen doen'. Laat ik ook voorbij gaan aan de in gepeperde en dus abo­ minabele bewoordingen gestelde kritiek op Ad Valvas. Nu zal ik de laatste zijn om te beweren dat kritiek op Ad Valvas onmogelijk zou zijn. Maar laat die dan wel gele­ verd worden door bevoegde en enigszins begaafde penne­ voerders. Stenniskritiek op Ad Valvas doet me echter te veel denken aan de baas van de VU­mensa die het eten bij D'Vijf Vlieghen onsmakelijk vindt, of aan Maribelle die Diana Ross wil leren zingen. Laat ik helemaal maar niks zeggen over de met postpu­ b e r a l prietpraat gevulde column op de achterpagina van Stennis, die, mede gezien de plaatsing aldaar, ver­ moedelijk als 'humoristisch' of 'scherp' is bedoeld. Het ni­ veau van deze grapjassen lijkt me voldoende getypeerd, als ik hier slechts het opschrift weergeef: 'Piet Praat'. Scherp hè? Als peper! En laat ik tot slot ook maar zwijgen over de openlijke hetze tegen een VU­medewerker, omdat deze naïeveling lid schijnt te zijn (geweest) van de een of andere platte plebejersorganisatie, die helaas zelfs in het parlement vertegenwoordigd is door een domme drs. in de politicologie, die tijdens zijn studie vermoedelijk erg veel pepers heeft geschreven. Zonder blikken of blozen roept men in dit SRVU­geschrift op tot een Berufsverbot voor deze man, vanwege het onbeschaamd misbruik dat hij maakt van het grondwettelijk recht op vrijheid van meningsuiting en vergadering. Ik zal deze onbesuisde inquisitiepraktijken, die geuren n a a r ketter­ en boekverbranding, maar laten voor wat ze zijn. Ik trek me als docent slechts aan, dat wij op de uni­ versiteit kennelijk niet meer in staat zijn om onze stu­ denten zelfs ook maar een basale scholing te geven in ge­ schiedenis, logica, democratie en humanitaire beginse­ len. Daar is kennelijk geen tijd meer voor met al die pe­ pers. Enkele jaren geleden streed de SR VU nog tegen het schandelijk verbod van het CvB om CPN'ers in raden en besturen mee te laten doen. Nu zet diezelfde SRVU zich in om CP'ers zelfs geheel en al van de campus te verwij­ deren. Zou ik dit soort heksenjacht ook kunnen aangeven bij de Meldkamer voor Vervolging op grond van Politieke Overtuiging? Bij nader beschouwing staat er eigenlijk helemaal niets in Stennis dat de moeite waard is. Waar moet het toch naar toe als studenten niet meer alleen h u n docenten, maar ook nog elkaar met pepers gaan be­ stoken?

ACHTERUIT King Wat er achter één woord niet schuil kan gaan. En hoe moeilijk universiteitsbe­ stuurders niet kunnen doen. Wat is er aan de hand? De laatste tijd duikt steeds vaker een nieuwe naam voor de Universiteitsraadsaal op: de Kingsaal. En niet toevallig. Vanuit het Bureau van de rector magnificus én het College van Decanen wordt een sluipende campagne gevoerd voor de naamsverandering. Voor het waarom van dit streven moeten we even in de geschiedenis duiken. Toen het hoofdgebouw in gebruik genomen werd, was de huidige UR^saal bestemd voor de Senaat en zou logischerwijs Senaatssaai genoemd worden. De democratisering van de universiteiten stak daar echter een stokje voor. De Universiteitsraad kreeg de zaal als vergaderruimte toegewezen en sindsdien heet de zaal officieel Umversi­ teitsraadsaal. Maar volgens UR­secretaris Mekking is het College van Decanen nooit zo gelukkig geweest met deze naam (niet sjiek genoeg) en van die kant kreeg de ruimte de naam Zaal voor de kleine promo­ ties. Maar een dergelijke n a a m raakt n a t u u r ­ lijk nooit ingeburgerd. In 1981 deed zich gelukkig een nieuwe mogelijkheid voor. Bij de ingang van de UR­saal werd een pla­ quette onthuld ter nagedachtenis aan Martin Luther King, één van de eredocto­ res waar de VU trots op is. De toenmalige rector Verheul leek het een goed idee de UR­saal dan ook maar voortaan de King­ saal te noemen.

Advertentie

KUPERUS/BV1 AUTOVERHUUR V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendrecht Middenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790 STUDENTEN 20% KORTING

,

.. X. < ï " a .

.­

.

' , • i':"<^K­ " • f^­'' f"^~L'.'fr^

Mekking zou er geen bezwaar tegen heb­ ben de UR­zaal Martin Luther Kingsaal of M. L. Kingsaal te noemen. Maar dan moet er wel een officieel besluit genomen wor­ den en ook andere ruimtes benoemd wor­ den.

"'ii/i'^ïV*

De King­plaqiiette soals die twee jaar geleden bij de ingang van de UR­ of Kingsaal werd „onthuld". (Foto AVC/VU). Dit idee werd overgenomen door het Bu­ reau van de rector, de nieuwe rector Drenth en het College van Decanen. Maar er werd geen officieel verzoek tot naams­

kondigingen te introduceren. Kingsaal zou zo ingeburgerd raken wat de weg vrij­ maakt voor een officieel besluit. Of dat nu zo'n verstandige strategie is is maar de vraag. In de eerste plaats doet de naam Kingsaal mensen nogal eens denken aan sponsoring door een bekend en door gereformeerden veel gebruikt pepermunt­ merk. Bovendien werkt het gebruik ma­ ken van twee omschrijvingen alleen maar verwarrend. En zouden we dan ook niet andere ruimtes in navolging van dit initi­ atief een naam moeten geven. Wat te den­ ken van de Kuyperfoyer (zijn beeltenis be­ vindt zich daar immers) of de Beyers Naur­ désaal (KC­07). En waarom Kingsaal en niet Oranjesaal; bij de ingang bevindt zich toch ook een plaquette ter nagedachtenis a a n de tijdens de oorlog in het verzet actie­ ve vu­hoogleraar Oranje.

verandering bij het College van Bestuur, die daarover moet beslissen, ingediend. Nee, het leek verstandiger langzamerhand de nieuwe naam in uitnodigingen en aan­

Ook Drenth is er zich van bewust dat de tijd misschien gaat dringen. Hij heeft al informeel een balletje bij het CvB opge­ gooid waar men geen principiële bezwaren heeft maar ook weer niet staat te juichen. De volgende tactische stap is in ieder geval n u te spreken van de Martin Luther King­ saal en niet de Kingsaal om zo weer aan een bezwaar tegemoet te komen. (L.E.)

Galgala IHTI Mire­TEW/ | ( o u w ^ f

z^ ^­ß> L \<^ d'Ué

1

^

^

<%

^A.

I 1 \IHPBil A

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen